Dla tych którzy znają już swoje miejsce na ziemi i dla tych którzy wiąż go szukają dedykuję ten temat, piszcie proszę o tym co z serca w rymy się układa, cieszmy się tymi klimatami, a na początek trochę z Beskidu z śp Wojtka Belona barda jakich mało...
Szukam szukania mi trzeba
Domu gitarą i piórem
A góry nade mną jak niebo
A niebo nade mną jak góry
Gdy głosy usłyszę u drzwi
Czyjekolwiek wejdźcie poproszę
Jestem zbieraczem głosów
A dom mój bardzo lubi gdy
Śmiech ściany mu rozjaśnia
I gędźby lubi i pieśni
Wpadnijcie na parę chwil
Kiedy los was zawiedzie w te strony
Bo dom mój otworem stoi
Dla takich jak wy
Dla takich jak wy
O mamy Kącik poetycki ! (Sylwester-wielkie dzięki-pomysł przedni).
No to może i ja dam głos-nie swoimi co prawda rymami-jeno K.K.Baczyńskiego.Wiersz -"Powrót w Tatry"-zapewne dlatego że się trochę ckni mi za górami...
Jak dzień powitać,który smrekiem do chmur
odrósł ?
Holahole,halom kolędować o pułap nieb ?
Gdy potokami krzyk skał ziemię przeszył,
przez upłaz patrzy w oczy-żleb.
Regle kolumnadami-lasem koturnieją,
Horyzont niżej o niebo świat zwężył,
a naokoło pejzaż przystanął.
Jeszcze jeden krok,a głową zawadzę o księżyc.
No to i ja swój ulubiony wiersz wklejam. Idąc pierwszy raz na Rysy dokładnie tak było jak w wierszu i cały czas gdzieś tam w głowie grał mi SDM i te słowa. Był piękny wrześniowy wieczór, słońce opierające sie na skałach, ptaki krążące w nieograniczonej przestrzeni, pustka, cisza, cel wymarzony od wielu lat i wreszcie w zasięgu ręki.........no i potem odpoczynek pod Wagą i Chatar Viktor w roli św. Piotra
Ballada z gór
słowa: Józef Baran
muzyka: Krzysztof Myszkowski
tu króluje zeszłoroczny czas
na posłaniu z liści buczynowych
stąd do ziemi dalej niż do gwiazd
zachwytu swego nie wysłowisz
rosną skrzydła u ramion
czas się w wieczność przemienia
obłocznieją wszystkie ziemskie sprawy
gdy zbliżamy się do szczytu po kamieniach
rosna skrzydła u ramion
czas się w wieczność przemienia
góry i wolność dokoła
chyba dostąpimy tu wniebowstąpienia
a w schronisku święty Piotr z herbatą
i widoki nieziemskie na świat
przy ognisku rozłożymy się z gitarą
posłuchamy co nam w duszy gra
z pleców góry zrzucimy do stóp
i zmęczenie rozzujemy z nóg
to schronisko to prawdziwy raj
niechaj wiecznie odpoczynek trwa
rosna skrzydła u ramion
rosną przepastne błekity
życie pełne olśnień i zachwytów
tyś wędrówką najwytrwalszą ku szczytom
góry tu wszystko jest święte
tu wspinaczki nasze wniebowzięte
w górach los ma Światowida twarz
od ogniska bije jeszcze baśni blask
Córki za górami wprawdzie nie przepadają ale lubią pisać rymowanki
Namówiłem je aby cos napisały dla górskiego świata
Jadzia
I II
Ponad skały orzeł leci Gdy wyprawy chcesz udanej
nie wyrzucaj w górach śmieci mieć turysto mój kochany
Rośnie tam kosodrzewina Odpowiedni sprzęt przygotuj
Nie pijemy w górach wina I do wyprawy sie gotuj
Juchas owieczki wypasa Ubierz sobie dobre buty
nie palimy ognia w lasach i nigdy nie chodź na skróty
Pamiętaj turysto młody Lecz zawsze trzymaj sie szlaków
Miej szacunek dla przyrody. idąc ,śpiew podziwiaj ptaków.
A gdy opuszczasz schronisko
powiedz innym o tym wszystko
Nie idź w góry gdy jest wietrznie
mokro,ślisko,niebezpiecznie.
Ania
I
Tam z daleka widać góry
Jak wyraźne ich kontury
sięgające ponad chmury
Szczyty ostre niezdobyte
napawają Cię zachwytem
Pomyśl człecze nad swym bytem
Jaka drogą w życiu kroczysz .
Staraj sie w przepaść nie stoczyć
Czy na szczyt zdążasz wytrwale?
czy też stoisz w miejscu stale ?
