-To co na jutro? -pyta Aga - Chłopcy robią północny filar Świnicy, chodźmy gdzieś w rejon hali.
-Ok, pojedziemy razem- odpowiadam znad chusteczki próbując opanować katar męczący już od kilku dni.
-Kościelec?
-Czemu nie...
Wyjeżdżamy wcześnie rano. Parkujemy samochód przy bocznej ulicy, dopinamy guziki na porannym mrozie i w drogę. Idziemy dzielnie chodnikiem gdy nagle podjeżdża do nas samochód: To wy zostawiliście auto na tej i tej ulicy na lokalnej rejestracji? Tak... Światło się pali i akumulator sie rozładuje... Wracamy z Agą aby uporządkować sprawy auta. Z chłopcami umawiamy sie w murowańcu.
My wybieramy szlak przez Jaworzynkę. Od razu czuje ze lekko nie będzie... Kaszle, katar, bardzo szybko się męczę. Jeszcze wczoraj łykałam leki. Aga pyta czy wracam... Nie, choć do Murowańca...skoro już wstałam rano. Idziemy właściwie na lekko, jest bardzo ciepło, im wyżej, tym cieplej (inwersja). Dochodzimy w końcu do Murowańca. 1,35 z Kuźnic przy moim stanie to nieźle ale jestem zmęczona... Chłopcy już odpoczęli i zbierają się do wyjścia. Muszą podejść pod północna ścianę Świnicy. Umawiamy się z nimi że pomachamy im z wierzchołka

No to którędy? Aga proponuje od Gasienicowego na Karb. Dobra. Wlokę się ostatnia, przy stawie ciepła herbata i "żlebem na wprost" na Karb. Początkowo śnieg jest miękki, podchodzę bez raków. W połowie stoku Aga zakłada swoje, robi się twardo. Ja idąc za owczym pędem zakładam swoje. A co mi tam

Podchodzi kilka osób. Zachowujemy się jak amatorzy. Moze i nachylenie nie jest dramatycznie ostre ale wszyscy idziemy w linii swojego spadku. Ja ciągle walczę z kaszlem, nasila się jeszcze gdy zaczyna wiać. Wszyscy mnie wyprzedzają. Chyba nie wyglądam najlepiej, gdyż jeden z mijających mnie chłopców patrzy na mnie i mówi: już niedaleko na Przełęcz... Wielkie dzięki, wiem! W końcu na Karbie, Aga czeka już z herbatą. pyta co dalej: czuję sie świetnie, oczywiście idę. Kłamstwo. Czuje sie kiepsko. Ale co z tego? Przecież nie mogę odpuścić, jeszcze z godzinka i wyjdę, dam rade... Idziemy. Początek jest łatwy, trzymamy się wschodniej strony, unikamy pól śnieżnych. Dochodzimy do wysokości pierwszego prożku. Tutaj nie idzie sie jak wiedzie letni szlak, idziemy prawie na wprost, przechodzimy przez niewielki próg skalny i na wprost w górę. Gdzie możliwe to niewielkie zakosy żeby dać odpocząć łydkom. Czuję ze idę bardzo wolno, nie mam siły, męczę się. Patrzę w górę i Aga już łoi ostatni prób skalny przed szczytem! Za chwilę ja też się do niego przystawiam. Jeszcze kilka kroków i na szczycie. Szukamy wzrokiem kolegów na północnej Świnicy... Ale nie możemy ich dostrzec. przechodzimy jeszcze na południową część wierzchołka, kilka zdjęć i schodzimy. Coraz silniej wieje. Wiatr podnosi śnieg, wpycha go do nosa i oczu. Zachodni wiatr. Wszelkie ślady momentalnie są zawiewane, mam nieodpartą ochotę kopnąć ten wiatr żeby sobie poszedł. Ale jak to zrobić...? Aga prawie zbiega, co chwile czeka na mnie. Chyba nie jest tym zachwycona ale się nie odzywa, nie narzeka. A ja sie duszę na tym wietrze... Oby zejść niżej... Zmienia się śnieg. Przed chwila był beton. A teraz już jakieś 20-30 cm nawianego, osuwa sie spod nóg. Ładujemy sie w jakieś pole śnieżne, trawersujemy go aby wrócić na wschodnią część ściany. Telefon. To kolega, ten ze Świnicy. Rozłącza się. Patrzymy na siebie z Agą: a jak maja problemy? Moze coś sie stało... Dzwonimy kilka razy aż udaje nam sie połączyć. Wszystko ok? Tak, chłopcy są na szczycie i nas nie widzą a chcieli nam pomachać...

Jak miło! Zamorduje ich! W końcu na Karbie. Nie mam już siły kaszleć, jest mi obojętne. Schodzimy do Murowańca. Oczywiście po drodze zakopujemy sie gdzieś w kosówkę, żeby nie było! O 14 jesteśmy w Murowańcu. Pomidorowa i ruszamy w drogę na dół. Wlokąc sie na Przełęcz miedzy Kopami powtarzam sobie ze już zmądrzałam i chora w góry nie pójdę. Ale gdzie tam: ta mądrość była tylko chwilowa

lub miejscowa. Oczywiście zaliczamy Żleb Wściekłych węży

W końcu jak dobrze położyć sie w ciepłym łóżku

No, to by było na tyle

I proszę mi nie pisać teraz ze znowu krótko! Zrobiłam wszystko co potrafię
