Tak, to moje, co prawda nie mam tylu ile Ty - Twoje są świetne! i tak pisać też nie umiem. Ja może mam 5 czy 6 na koncie góra.
Niestety wena nie chce mnie często odwiedzać. Ale zawsze staram się próbować.
Oj tam, oj tam

Moja wena poszła się paść już jakiś czas temu. Bywa.
A może coś wrzucę wieczorem? Hmmm.
i nic nie wrzuciłeś, Twoje wiersze tez chyba poszły się paść na drugą łąkę

pzdr
Zawsze podziwiam ludzi, którzy mają umiejętność, której ja wogóle nie posiadam. Do tej dziedziny należy tworznie własnych wierszy. Ja zawsze miałem problemy w szkole nauczyć się czegoś na pamięć.

Tratina, fajnie się czytało, aczkolwiek uważam się za kulturnego barbarzyńcę.

Dawno, dawno temu...
"Ostatni spacer"
W koronie Tatr zabłyszczał włos siwy,
liście kręcą się
niespokojnie.
Wszystkie możliwe barwy jesieni
zamykam
w palecie dłoni.
Notuję wprost z horyzontu
stada słów
postrzępionych.
Ostatnią krótką pocztówkę
wysyłam wiatrem
do wspomnień.
----------
"Bieliczna"
Tu czas się zatrzymał,
tu, u stóp Lackowej,
w kraju dzikich sadów,
i krzyży przydrożnych,
w domu starej śliwy
z karzełkiem - owocem
i pustułki -sowy,
o świecących oczach.
Lubię tu powracać,
tu, do stóp Lackowej,
by posłuchać szeptów
wśród ciszy grobowej,
szeptów tych żołnierzy
spod skrzywionej brzozy,
których tu na zawsze
Bóg do snu ułożył.
Tu świat jest wczorajszy
i nie chce biec dalej,
tu historia drzemie
zagrzebana w trawie,
śpi stara epoka
i nie trzeba nowej,
bo czas się zatrzymał,
tu, u stóp Lackowej.

No, jeszcze Wam do trójki brakuje Falco ze swymi umiejętnościami. Myślę, że Was jest tu szkoda na tych stronach internetowych. Może wydacie jaką publikację "Kopczykowe wiersze" Jestem pierwszy, który sobie coś takiego kupi. Na sam początek wystarczy przepenetrować forum i podsumować wszystkie dzieła.

Tylko uwaga na Kolemana, bo

nigdy nie śpi.

"Bieliczna" - rewelacja!
ja tym razem cosik krótkiego:
I znów słychać krzyk
Człowieka lecącego w dół,
To góry strzegą swych cnót
Niby ciche, spokojne, stoją
- czekając na ruch
By śmiałka znów pochłonąć
...on pozostał już
To jak wtrącić do niewoli
Nie wypuścić, uciąć nić
Kosodrzewiny gałązką
Pożegnany zostanie już
I na połoniny niebieskie
Wzniesie się wzwyż...
moje ostatnie wypociny, nie wiedzieć czemu miejsce związane z najbliższą bibą

:
Beskidzie, Beskidzie
Ręką malowany
Jakże o Tobie nie myśleć,
Ty tak stoisz w kopczyki odziany
Nad Tobą góruje Diablak przeklęty!
Nad którym ciągle duje wiatr,
Od czasów niepamiętnych
Tuż obok Pilsko na styku granicy
Niedaleko Romanka,
Rysianka, Lipowska
I Boracza, na końcu ulicy
Wielka Racza z Wielką Rycerzową
Staczają zacięty pojedynek
Lecz i tak wszystkie one dumnie stoją
I kłaniają się turystom co chwile
Beskidzie, Beskidzie
Ty płyniesz jak fale
W miękkich, łagodnych liniach
Na skraj świata wytrwale
Tratina, nasza forumowa poetka.

