Górskie Forum Dyskusyjne - Górski Świat

Pełna wersja: "w krainie łagodności"
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.
Brawo Anna za szczere wyznanie! ok


Wygrzebałem coś z wiosną...

Wiosną w górach


Gdy wchodziłem na ścieżkę, a Księżyc
schodził w dół po promieniach Słońca,
splotła cerkiew w liściaste więzy
wiosna zielona, kwiatem pachnąca.

I rozszalał się motyl na niebie
na ramionach wiatru niesiony
i leciałem z nim tylko ja jeden
między buki, świerki i klony.

Zapatrzyły się oczy zgubione
gdzieś w zieleni przeciwległych stoków,
a wiatr ponad drzew koroną
kreślił ósemki ze śnieżnych obłoków.

I zmierzch nadszedł mijając zakręty,
do snu szumiąc wśród radosnych liści
i zasnąłem, jak w kamień zaklęty,
a wraz ze mną zasnęły me myśli.

Gdy schodziłem ze ścieżki, a Księżyc
wspinał się po promieniach Słońca,
już się zdążyła na niebie rozłożyć
mleczna droga świetlikiem lśniąca.
Smutek (David Gilmour)

Słodki zapach wielkiego smutku zawisł nad ziemią
Pióropusze dymu wznoszą się tworząc ołowiane niebo
Człowiek leży i śni o zielonych łąkach i rzekach
Lecz budzi się rano bez powodu, by wstawać

Dręczą go wspomnienia utraconego raju
Z marzeń lub z młodości, dokładnie nie wie
Przykuty na zawsze do świata, który umarł
To jeszcze nie wszystko, to jeszcze nie wszystko

Jego krew zastygła i ścięła się ze strachu
Kolana drżą i nie chcą iść w nocy
Jego ręce opadły w chwili prawdy
Stracił równowagę

Jeden świat, jedna dusza
Czas mija, rzeka płynie

On mówi do rzeki o poświęceniu i o utraconej miłości
Cisza odpowiada zaproszeniem wirów
Które płyną ciemne i groźne do oleistego morza
Ponury znak tego, co nadejdzie

Wiatr wieje nieprzerwanie przez noc
Pył w moich oczach nie pozwala mi widzieć
A cisza mówi dużo głośniej niż słowa
O złamanych przyrzeczeniach
"Bieszczadzki świt"


zatrzepotały
trawiaste powieki połonin
pod rozłożystą kołdrę lasów
umyka sen

prężą się grzbiety
płynącą w głąb dolin
złotą kaskadą szlaków
wschodzi dzień
"Dzieła" poczynione onegdaj pamięci Jana Pawła II:

Wszystkich górskich świętych

gdy ich grób zgaśnie
Twój
wschodem
zachodem
zapłonie

wiatr pamięta
o zniczach kwiatów
na płycie grobowca
po horyzont

nad rankiem spłyną
litanie strumieni
dymem mgły pokryte
sumienia


Na tym samym szlaku

może za życia
nie było nam po drodze
lecz jeśli one wszystkie
prowadzą do Rzymu
to spotkamy się
na tym samym szlaku

może to będzie
kiedy się zatrzymam
wystrugać laskę dla
zmęczonych kolan
a Ty mi pokażesz
właściwą gałąź

może gdy usiądę
by chwilę odpocząć
na zmarszczonym czole
skruszonego pnia
wtedy mi ukażesz
mądrą metaforę

może kiedyś trafię
w chmury takie gęste
że znikąd pomocy
i drogi do nikąd

gdy zejdą pioruny
wtedy się spotkamy

Mallaidh napisał(a):
"Dzieła" poczynione onegdaj pamięci Jana Pawła II:

A już miałem dziś przypomnieć Maćkowi, że zaniedbuje Wink "krainę łagodności", a tu taka niespodzianka. Smile

Tym wierszem zapraszam deszcz do mojego ogrodu i na pola roników:

Deszcz w górach

Słyszysz chód deszczu? Skrada się po ścianie.
Pościągał liny - idzie "na pierwszego".
Śpieszy się. Słucha. Na chwilę przystanie.
Lśniącym uściskiem owinął skał przegub.
Ściekł jak wąż miękko po stromej przewieszce.
Po śliskich płytach lekko stawia stopy -
Na mchach się rozsiadł wśród traw przy ścieżce
I wciąż jest z nami! Idzie w nasze tropy...
Aż kiedy mokry o słońcu zamarzysz
I oklniesz góry od diablich przełęczy,
Deszcz - obrażony górski towarzysz -
prosto w staw zjedzie
po splecionej tęczy.

Autorka: Teresa Harsdorf-Bromowiczowa
(żona znanego Zbigniewa Bromowicza )
Cytat wiersza z książki "Przyjaźń z kosodrzewiną
Na szlakach górskich wspomnień 1947-1979"
Wydawnictwo górskie ,Poronin 1999
Dawno mnie tu nie było, więc wklejam wynik dzisiejszych rozmyślań Wink

?Górski dzień w trzech aktach?