II
W górach nad ciemnymi skały
Mknie po niebie orzeł biały
Spokój tutejszej przyrody
zakłóca tylko szum wiatru i wody
Z ziemi tryskają wód krynice
Tutaj przychodzą spragnione kozice
Obok żródełka powalona kłoda leży
Piekno jest dobrem i trzeba je szerzyć
„Wspomnienie z Tatr”
W jaskini mroku byłaś ptakiem,
którego serce drżało lękiem,
na grani w słońcu niczym dziecko,
które mi z ulgą dało rękę
w zieleniach dolin jak rozkwitła
czerwona swoim pięknem róża
wieczorem słodkie tajemnice
odkryłaś niczym letnia burza.
Gdy przyszło rano znowu byłaś
leniwie zwiewna i cudowna
powiedz marzenie, że to wróci
pozwól mi swoje myśli poznać.
No to może teraz wyjątek z poezji Jana Długosza.
Ballada o Jasiu na Zawracie
Niedaleko od Zawratu,hej!
Stoi tam kilka ,Granatów !
Tam się wielkie cuda działy,hej!
Płatki owsiane fruwały,hej!
Szedł raz Jasiu tam do góry
Z jednym od "Nowej Kultury
A żona z nim także była
Słowem kompanija miła
Wprawdzie trochę późno było
Ale im się nie śpieszyło
Nie chcieli nic robić nagle
Bo co nagle to po diable
Gdy się w ścianę władowali
To się trochę zszokowali
Bo zrobili drogę nową
Podciągowo-kolanową
Jasiu-tytan pruł po ścianach
z Matuszewskim na kolanach
Z jego żoną na siedzeniu
Szli po ścianie w oka mgnieniu
A wtem deszczyk się zaczyna
Bohaterom rzednie mina
W straszny auser się zapchali
No i ani kroku dalej
Jak to przykro w noc na ścianie
O tym wiecie moje panie
Więc się wiara załamała
Strasznym głosem zakrzyczała
Jasiu choć jest chłop morowy
Ryknął głosem minorowym
Gdy zawyła czwórka cała
To się aż zatrzęsła skała
Gdy Pimpuś wrzaski usłyszał
Tak popędził że się zdyszał
Na ratunek mknie z rwetesem
Z aeroklubu prezesem
Przylecieli więc pod ścianę
A tam wrzeszczą jak szatany
W górze gwiazdy sobie świecą
Z nieba płatki z cukrem lecą
Całą noc Pimpuś warował
By ich ktoś nie pozdejmował
Tamci zaś się darli z góry
Jaś i ten z "Nowej Kultury"
Rano przyszło Pogotowie
O tym niech Mojżesz opowie
Pstruś i kilkunastu chłopców
By pościągać wyczynowców
Lecz choć przyszli z bambusami
Byli strasznie wykiwani
Bo ich Pimpuś nasz kochany
Za kuper ściągnął ze ściany
Gdy ekspedycja wracała
Skursusynów banda cała
Miała przykład z woli nieba
Ot jak chodzić nie potrzeba
Ballada zainspirowana rzeczywistymi zdarzeniami-(dawno,dawno temu),choć taternicka-przecież w swojej wymowie może być pouczająca i dla turystów. (a już na pewno -jeśli kto zna nutki-można pośpiewać przy browarku) pozdrawiam
Było dziś na forum-nieco o Janie Długoszu i Wawrzyńcu Żuławskim-może zatem połączę obie postacie wierszem J.Długosza ku pamięci wyczynów taternickich duetu Wawrzyniec Żuławski-Stefania Grodzieńska:
Idzie sobie Wawa
Raz dwa lewa
Raz dwa lewa
Idzie sobie Wawa
I piosenkę śpiewa
W górze płyną chmury
W dole Czarny Staw
A Wawa naprzód idzie
I śpiew sobie tak:
Chodź moja Stefanio
Na tę Żółtą Igłę
Dokonamy tutaj
Przejście niedościgłe
Będzie nasza sława
Całą wieczność trwać
Wawa i Stefania
Wawa i Stefania
Wawa i Stefania
Zrobią Wariant H.
Raz na prawo
Raz na lewo
Wawa jest na Igle
Ale już nie śpiewa
Bo w dole Stefania
W górze chwytów brak
Lecz Wawa naprzód idzie
I śpiewa sobie tak:
Chodź moja Stefanio
Bo nas sława czeka
Jakoś cię przeciągnę
Szczyt już niedaleko
Choćbym nawet tydzień
Miał do góry iść
Wawa ze Stefanią
Wawa ze Stefanią
Wawa ze Stefanią
Drżącą jako liść
Pierwsze wejście
Pierwsze zejście
Wawa już wykosił
Auserowe przejście
Zeszedł tak jak weszedł
Jak mucha albo ptak
I razem ze Stefanią
Śpiewają sobie tak:
Zrobiliśmy drogę
Drogę podciągową
Bośmy się nawzajem
Podciągali zdrowo
Nikt już z taterników
Nie dorówna nam
Wawie i Stefanii
Wawie i Stefanii
Wawie i Stefanii
Nawet Puskas sam !
