Sylwestra miałem okazję spędzić w Bukowinie Tatrzańskiej, co było dla mnie nie lada frajdą. Jakoś tak się składa, że ośnieżone stoki, rozgwieżdżone niebo i dużo ludzi w około dodają uroku przy świętowaniu tej okazji. W nowy rok postanowiłem wybrać się na pierwszą zimową wyprawę w Tatry. Zdecydowałem się na coś łatwego, a przyjemnego, czyli spacer do Doliny Kościeliska.
Droga z Bukowiny do Kir wiedzie przez bardzo ładne okolice, pełne leśnych, ośnieżonych dróg, stromych górek i ostrych zakrętów. (Bukowina – Poronin – Zakopane – Kiry) Mój Cinqeucento na letnich oponach poradził sobie zaskakująco dobrze w takich warunkach, choć nie pozwalał na rozwijanie dużych prędkości.
Do Kir dotarliśmy z bratem (był moim dzielnym towarzyszem podczas tej noworocznej wyprawy) nie bez kłopotów, bo zdążyliśmy po drodze przejechać przez całe Kościelisko.
Zajeżdżamy w końcu na parking TPNu. Płacę 10 zł za postój na „cały dzień” choć wiem, że samochód zostawię na góra trzy godziny. W sumie wygodna taryfa dla właścicieli parkingu, ale wmawiam sobie, że pieniądze pójdą na jakiś szczytny cel i spełniam dobry uczynek.
Dochodzi jedenasta. Na parkingu jest pusto, choć domyślam się, że w sezonie nie ma co marzyć o pozostawieniu tu auta. Mijamy bramę TPNu otwartą na oścież, zachęcającą do spaceru. Kasa biletowa jest zamknięta na kłódkę, Górale stoją przy znudzonych koniach i pustych saniach, jeden z nich głośno targuje się z jakimś turystą o cenę przejazdu. Duże zachmurzenie, śnieg lekko prószy, wiatr spokojny. Jakie piękne przedpołudnie!
Idziemy wzdłuż zielonego szlaku i dobrze przetartej drogi. Śnieg jest ubity, nie stawia oporu. Po prawej wesoło płynie sobie Kirowa Woda. Strumyk jest zamarznięty tylko w najwęższych partiach, chyba jeszcze nie było porządnego chłodu podczas tej zimy. Po drodze mijamy młodą roześmianą parę, która co chwilę przewraca się nawzajem na ziemię i robi sobie zdjęcia. Można i tak... Moja żona chyba jeszcze śpi.
Po chwili wychodzimy na dużą polanę, bardzo przypominającą te jakie widziałem idąc pobliską Doliną Chochołowską. Płaski, prawie że równy teren, a po obu stronach las. Wpatruję się uporczywie w śnieg i pozostawione na nim liczne ślady. Jest ich sporo, także poza wydeptaną ścieżką – na skraju lasu, przy brzegu strumienia. Doskonale widać po nich, że ludzka ciekawość nie zna granic i nie znosi wyznaczonych szlaków. Człowiek chce wejść wszędzie, byle spojrzeć z bliska, byle dotknąć. Nie wiem co o tym myśleć, ale jakoś nie robi mi to specjalnej różnicy. Czuję się świetnie. Jedyne co mnie razi, to porzucone gdzie nie gdzie puszki po piwie. Głupota, tak jak ciekawość również nie zna granic.
Idziemy z bratem spacerową porą. Nigdzie się nam nie spieszy, bo powrót do domu zaplanowaliśmy na popołudnie. Po drodze natrafiamy na cudownie wyglądający zamarznięty strumień spływający po skałach. Jest to istny cud natury! Wygląda tak, jakby cała woda zamarzła w ciągu sekundy! Robię kilka zdjęć i idziemy dalej. Dochodzimy do Wyżniej Miętusia Kiry (swoją drogą wyczytałem właśnie na Wikipedii, że to słowo – Kira – oznacza w gwarze zakręt drogi lub rzeki), by zaraz znaleźć się przy rozstaju szlaków.
