26-12-2009, 10:29 AM
26-12-2009, 02:55 PM
oyama2 napisał(a):
zdjęcia same opowiedzą o pięknych chwilach spotkanych na szlaku
Chwile piękne-emocjolnaność przeżywania szlaku także -nie budzi zastrzeżeń 
27-12-2009, 08:57 PM
Znajomi w górach to jeden z niewielu powodów dla których w Święta odchodzi się od stołu. Krawców Wierch to jak się okazało idealne miejsce do wieczornego kolędowania. Musieliśmy śpiewać pięknie, bo nagroda w postaci widoków następnego dnia była imponująca.
28-12-2009, 03:12 PM
Tak, drugi dzień Świąt był piękny.
My pospacerowaliśmy po nieco niższych pagórach...klimaty typowo jesienne
Zimy nie znaleźliśmy...takiego widoku na Tatry jak paaulo też nie...
My pospacerowaliśmy po nieco niższych pagórach...klimaty typowo jesienne
Zimy nie znaleźliśmy...takiego widoku na Tatry jak paaulo też nie...
29-12-2009, 12:06 PM
Dosia, co jak co ale na brak widoków narzekać nie mogłaś. A widok na Tatry też się znalazł. 

29-12-2009, 07:40 PM
Dosia, to chyba gdzieś między Błotnym i Klimczokiem
Widoczki na Beskid Śląski i Morawskośląski smakowity 
Paaulo, wygląda na to, że kolendowanie zakończyło się podpaleniem chałupy. Oj musiało się dziać.
Widoczki na Beskid Śląski i Morawskośląski smakowity 
Paaulo, wygląda na to, że kolendowanie zakończyło się podpaleniem chałupy. Oj musiało się dziać.
03-01-2010, 12:27 PM
03-01-2010, 01:24 PM
Edyta, sylwester też w Tatrach?
Noworoczna pozycja bardzo prawidłowa.
Noworoczna pozycja bardzo prawidłowa.