Góry w Zielonym Plesie
Wśród stromych skał trochę chmur,
weźmy ze sobą dobry sznur,
niech zieloność w góry nas niesie
gdzie przygodę nam radosną przyniesie.
Pokruszone skały i piargi wokół,
my pragniemy odnaleźć spokój
zabrany nam przez mroki życia
czasem nie do przebycia.
Jakże cicho jest w górach
tonie dziś wszystko w chmurach
trochę szczytów raz widać i nie widać
jakby chciały przed nami umykać.
(napisałam17.06.07 godz18 15 Zelene Pleso)
W górach można znaleźć natchnienie.. .
Może coś więcej Gandzia1 z przyszłego wypadu
Natchnienie.... i owszem. Ale słów mi brak, w duszy gra, nie sposób objąć słowami ogromu piękna natury........!
"Fioletowe góry
zapadają w mgły,
ciemnieją lazury-
jakby w głębię szły.
Złoty róg miesiąca
sieje poblask mdły-
lasów wiatr nie trąca,
jakby do snu szły.
Potok wciąż głośniejszy
rwie się jak zwierz zły-
smutek wciąż czarniejszy-
coraz gęstrze mgły."
A oto piękny wiersz Tadeusza Micińskiego
-przenosi mnie w cudowny świat hal,turni,lasów,polan
-tak obudzić się z widokiem na góry
-ech...........
Las lipcowy
W konarach drzew szumi wiatr
ciepły zapach kwietnych łąk niesie wśród kniei
morze mchu, zieloność paproci do głębi mojej wchodzi
Zachować w sobie piękno tego dnia
tak bardzo bym chciała.
Dlaczego chwile te są tak ulotne,
nie mogę zamknać ich w pudełku
i rozpakować w mroźną noc styczniową.
O lato, lato zostań w moim sercu,
w moim sercu na zawsze.
Lipcowy ciepły dniu,wlej moc swego miodu w me
serce aby nigdy nie bolało mnie więcej.
Lesie zielony lesie co moc przyrody niesiesz
zaraź mnie swoim pięknem
umaluj mnie zielenią i błękitem.
ADAM ASNYK
ULEWA
Na szczytach Tatr, na szczytach Tatr
Na sinej ich krawędzi,
Króluje w mgłach świszczący wiatr
I ciemne chmury pędzi.
Rozpostarł z mgły utkany płaszcz
I rosę z chmur wyciska,
A strugi wód z wilgotnych paszcz
Spływają na urwiska
Na piętra gór, na ciemny bór
Zasłony spadły sine;
W deszczowych łzach granitów gmach
Rozpłynął się w równinę.
Nie widać nic - błękitów tło
I całe widnokręgi
Zasnute w cień, zalane mgłą,
Porżnięte w deszczu pręgi.
I dzień, i noc, i nowy wschód
Przechodzą bez odmiany;
Dokoła szum rosnących wód,
Strop niebios ołowiany.
I siecze deszcz, i świszcze wiatr,
Głośniej się potok gniewa;
Na szczytach Tatr, w dolinach Tatr
Mrok szary i ulewa.
( taka ma być jutro pogoda w Taterkach)
A oto wierszyk na czsie zmowym -aby mi rozweselił skuty lodem i śniegiem ogródek:
"Grudzień" - Minkiewicz Janusz
W grudniu rzadko ptak zaśpiewa
w srebrze stoją wszystkie drzewa.
Naszą rzeczkę po kryjomu,
w nocy lodem okuł mróz.
Sanki wezwał i do domu
z lasu nam choinkę wniósł.
z
http://lena.libra-wrd.pl/Wierszoteka/Miesiace.htm
Odkryłem ten watek dopiero teraz, choć kiedyś chciałem założyć podobny...
Wydaje mi się, że kilku Forumowiczów mogłoby wnieść tutaj swoje co nieco, odświeżając więc temat, wklejam kilka strofek...a co mi tam...
***
po moich górach chodzę
już tylko piórem pamięci
zaostrzonym kamienieniem
z Doliny Małej Łąki
wychodzimy sobie naprzeciw
w połowie fotografii
Bieszczady rosną na dłoni
otwartej jak połoniny
wiatr mnie - pyłek brzozy
z nich porwał lecz rosnę
a gdzie popadnę
jesienią
wysypią się rude wiersze