Nie zapoznałem się zbyt dobrze z opisem trasy w przewodniku, dlatego zatrzymujemy się na chwile, kiedy to nadrabiam braki. Szlaki rozchodzą się w przeciwne strony, krzyżuje się w tym miejscu kilka. Dokąd iść? Mój brat nie wygląda na kogoś, kto ma ochotę na dłuższą wycieczkę. Trudno. Idziemy w prawo (na zachód), zgodnie z szlakiem Ścieżki nad Reglami (znowu wstawka pouczająca
Regiel to „lesiste wzniesienie w obrębie pasma górskiego poniżej górnej granicy lasu (oczywiście) wznoszące się ponad kotliną i zapoczątkowujące dane pasmo” (pasmo górskie). Źródło wiedzy – znowu Wiki. )
Nie uszliśmy jednak zbyt daleko, jak znowu dotarliśmy na rozstaje dróg. Zielony szlak biegnący dalej prosto, później skręcający w prawo, prowadzi płaską doliną. Czarny natomiast rwie ostro w górę, prosto do lasu. Znowu jestem wystawiony na pokuszenie! Zielony prowadzi bowiem w głąb, a raczej w górę Doliny Kościeliska w szalenie ciekawe miejsca. Zapowiada się jednak jako długa i być może ciężka trasa. Nie wiem ile mogło by zająć nam jej przejście, ale wiem, że nie mamy doświadczenia w łażeniu po górach w zimie, a mój brat ochoty na jego zdobywanie. W czasie kontemplacji mija nas para starszych ludzi na nartach biegówkach. To może być ciekawy sport...
Idziemy więc w prawo, na krótszą trasę. Zaczyna się podejście, które zmienia miły spacerek w trudny spacer. Nie jesteśmy specjalnie wyspani ani świeży, dlatego szybko zaczynamy się męczyć i dyszeć. Mozolnie „wspinamy” się jednak co raz wyżej, trawersując zbocze Kościeliskich Kopek, a dokładniej Zadniej Kopki (1333 m n.p.m.). Ten kto wytyczał szlak był jednak wyrozumiałym człowiekiem, gdyż ścieżka nie zbliża się nawet do szczytu.
Przechodzimy Kominiarski Przysłop, a mnie dopada pierwszy głód. Biorę się więc za pałaszowanie Snickersa, które zakupiłem jeszcze na dworcu PKS w Zakopanym (jeden z niewielu otwartych sklepików tam był). Już przy próbie pierwszego ugryzienia okazuje się, że baton pamięta nie tylko zeszły rok, ale pewnie jeszcze kilka wcześniejszych. Jest twardy jak skała, a odgryzienie choćby kawałka czekolady grozi złamaniem zęba. Niosę więc go jeszcze pół godziny w ręce, aż w skutek stałego ogrzewania mięknie i staje się zdatny do spożycia.
O ile do tej pory natrafialiśmy jeszcze na innych turystów, teraz w lesie zrobiło się całkiem pusto. Jest cicho, nawet wiatru tu nie czuć. Śnieg chyba przestał sypać. Czuję się jakoś dziwnie, trochę mi koso, jakbym był intruzem na tym terenie. Patrzę na brata, który ma chyba podobne myśli. Pytam go nawet, czy zawracamy. On jednak wykazuje się hartem ducha i mówi, że idziemy dalej.
Dalej, czyli pod górę. Początkowo zakładałem, że dotrzemy na Niżnią Kominiarską Polanę, ale dosłownie kawałek przed nią skręcamy w prawo, wraz z żółtym szlakiem. W sumie dzieliło nas od niej parę minut drogi, więc teraz żałuję, że nie weszliśmy tam chociaż na chwilkę. No trudno.
W śniegu wciąż widzę ślady butów, całkiem świeże ślady. W końcu dostrzegam majaczące między drzewami sylwetki ludzi. Uff, czyli nie jesteśmy sami na tej noworocznej trasie. Przemy pod górę ciągle zaszyci w lesie, ale całkiem blisko dostrzegam przerzedzenie i wpadające promienie słoneczne (niestety mocno rozproszone, ale jaki to musi być widok przy ostrym, letnim słońcu! ), jesteśmy więc już blisko szczytu.