03-01-2010, 01:31 PM
Tak w tatrach
Pożegnanie starego roku i powitanie nowego bardzo udane.
Pożegnanie starego roku i powitanie nowego bardzo udane.17-01-2010, 07:17 PM
Co prawda zasp nie było, lawin nie odnotowano - ale zimowo było na pewno. No a przynajmniej takie odczucie zapewniał mi mroźny wiatr wiejący na Połoninie Wetlińskiej. A jak się to wszystko zaczęło? U mnie w rodzinnym domu. Tzn. podczas obecnych odwiedzin postanowiliśmy wspólnie rodzinnie (ja oraz rodzice) wybrać się na Połoninę Wetlińską.
Niegdyś to był mój pierwszy w życiu szczyt przekraczający 1000 metrów no i w ogóle taki "z prawdziwego zdarzenia". Co prawda w międzyczasie miałem okazję tam bywać, jednak już chyba na zawsze tak właśnie, czyli sentymentalnie będę kojarzył tę połoninę.
A co jeszcze mam przed oczami po powrocie? Niestety bardzo niewielką ilość śniegu, ale w zamian błękitne niebo, przyzwoitą widoczność i fajny mroźny wiaterek który pozwolił przewietrzyć trochę płuca.
Schronisko Chatka Puchatka w dalszym ciągu wysokim standardem poszczycić się nie może. Nic się tam nie zmieniło, a przynajmniej w tę lepszą stronę. Z obsługi dało się zauważyć jedynie wielkiego futrzastego kota grasującego po półkach zamkniętego mini-sklepiku. Jadłospis choć zawiera kilka pozycji to jednak nie należy do bogatych, zresztą na jakieś 10 pozycji 5 czy 6 to herbaty, ze 2 czy 3 to kawy no i jeszcze jakieś cappucino odnotowałem. Co do temperatury to na pewno cieplej było niż na zewnątrz, a przynajmniej wiatr po sali nie hulał, ale ogrzać się w tym schronisku to chyba najlepiej można przy herbacie z własnego termosa.
Narzekania tyle. Reszta poezja, bo połoniny jak były piękne tak są i pewnie jeszcze długo będą. A przy zejściu zaliczyłem chyba nawet dobry uczynek
- podając rękę dziewczynie która utknęła na środku jednego z kilku zalodzonych odcinków w lesie 
A resztę to już dopowiem przy zdjęciach...
[attachment=28744] - "oszroniona" ścieżka przy wyjściu z lasu
[attachment=28745] - widok w stronę Rawek
[attachment=28746] - takie sobie fajne drzewko
[attachment=28747] - Chatka Puchatka
[attachment=28748] - na "schroniskowym" wierzchołku - widok na Caryńską, a z tyłu także Tarnicę
[attachment=28749] - Wetlińska aż po horyzont
[attachment=28750] - widok na Smerek
[attachment=28751] - ja na jednym z wierzchołków Wetlińskiej - Osadzkim Wierchu 1253 m
[attachment=28752] - wracając ku schronisku
Niegdyś to był mój pierwszy w życiu szczyt przekraczający 1000 metrów no i w ogóle taki "z prawdziwego zdarzenia". Co prawda w międzyczasie miałem okazję tam bywać, jednak już chyba na zawsze tak właśnie, czyli sentymentalnie będę kojarzył tę połoninę.
A co jeszcze mam przed oczami po powrocie? Niestety bardzo niewielką ilość śniegu, ale w zamian błękitne niebo, przyzwoitą widoczność i fajny mroźny wiaterek który pozwolił przewietrzyć trochę płuca.
Schronisko Chatka Puchatka w dalszym ciągu wysokim standardem poszczycić się nie może. Nic się tam nie zmieniło, a przynajmniej w tę lepszą stronę. Z obsługi dało się zauważyć jedynie wielkiego futrzastego kota grasującego po półkach zamkniętego mini-sklepiku. Jadłospis choć zawiera kilka pozycji to jednak nie należy do bogatych, zresztą na jakieś 10 pozycji 5 czy 6 to herbaty, ze 2 czy 3 to kawy no i jeszcze jakieś cappucino odnotowałem. Co do temperatury to na pewno cieplej było niż na zewnątrz, a przynajmniej wiatr po sali nie hulał, ale ogrzać się w tym schronisku to chyba najlepiej można przy herbacie z własnego termosa.
Narzekania tyle. Reszta poezja, bo połoniny jak były piękne tak są i pewnie jeszcze długo będą. A przy zejściu zaliczyłem chyba nawet dobry uczynek
- podając rękę dziewczynie która utknęła na środku jednego z kilku zalodzonych odcinków w lesie 
A resztę to już dopowiem przy zdjęciach...
[attachment=28744] - "oszroniona" ścieżka przy wyjściu z lasu
[attachment=28745] - widok w stronę Rawek
[attachment=28746] - takie sobie fajne drzewko
[attachment=28747] - Chatka Puchatka
[attachment=28748] - na "schroniskowym" wierzchołku - widok na Caryńską, a z tyłu także Tarnicę
[attachment=28749] - Wetlińska aż po horyzont
[attachment=28750] - widok na Smerek
[attachment=28751] - ja na jednym z wierzchołków Wetlińskiej - Osadzkim Wierchu 1253 m
[attachment=28752] - wracając ku schronisku
17-01-2010, 07:47 PM
Bartek!
Oj, pogoda dopisał górołazom w ten weekend. Twoja wycieczka, jest kolejnym na to dowodem. Pierwsze, zdobywane w życiu pagórki, zawsze przywołują nostalgię i tęsknotę do tamtych lat. Każda, kolejna wizyta, to zazwyczaj sentymentalna podróż po wspomnieniach i porównania do przeszłości. Chyba każdy z nas ma takie miejsca, do których chętnie wraca, czasami po bardzo długim okresie czasu niebytności. U mnie zawsze wywołuje to niezwykle silne przeżycia emocjonalne. I tak już pewnie pozostanie do samego końca.
Ty, to masz szczęście!
Kolejna niewiasta uratowana. A wdzięczność w należyty sposób chociaż okazała? 
Oj, pogoda dopisał górołazom w ten weekend. Twoja wycieczka, jest kolejnym na to dowodem. Pierwsze, zdobywane w życiu pagórki, zawsze przywołują nostalgię i tęsknotę do tamtych lat. Każda, kolejna wizyta, to zazwyczaj sentymentalna podróż po wspomnieniach i porównania do przeszłości. Chyba każdy z nas ma takie miejsca, do których chętnie wraca, czasami po bardzo długim okresie czasu niebytności. U mnie zawsze wywołuje to niezwykle silne przeżycia emocjonalne. I tak już pewnie pozostanie do samego końca.
Ty, to masz szczęście!
Kolejna niewiasta uratowana. A wdzięczność w należyty sposób chociaż okazała? 
17-01-2010, 07:59 PM
lapikus napisał(a):
Ty, to masz szczęście!
Kolejna niewiasta uratowana. A wdzięczność w należyty sposób chociaż okazała? 
Kolejna niewiasta uratowana. A wdzięczność w należyty sposób chociaż okazała? 
Podziękowała słownie 
Jeśli pytasz o całusa to nie dostałem 
17-01-2010, 08:41 PM
Ładnie tam, choć śniegu faktycznie niewiele. Fajna wycieczka.
17-01-2010, 08:53 PM
Ladnie, Towarzyszu Generale, gratuluje udanego tuptania 
cos zima nie dopieszcza tych naszych gor... myslalam, ze Tylko o Tatrach zapomniala, ale tu i na wchod nie dotarla.... oby juz niedlugo sypnelo..
Pzdr!

cos zima nie dopieszcza tych naszych gor... myslalam, ze Tylko o Tatrach zapomniala, ale tu i na wchod nie dotarla.... oby juz niedlugo sypnelo..

Pzdr!
17-01-2010, 09:17 PM
Pedro napisał(a):
całusa to nie dostałem 

jak ładna była trzeba było samemu się obsłużyć




(na początku pogoda dopisywała)