pzdr.
Fajnie sobie tam spędzacie czas... się nie mogę doczekać Karkonoszy Na Hali robię sobie małą przerwę (jakieś 15 min.), uzupełniam braki wody w organiźmie i ruszam dalej na Skrzyczne. Teraz już trochę jadę, trochę prowadzę mój wehikuł. Około 10.00 jestem na wysokości 1257 (Skrzyczne) i podziwiam widoki ze szczytu, a także kiwam mojej kochanej Magurce, która widoczna jest stąd w całej okazałości. Czas szybko ucieka, a przede mną jeszcze daleka droga, zatem jadę dalej zielonym szlakiem w kierunku Małego Skrzycznego (1211), a następnie na kopę Skrzyczeńską (1191). Droga rewelacyjna- to lekko w dół, to delikatnie pod górkę, albo po równym, można zregenerować siły po zdobyciu Skrzycznego. Widoki na prawo i lewo przy pogodzie są piękne! Grzbiet został ogołocony parę lat temu z drzew na skutek wichury. Drwale wszystko wyczyścili i teraz rośnie tu piękny zielony młodnik. Z Kopy Skrzyczeńskiej (dalej zielonym szlakiem) jadę na Malinowską Skałę (1152). Czasami mijam kilku turystów. Zjazd bardzo przyjemny, w porze deszczy, albo na wiosnę bywa dość błotnisty. Nie zaglądam do pobliskiej jaskini, bo niestety nie mam co zrobić z rowerem, ale turystom polecam zwiedzenie choć głównej partii. Są tam zamocowane drabiny, żeby zobaczyć wnętrze trzeba mieć naturalnie tylko własne źródło światła. O jaskini Malinowskiej napiszę przy innej okazji. Wróćmy do naszej trasy. Przed samą Malinowską Skałą znów wkładam rower na plecy i krótki, choć ostry odcinek wynoszę go do góry. Stąd jeszcze jakieś 600 metrów (zielonym szlakiem) i odbijam w kierunku Lipowej na szlak żółty. Jest po 11.00. Wiem, że muszę przemierzać dalszą drogę, ale w lecie rosną tu takie borówy, że nie mogę się im oprzeć. Napełniam brzuszek i ponownie wskakuję na mojego dwukołowca, ruszam na Lipową. Zjazd dość stromy i kamienisty, a droga wyżłobiona przez wodę. Trzeba się mocno nagimnastykować i porządnie skoncentrować, aby nie było kuku. Szlak rzadko uczęszczany, prawie dziki i raczej nikt by mi tu nie pomógł w razie jakiegoś wypadku. Las w tym rejonie jest niezwykle bujny i pachnący żywicą, rosną tu potężne drzewa iglaste i miejscami cudne buki. Zagłębiam się coraz bardziej w kotlinę. Różne myśli chodzą mi po głowie, bo podobno na tych zboczach grasują niedźwiadki. A, że nikogo tu nie ma, byłabym jedynym kąskiem do schrupania. Ostry zjazd kończy się i wyjeżdżam na leśną drogę pokrytą asfaltem, ale zamkniętą i odizolowaną od ruchu (to chyba droga pożarowa). Teraz to frajda niesamowita, bo przede mną kilka kilometrów bez dotknięcia pedałów, drogą wijącą się wzdłuż górskiego potoku. Dojeżdżam do leśniczówki (Ostre). Tutaj zawsze zatrzymuję się, zrzucam buty, plecak i kask i wskakuję do potoka ochłodzić rozgrzane ze zmęczenia ciało. Takie kąpiele świetnie hartują! Jest tak przyjemnie, że mogłabym tam spędzić pozostałą część dnia, ale trzeba jechać! Pełna nowych sił po zimnej kąpieli, ruszam przez wsie Lipową i Leśną do Żywca. To znów kilka/kilkanaście kilometrów bez dotknięcia pedałów. Przybywam do Zabłocia i stąd przez boczne uliczki w Żywcu przedostaję się nad Jezioro Żywieckie. Jadę ścieżką wzdłuż torów kolejowych, a następnie wałami aż do samego Zarzecza. Zwykle jestem w Zarzeczu między 13.00 a 14.00. Później, niestety drogą asfaltową, do Czernichowa gdzie odbija niebieski szlak na Czupel (933). Tu też nie dam rady jechać, bo szlak pnie się ostro do góry przez Suchy Wierch (781) i Rogacz (899). Gdy udaje mi się dotrzeć na Czupel jestem już szczęśliwa, bo wiem, że mam na rzut kamieniem do domu. A zmęczenie daje się teraz we znaki, szczególnie w upalny letni dzień! Droga z Czupla na Magurkę Wilkowicką to sama przyjemność! Piękne widoki, szlak biegnący grzbietem jest stosunkowo równy, a w perspektywie mam odpoczynek w domku. Schronisko na Magurce Wilkowickiej (913) mijam około 15.30 lub po 16, gdy zbyt dużo czasu poświęcam na oglądanie widokow. Następnie kieruję się czerwonym szlakiem na Łysą Przełęcz, skąd rozpoczęłam rano wycieczkę. Ten odcinek trasy też jest bardzo przyjemny. Rozciąga się tutaj niepowtarzalny widok na dolinę Małej Straconki i Bielsko- Białą. Gdy dojeżdżam do domu na liczniku wybija równe 100 km, a zegarek pokazuje godzinę 17-18.00. Odstawiam rower i kładę się na trawie w ogródku, patrzę w niebo i dziękuję Bogu, że nie muszę już nigdzie pedałować. Tak oczywiście sobie teraz żartuję, ale to rewelacyjna trasa i polecam ją tym, którzy lubią trochę pomęczyć się na rowerze i poznać przy okazji beskidzkie krajobrazy.
Beskidy na rower są stworzone! Zapraszam w moje strony. Przy innej okazji opiszę wycieczki np. po Orawie, albo po okolicach Suchej Beskidzkiej- tu szeroki uśmiech w kierunku Spoka . W maju, gdy starczy mi czasu po długim weekendzie, zamierzam przejechać tą samą trasę na Skrzyczne, ale poźniej dalej na Baranią ze zjazdem do Kamesznicy i Milówki. Jak się uda- umieszczę relację. A jak nie, to pewnie i tak umieszczę coś innego ...
Ale fajnie. Byłem tam kiedyś, ale na piechotę. Milówka, Rycerka, Sól, Zwardoń! A na Rachowcu zabłądziłem. Jesienią jest tam mnóstwo jeżyn.
. To 100 km nie jest aż takim wyzwaniem, bo jak pisałam- trasa jest urozmaicona, nie pedałuje się przez cały czas. Trzeba też dużo prowadzić rower, a poza tym zjazdów jest sporo i wtedy siły wracają. Musimy zatem niebawem to piwko na Magurce wypić