Poprzez wąską szczelinę między drzewami (dziura zupełnie, jak w żywopłocie wycięta) wychodzimy na polanę. Nie mogę odszukać jej nazwy w przewodniku, choć możliwe, że jest to Polana Lejówki. Nie ma też tutaj żadnej tabliczki informacyjnej. Są za to dwie opuszczone chatki, całe tony śniegu i wesoła rodzinka robiąca sobie zdjęcia. Patrzę dookoła urzeczony. Całkiem blisko majaczy skryta ni to mgłą, ni to chmurami Zadnia Kopka. Pogoda się trochę popsuła, czuć zimny, przenikliwy wiatr, śnieg sypie w oczy, słońca nawet już nie widać za chmurami. Nie jest tragicznie, choć z opalenizny będą nici. 
Przechodzimy przez Polanę słabo widoczną ścieżką, momentami brodząc w głębszym śniegu. Znowu wchodzimy do lasu. Wiatr ustaje, śnieg już nie sypie. Czary. Idziemy w miarę spokojnie, teraz już w dół, na dróżce nie ma lodu, śnieg jest w miarę ubity. Znowu niepewnie rozglądam się na boki, w gęstwinę leśną. Patrzę na ślady i mam wrażenie, że nie wszystkie pochodzą z od człowieka. Najbardziej niepokoją mnie duże, owalne, miaro wydeptane dziury...
Poruszaliśmy się w miarę dobrym tempem, dlatego po kilkunastu minutach dotarliśmy do miejsca, w którym rozchodziło się kilka szlaków. Niestety nie pamiętam ich oznaczeń, ani dokąd prowadziły, a na mojej mapie nie mogę teraz odszukać tego miejsca. Było to na pewno przed polaną Huty Lejowe, do której doszliśmy dopiero po dłuższej chwili.
Znowu przywitały nas tylko zwały śniegu i pusta bacówka. I wiatr, który towarzyszył nam już do końca trasy. W dół prowadziła dość szeroka ścieżka, prawie już droga – na śniegu było jeszcze widać ślady po oponach samochodowych. Szło się całkiem dobrze, choć momentami robiło się naprawdę ślisko. Było tak w miejscach, gdzie normalnie przez drogę przelewały się strumienie, a tak po cienką warstwą śniegu zalegał czysty lód. Na jednym takim oblodzonym zejściu zaliczyłem efektowną wywrotkę. Obeszło się bez żadnej kontuzji, ale przekonałem się, że podeszwy z Vibramu nie gwarantują bezpieczeństwa w każdych warunkach. W dodatku w czasie upadku trzymałem akurat w ręce drożdżówkę, z której niestety – w czasie mojego lotu – wypadł ser. Pozostało mi więc jedynie chrupanie suchego, parodniowego drożdżowego ciasta.
Dalej nasza wycieczka przebiegała już bez żadnych zakłóceń. Szliśmy sobie szybszym krokiem spacerowym, aż do końca szlaku, przy drodze 958. Stamtąd jest już do Kir tylko kilkanaście minut po przydrożnej breji. A później to już tylko zatłoczone Krupówki, trudne poszukiwania wolnej jadłodajni i smutny finał w Mc Donaldzie.
Przejście całej trasy liczącej parę km zajęło nam ok. trzech godz. Trafiliśmy na całkiem dobre warunki pogodowe, ścieżka była pozbawiona jakichkolwiek trudności technicznych może poza lokalnym oblodzeniem. Jednym słowem, jak na noworoczny spacer była to wycieczka idealna.
W powrotną drogę do Krakowa wyruszyliśmy ok. godziny 16. O warunkach panujących na drodze mogę powiedzieć tylko tyle – podróż zajęła nam pięć godzin.
To będzie dobry rok. 