A oto relacja z pierwszej "ZAGRANICZNEJ"

wspólnej "wyprawy" w góry z gosia3kiem

Wyjazd we wtorek 11 marca o 7 rano. Pierwszy przystanek: stacja Orlenu - uzupełnienie paliwa w Bolidzie (dla niewtajemniczonych "bolid" to nasz poczciwy maluch). Po godzinie jazdy docieramy do Szczawnicy, parkujemy na parkingu pod cmentarzem. Szybkie przepakowanie plecaków, mapa na maske, obgadanie trasy i w drogę ! Początkowe pół km idziemy czerwonym szlakiem a następnie odbijamy na niebieski i zatrzymujemy się pod schroniskiem "Pod Orlicą". I tutaj mieliśmy pierwszą niespodziankę - mimo, że była już 9 rano schronisko było zamknięte. Dlaczego nie wiemy. Musieliśy się więc zadowolić kanapkami i herbatą z termosu. Ale nic to, pogoda super, słoneczko świeci, temperatura lekko powyżej zera aż chce się iść. Po śniadaniu ruszamy dalej niebieskim szlakiem w stronę Szafranówki. Początkowo idziemy lasem nabierając mozolnie wysokości, natrafiamy na pierwsze błotko ale na szczęście jeszcze zmrożone po nocy. Po ok. 20 minutach marszu dochodzimy do odbicia żółtego szlaku prowadzącego do Lesnicy na słowacką już stronę. Początkowo tam mieliśmy schodzić. Ale okazało się, że trafiliśmy na wspaniałą widoczność, pięknie było widać Tatry a że dodatkowo mieliśmy lornetkę to aż żal było tracić takie widoki. Tutaj nastąpiła pierwsza zmiana trasy. Wspólnie postanowiliśmy pójśc dalej niebieskim szlakiem przez Szafranówkę (742 m.n.p.m) aż do odbicia kolejnego żółtego szlaku schodzącego też na Słowację. Była to decyzja jak najbardziej trafna. Cały czas idąc "granią" Małych Pienin mieliśmy wspaniały widok na Tary i Beskid Sądecki. Po jakiś 2 h dochodzimy do rozejścia szlaków. Tutaj krótki odpoczynek i posiłek i dalej w drogę. I mamy pierszy problem - żółtego szlaku na ma praktycznie w terenie-jest tylko na mapie. Kocham znakarzy PTTK ! No nic to - My nie damy rady !? Idziemy dalej, troche na czuja i udało się - rąbneliśmy się tylko 30 m od dawnego przejscia turystycznego gdzie miał nas ów szlak zaprowadzić. Tutaj chwila postoju, kilka fotek bo jest to miejsce bardzo widokowe. Teraz wchodzimy na Słowację. Szlak jest dobrze oznaczony, co chwilę są ławeczki-jednym słowem o wiele lepiej jest to zrobione jak u nas. Zółty szlak który prowadzi nas do Przełęczy Pod Tokarnią (710 m.n.p.m) jest bardzo urokliwy. Prowadzi stokami całkowicie wylesionymi i łagodnymi. Piekne widoki szczególnie na Tatry. W oddali widzimy cel naszej niedawnej wyprawy - Babią Górę. Szlak tej jest szczególnie godny polecenia jeszcze z jednego powodu - z tego miejsca bardzo dobrze widać Pieniny i jest to widok z innej perspektywy- całkiem odmienny i ciekawszy niż widok z Polski. Widać piękne skały i uwiska. Szczególnie łakomy kąsek dla oczu. Widać Sokolicę, Trzy Korony, Siedem Mnichów i wszystkie ważne szczyty tych gór. Dochodzimy do wpomnianej przełęczy. Wieje tam niemiłosiernie, naszczeście jest dość ciepło no i mamy ciuchy z membrama więc nic sobie z tego nie robimy. Teraz ruszamy na czerwony szlak prowadzący przez Aksamitkę (841 m.n.p.m) , Plasne (889 m.n.p.m) aż do Czerwonego Klasztoru. Początkowo idziemy dalej łąkami, a następnie wchodzimy do lasu. Ścieżka wije się wśród drzew i pojedynczych skał. W jednym miesjcu jest szczególnie ciekawa skałka - przechodzi się pod pionową ścianą o długości jakiś 100 m i wysokości ok 20 m - ciekawy widok. Dochodzimy do skrzyżowania z zielonym szlakiem - tam robimy kolejny odpoczynek i lornetkowanie. Oglądamy schronisko na Prehybie i ogólnie Pasmo Radziejowej. (Wcześniej oczywiście oglądaliśmy Tatry przez lornetkę a widoczność była tak dobra, że możliwe było dostrzec pojedynczego człowieka na grani.) Teraz już w dół, powoli schodzimy do Czerwonego Klasztoru. Po drodze pogoda trszkę się pogorszyła, widoczność spadła a słońce skryło się za chmurkami. Docieramy do Czerwonego klasztoru. Miejsce które jest ceprowiskiem i trudno znaleść w sezonie wolne miejsce jest teraz całkowicie puste i wymarłe. Wszystko zamknięte - nawet kosze na śmieci pozwijane ! Zatrzymujemy się na chwilę, wypijamy resztkę herbaty - tylko to nam zostało, obserwujemy Trzy Korony przez lornetrke - widać jakiś 2 ludzi na platformie. Ruszamy dalej - tym razem już w strone Szczawnicy - idziemy czerwonym szlakiem słynną Drogą Pienińską. Wkońcu spotykamy pojedynczych ludzi a nawet 2 kajakarzy na Dunajcu. Droga jest dość monotonna i długa (10 km -2 h marszu) ale za to niezwykle ciekawa widokowo. Na tym odcinnku nic szczególnego się nie dzieje-no moze poza tym, że zaczynają nas troche boleć nogi a miała to być krótka wycieczka ale o tym na końcu. Wkońcu wracamy do kraju

Po drodze raz jeszcze wstępujemy do schroniska "Pod Orlica" tym razem jest otwarte - powitała nas taka przyjemna pani z papierosem wyglądem przypominająca panie sprzątaczki z filmu "Ryś"

Zakupiliśmy sobie po pocztówce i przybiliśmy pieczątkę schroniska i dalej w droge. Po 30 minutach dochodzimy już do szczawnicy i do auta. No i tutaj koniec naszje wyprawy - chwila odpoczynku i wracamy. Wracało się dość sprawne w 45 minut zajechalismy do domu.
Podsumowując, wycieczka bardzo udana. Piekna widokowo i ciekawa. Szczególnie atrakcyja latem, wiosną bo teraz jeszcze wszytko było zabłocone szare i bez zieleni. Nasza pentelka wyniosła 25,75 km (tak mówi mapa) więc całkiem całkiem przynajmniej jak dla mnie. Na szlaku byliśy od 8 do 17. No i to chyba wszystko, jak o czymś zapomniałem to goisa3ek uzupełni braki i fotki chyba też dołoży.