Czytając Twój wiersz przypomniałem sobie, że u nas jedna piosenka zaczyna się słowami:
Beskidzie, Beskidzie
kto po Tobie idzie?
Czarnooki baca
owieczki zatacza.
...
Beskidzie, Beskidzie
kto po Tobie idzie?
Czarnooki baca
owieczki zatacza.
A nie: za owieczkami się zatacza 
moje ostatnie wypociny, nie wiedzieć czemu miejsce związane z najbliższą bibą

:
A po bibie też napiszesz?
Spoko, można do tego podłożyć jakąś muzyczkę i będzie piosenka 
ostatnio wena mi dopisuje (tfu by nie zapeszyć)- bo kolejny wiersz spod ręki wyszedł - ale co będzie po bibie zobaczymy
cd. podkładania muzyczki u mnie z tym różnie; - jeśli będzie ktoś miał jakiś pomysł, czemu nie

"DOZNANIE"
woda
strumieniem płynąca
rześki nurt
na twarzy chłód
promień słońca
ciepło
tuli mnie w swoich ramionach
uśmiecha
wiatr
muska moją skórę
delikatnie
ukaja
cisza
"RONDO BESKIDZKIE"
/fragmenty zbioru wierszy "Dom na rozdrożu" /
autorem wiersza jest Kazimierz Józef Węgrzyn ,poeta istebniański.
Leżę krzyżem na moich Beskidach
czas się toczy bolesnym kołem
wołam ptaka by przy mnie został
gdy uderzę o ziemię czołem
liżę rany jak chore zwierzę
zagonione za siódmą rzekę
Panie Boże co za tą dalą
co zamyka się przed człowiekiem ?
przesypuje się popiół nieba
leży prochem na naszych głowach
teraz widzę próchno co świeci
czasem tylko na naszych słowach
gorzki zapach ma moja ziemia
jesteś czuje nie w żadnych zwidach
znów złapałem się z życiem za bary
leżę krzyżem na moich Beskidach
jutro znów mnie podniesiesz z kolan
chłodnym dreszczem i krzykiem drzewa
znów mi serce będzie kołysać
śpiewająca w liściach ulewa
cicho płacze jesień w Beskidach
i nie widać jak wczoraj gór
wiatr bemole rozwiesza w drzewach
zamazany widnokrąg chmur
[...] koło czasu skrzypi nad nami
płoną świty i gasną zachody
koleiną srebrną nad groniem
Bóg strzepuje gwiazdy do wody
wiatr przegania chmury po niebie
jak okręty ku nowym lądom
i w organach lasu wygrywa
moje szumne Beskidzkie Rondo...
dawno tu nikogo nie było, a szkoda
moje dwa kawałki:
"Cisza"
milczeniem wsłuchuję się w Ciebie
rozmyślam
czy jesteś cieniem
czy moim natchnieniem
a może spełnieniem
odkrywam
co realnie nie do odkrycia
widzę
to co zobaczyć można tylko otchłani duszą
czuję
obecność Twoją gdzieś w przestrzeni życia
układam
to co zagubione się błąka w mej głowie
zasypiam
błogo, spokojnie, lekko
wiedząc, że wytrwam
---------------------------
wiersz dedykowany znajomemu: Sebastianowi Nikiel (zmagającego się z chorobami a kochającego Góry tak jak my)
"JA"
Tęsknota za Wami
Wzniosłymi turniami
W głębi duszy mej ukryta.
Bezsilność mi znana
W sercu schowana
Czasami się wymyka.
Boże, Ty jedyny wiesz
Jak ciężko mi.
Daj mi siłę bym mógł zobaczyć znów
Wysokie szczyty Gór
Bym nie czuł tego czym jest ból
Tylko radość zmęczenia czuć bym mógł.
Spojrzeć na wschód słońca
Pośród morza chmur
Poczuć rosę u stóp
Schować się w granicie
Usłyszeć łańcucha stuk
I stanąć na Gór szczycie.