*I*

często witasz się jeszcze z nocą
spływającą pod ziemię rynienkami trawy
strącasz kilka gwiazd ze stołu kałuży
odsłaniasz firanę pajęczej roboty
w oknach świtu
wchodzisz
po kamiennych schodach
na wyścigi z promieniem
pod prąd potokowi
zawsze sam na sam
z urwanym oddechem
sercem bijącym w tempie rozpędzonej chmury
z myślą czystą jak kropelka rosy
do góry

*II*

wiatr ten dobry gospodarz
stawia czajnik chmur na poranną kawę
ciepłym mlekiem mgły napełniając
wyschnięte kubeczki dolin
łapczywie wypijasz wszystko
jesteś
starym gościem tych szczytów
znają cię siwe świerki
jeszcze zza czasów gdyś jako pętak
stroszył im wszystkie igły
teraz czasem pomruczą otoczą cienia ramieniem
wskażą powrotną drogę gdy przyjdzie
zapomnienie

*III*

słońce wykrwawia się od zachodu
pod szatą purpury skrywa blizny dolin
pakujesz ostatnie manatki dnia
w plecak mocno do duszy przypięty
bo pora wracać
leniwie poganiasz się do drogi
a księżyc na wartę do nocnej strażnicy
wschodzi w silnej eskorcie świetlików
powrócisz jednak na przekór już coraz słabszym nogom
i ludziom co gdy cię widzą czasem pukają się
w głowę
W sobotni późny już wieczór znalazłem sonet Mariusza Zaruskiego

Gdy przyjdzie pora...

A kiedy przyjdzie na mnie pora,
Ażebym, smutnych dróg wędrowiec,
Opuścił ziemski ten manowiec
I padnie moich dni zapora,

Chciałbym swój w Tatrach mieć grobowiec;
Odwieczna z szarych want komora,
Ta sama jutro, co i wczora.
Gdzieś w dali zbyrka kierdel owiec,

Łomocą w żlebach spadłe głazy,
Od ścian odbite tysiąc razy
Napełnią echem świat bajeczny,

I patrzą dumnie i surowo
Turnie schylone nad mą głową...
Tam bym spał cichy i bezpieczny.

maciek napisał(a):
A kiedy przyjdzie na mnie pora,
Ażebym, smutnych dróg wędrowiec,
Opuścił ziemski ten manowiec
I padnie moich dni zapora,

Chciałbym swój w Tatrach mieć grobowiec;

Hmm...piękny wiersz ok
Pewnym substytutem-może być pochowunek na zwykłym cmentarzu , tyle że w górskim rynsztunku-tj.-ubranie, osprzęt-itd....

Banda spadkobierców -oszczędzi w ten sposób na garniaku z ubezpieczenia , i za tą kasę będą mogli się jeszcze bardziej uchlać na stypie z wielkiej radości Cool

Testament

Gdy nie będzie już błysku w mych oczach,
gdy się zamkną
na wiek wieków
amen.
Niech mnie porwie w podróż ostatnią
wiatr schodzący z gór mglistych
nad ranem.
Będę wtedy podniebnym wędrowcem
i wyrosną mi skrzydła u ramion,
pójdę ścieżką o jednym kierunku,
tym jedynym wartym poznania.
A gdy kiedyś za Tobą zatęsknię
i zapragnę raz jeszcze zobaczyć,
wpadnę znowu w Twe oczy
ze szczęściem,
gdy odlecę-
cicho zapłaczesz.
Nienasycenie


milczeniem
wstępuję w kamienne piękno

słucham
pieśni wiatru w omszałych szczelinach
łopotu anielskich skrzydeł wód spienionych
cichnę bardziej bardziej

jestem
ziarenkiem piasku na przełęczy
wszechczasów
kamykiem pokory u stóp olbrzyma
drżeniem spragnionym chłodnego spokoju
głazów

bywam
odłamkiem skalnego krzyku
gdy zbiega ku dolinom
nienasyceniem wędrowca
gdy horyzont odgradza marzenia
pasemkiem mgły
gdy czas powrotem nagli

..................................................................


Z tomiku wierszy "Poezja Gór" Wandy Łomnickiej - Dulak
Panią Wandę znam z naszych Sądeckich terenów-klasyka.

A coś od siebie:

"Sen na jawie"


Na cichej, beskidzkiej jestem łące,
w sobie zamkniętej i nieznanej,
powieki wsparłem na horyzoncie.
A może nawet trochę dalej?

Siedzę w bezruchu niczym ten posąg,
albo drogowskaz gdzieś na rozstaju,
anioł przycupnął na moich włosach.
A może mi się tylko zdaje?

I myślę sobie, że mogę wszystko,
wracać na ziemię nie chce się wcale,
przecież do nieba stąd już tak blisko.
A może jednak trochę dalej?

Gdy tak zasypiam pod wielkim drzewem,
anioł mi swoją dłoń podaje
i do snu koi niebieskim śpiewem.
A może mi się tylko zdaje?
"Dokopałam" się ostatnio do tego tematu - wspaniale, że pojawił się ten wątek Smile

Mallaidh, po prostu bez komentarza - ujmująco piszesz - dziękuję za Twoje wiersze Smile

... dzięki temu odgrzebałam moje bazgrołki, fajnie do tego wrócić...
Jako że ponoć poezja to kraina łagodności...

nasza bibowa:

Niemcowa

Z Piwnicznej chaty podchodzą
labiryntem ścieżek,
biegnie przodem
psów ujadanie.

Pszczoły łąkę koszą,
w ostrym locie zbierając
zapachu lata
pełne kieszenie.

Lustrzane odbicie Popradu
rozlewa błękit po niebie,
przetaczając się
przez chmur bałwany.

O zmroku świat płonie w iskrach,
dolina się w gwiazdach przegląda,
przez chwilę można zajrzeć
w otwarte okna nieba.

-------
MB
Z okazji jutrzejszego święta.

"Jeśli prawdą jest, że miłość nie umiera, wielką lekkomyślnością byłoby zapomnienie, pozostawienie samym sobie tych, którzy odeszli, tylko dlatego, że nie można ich już dotknąć, ucałować, przytulić. Oni przecież żyją..."
ks. Paweł Siedlanowski

http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthre...8#pid69868

http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthre...0#pid69910
Stron: 1 2 3 4 5 6 7
Przekierowanie