, ale tylko przez chwile. osobiście chyba bym nie zniósł takiego dłuższego stanu rzeczy. Skoro są tam inne działki budowlane to z logicznego p. widzenie nie ma sensu trzymać jednego rodzynka w takiej okolicy, ale znając naszą rzeczywistość, logika nie jest zapanbrat z urzędnikami ) Spacerek doliną Jaworzynki do Murowańca rozpoczęliśmy przy czołówkach, ale ponieważ było bardzo jasno więc szybko je pogasiliśmy. Rano po śniadaniu ruszamy na Mały Kościelec. Ja po raz pierwszy używam raków i czekana. Z rakami jest problem bo ciągle się rozsuwają, jednak zestaw McGuyver i jakoś sie trzymają. Od czarnego stawu próbujemy odnaleźć szlak i nim podążać.Jednak szybko okazuje sie że jakoś nam sie zgubił i zaczynamy wspinać sie w górę, wchodząc między grzędy. Widoki coraz piękniejsze, stok coraz bardziej sromy. W dwóch miejscach zostaję wciągnięta na czekanie do góry. No cóż, nie wszyscy musza meć długie nogi Na szczycie robimy zdjęcia, dochodzimy do szlaku i podążamy nim na Karb. Z niego prowadzi piękna, wyślizgana rynna, idealna na dupozjazd, ale Sylwek ma pewne obawy czy dam radę .........schodzimy zatem w stronę stawów gąsienicowych. Tu łapie nas przez telefon Fazik i tę część opowieści już znacie. Jadzia parła śmiało do przodu a my wszyscy za nią. W zacisznym miejscu nad Zmarzłym Stawem ostatnie rozmowy i...czas się pożegnać. Odchodząc szybko znikają w zamieci...my zmierzamy w przeciwną stronę na Zawrat . Brniemy w śniegu, ale wciąż do przodu. Przechodzimy kawałek pokrytych lodem skał. Im wyżej jesteśmy tym bardziej porywisty wiatr zrywa sypki śnieg i wali nim w oczy. W jednym momencie wszystko na chwilę przycichło a ściany wokół stały sie wyraźne i ostre. Niesamowite wrażenie. Sylwek cały czas idzie przodem torując drogę. Ja też mam swoje 5 minut, próbuję potorować, jadnak to jak dreptanie w miejscu, noi za krótkie, siła w nich nie ta, nie potrafię podnieść wystarczająco wysoko nogi by przełożyć ją ponad śniegiem i wbić w następne miejsce. Po krótkiej walce poddaję się; Sylwester znów idzie przodem. Przekraczamy próg skalny i juz po mniejszym nachyleniu wchodzimy na przełęcz. Szukamy zacisznego miejsca-nie ma takiego. Zjadamy po kromce chleba, popijamy herbatą. Wszelkie rozmowy sa mienożliwe, ja oddycham zakrywając noz, inaczej mnie po prostu zatyka. Oczy ciągle łazawią od śnieg wbija się wszędzie. Okulary nie zdają egzaminu, zaparowane chowam spowrotem do kieszeni. Prawdziwy nieokiełznany żywioł. Schodzimy początkowo ta samą drogą, im niżej tym łatwiej oddycha. Po zejściu z kamienistego terenu Sylwek siada na śniegu.................i przede mną pozostaje tylko śnieżna rynna. Robię to samo...............ale jazda!!!
:D Kierujemy się w storne lodospadu nad zmarzłym - tam seria zdjęć i schodzimy na dół trochę inną drogą. Czarny Staw obchodzimy naokoło sprawdzając przy okazji czy szlak na Zadni Granat jest przetarty. Okazuje sie ze następnego dnia znów czeka nas torowanie. Nikt tamtędy nie szedł. Do schroniska docieramy tuż przed zmrokiem, zasłużony obiad i piwko 
) i na wypatrzony dzień wcześniej szlak na Zadni Granat. Celem jest Wierch pod Fajki. W nocy spadla temperatura i śnieg jest zmrożony, jednak na podejściu i w kosówkach znów brniemy. Wychodzimy wyżej w żleb, trzymając sie jego prawej strony. Przed nami do pokonania fragment kamini poprzerastanych trawą. Ekspozycja znaczna, Sylwek ostrzega mnie bym szła ostrożnie. Ostatni odcinek po mocno zmrożonym śniegu .........i w końcu osiągamy grań. Nie doszliśmy w zaplanowane wcześniej miejsce. Widoki...............ech te widoki. Sylwek niknie gdzieś na przysypanej śniegiem i ozdobionej nawisami grani, a ja stoję oczarowana i robię zdjęcia. Czas mamy dobry, spokojnie zdążymy zejść na czas do schroniska. Pijąc herbatę zagryzaną kanapką ciągle rozglądamy sie naokoło. Czas wracać. Obieramy trochę inną drogę, by ominać skały no i trochę pozjażdżać . Początkowo musimy schodzić tyłem;śnieg zlodony i spory spadek (zaczynam czuć łydki od wbijania raków -całkiem przyjemnie uczucie). Potem juz trochę lżej......Sylwester odnajduje piękne miejsce do dupozjazdu.........znika zostawiając po sobie bardzo zachęcającą rynnę. Wzmaga się wiatr miotając po twarzy śniegiem, siedze tak nie mogąc otworzyć oczu..........w końcu nie czekam dłużej i zawierzam temu śladowi że mnei poprowadzi w dół do tej ledwo widocznej postaci. Czekan gotowy do hamowania..............i fiiiuuuu na dół. Przestaje wiać, otwieram oczy i widze jak jestem coraz bliżej wycelowanego we mnie aparatu hehe . Jeszcze parę takich zjazdów, przebrnięcie rpzez kosówkę i oto już ścieżka wokół Czarnego Stawu....Murowaniec. Pakuje manele, wypijam ostatnie piwko i na dół po lodzie przez Jaworzynkę pod dworzec PKS. Tam czeka już na nas Małgosia. Z wrażenia zapominam zrobić wspólnego zdjęcia. Jeszcze tylko zjadamy wspólnie obiad i rozstajemy się; oni znów w góry a ja musze wrócić do codzienności ..
Dziękuję (foto poranne w stronę Kasprowego z okna Murowańca )
A o takim zdjęciu na nawisie zawsze marzyłam, ale mi sie za nie już oberwało