Czy turystyka ekstremalna jest wypaczeniem górołażenia, czy też nobilitacją górskiego sposobu postrzegania świata.

Widzę, że jest tu kilka aktywnie dzielących się swoim spojrzeniem na rzeczywistość osób - do nich to pytanie, co sądzicie o trochę ekstremalnej turystyce, co sądzicie o trekingu w zamieci, wichrze, deszczu, na oblodzonych stokach, o zimowych graniówkach, spaniu w kolibach, pod ścianami, co myślicie o dotykaniu sercem natury gór?
/napiszcie co sądzicie, no chyba, że ktoś ma w tej sprawie jakieś doświadczenia - wtedy tym bardziej zapraszam do rozmowy/

Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-11-2006 06:34 AM przez Sylwester.

Ja mam tylko doświadczenie w spaniu w lesie /14 nocy z rzędu/ i w nie-górskich kolibach. Ale chyba najlepsze było spanie 56 nocy ze szczurami w starej stodole. Więc ze spaniem w górach nie mam problemu /wszystko mi pasuje/
Marzy mi się, żeby przespać się w kolibie gdzieś na wysokości 2000m.n.p.m.

W tej materii mam następujące zdanie .To wszystko zależy od natury człowieka.Jeden człowiek ma naturę "dziką" ,nieokiełznaną ,Jego dusza potrzebuje silnych bodźców,silnych doznań.Bez tego życie staję się nudne i małostkowe.Tylko w trudnych i ekstremalnych warunkach poznaje sam siebie ,zaspakaja swoją potrzebę bycia.
Inny człowiek to wysublimowany esteta .Podatny na delikatne piękno.Delikatny w uczuciach .Szuka więc nie ekstremów ale form łagodnosci.
Oczywiście można mieć tego po trochu.
Albo też nawet ten ułagodzony może spotkać się z całą surowością natury.Ale sam świadomie tego nie wybierze.Ja należę do tej drugiej grupy.

Dla mnie liczy się tylko natura. Zasypiam i ożywiam się wraz z nią.
Obcowanie z nią to czyta przyjemność. Ale nie jestem fanem ryzykowania życia na oblodzonych szlakach. Ale za to bardzo lubię koliby, lasy i spanie poza domem pod gwiazdkami.

polecam "Pustą" za Zamarłą Turnią, albo tą na głazowisku pod Bandziochem

Co ty Monte piszesz o ryzykowaniu ... dobrze wyszpejowany górołaz na oblodzonym szlaku jest narażony na mniejsze ryzyko niz dziecko na przejściu dla pieszych trzymane przez babcię za rączke

Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-11-2006 08:07 AM przez Sylwester.

uwielbiam. zarówno zimowa noc w kolibie bez okien jak i kontemplację zacnej fotografii. może nie preferuję pionowych wspinaczek, ani free ride'u po skałach ale znacznie bardziej wolę noc z pilchami niż w hotelu. wolę także przechodzic przez rzekę na żywca zamiast mostem. zamiat iść szlakiem wolę lasem wzdłóż potoków. latem to spanie na skałach lub pod nimi albo w jakiejś pieczarze jest dla mnie jak najbardziej pozytywne.
raz wybraliśmy się nad Solinę na tydzień. mieliśmy mieć domek ale skończyło się na garażu dla łódek pełnym pilch - było super
Podobnie jak spoko uważam że wszystko zalezy od człowieka. jak swoim kolego niektórym opowiadam o 10 godzinach górołazowania to im oczy się wykręcają a co dopiero spanie na głazach.
mówiąc krótko jestem bardzo elastyczny pod tym względem.
takie extreme jest po prostu przygodą - potrzebą dla ludzi bardziej dzikich niż przeciętnie

No proszę jak miło - widzę, że powyżej butów jesteśmy do siebie dość podobni ...

buty podobnie jak takie wycieczki to sprawa indywidualnego wyboru. nie super wzorca.

Jeśli chodzi o mnie to ja na większość tych rzeczy które wymieniłeś Sylwester z chęcią się piszę. Pomijam tutaj wspinaczkę gdyż jej nie uprawiam, ale turystykę w trudniejszych niż normalnie waunkach uwielbiam i później długo wspominam takie wypady. Naturalnie zawsze musi być kompromis. Trochę wypraw w pięknych warunkach, słońce, widoczność itp. musi być. Jednak wyprawa w deszczu, przykryty chmurami na wysokości 2000 m pośród skał i głazów to dla mnie niesamowite przeżycie. Szczególnie gdy dookoła nie ma innych turystów. Swego czasu szedłem na Małą Babią (to był początek maja) w takiej śnieżycy że na Przełęczy Brona to trudno było zobaczyć słupek ze szlakami. Człowiek zapadał się w śniegu, a wichura wciśkała śnieg do oczu. Ale to było niesamowite Innym razem po burzy w Bieszczadach trzeba było "wbród" przechodzić rwące potoki gdyż chyba w 3 miejscach mostki pozrywało Podczas minionego lata wybrałem się też na szlak rowerowy w Beskidzie Niskim - niby małe górki, ale moim zdaniem to byłem tam pierwszym turystą od paru tygodni. Ani jednego człowieka, za to miałem okazję widzieć kilka saren. Co ciekawe przez cztery potoki o głębokości około 50-70 cm nie było mostków. Tak podoba mi się to, choć na takie wyprawy trzeba się już lepiej przygotować...

To wszystko prawda - cieszę sie jak wokół trwa sialanka i słoneczko w ... plecy świeci, ale jak aura zaczyna mnie testować to dostaję wilczej skóry i wyję z rozkoszy.

podstawa to rozwaga. trzeba wiedziec co i kiedy mozna takiego robić. zimąnawet nie wiadomo jak byśmy chcieli przez rzekę to raczej cięzko przejsc, no może łatwo tylko konsekwencje nie te , więc lepiej skożystać z mostu itp. podobbnie jak Pedro uwielbiam łazić po górach we mgle, czy w chmurach. zawsze to inaczej. popatrzcie na moją relacjęz Wetlińskiej ostatnio. dla wielu taki wypad w góry był bez sensu - brak widoków, zimno, wietrznie. i to właśni esprawiło, że wyprawa miała niecodzienny charakter. taki niepocztówkowy. coś wspaniałego

Ja mam jeszcze słabe doświadczenie. Dopiero dwa lata w górach. Na razie wolę obejść większość tatrzańskich szlaków, a później zrobić coś więcej w miarę obycia.
Ty Sylwestrze masz co najmniej dwa razy więcej lat niż ja a w górach co najmniej z dziesięć razy dłużej byłeś ode mnie. Ciebie już te szlaki nie "bawią" bo pewnie obskoczyłeś je po dwa razy. Ja nie.
Za ryzykowanie to się wezmę jak już będę się z Tatrami na Ty.

Ja jak hippisi uwielbiam kolory Jestem bardziej podatny na kolory niż na dźwięk. Wolę patrzeć niż słuchać

ja lubie i patrzeć i śłuchać. i kolorowo i na czarno biało

Ciebie już te szlaki nie "bawią" bo pewnie obskoczyłeś je po dwa razy.
Za ryzykowanie to się wezmę jak już będę się z Tatrami na Ty.

I tu się stary mylisz ... mnie to nadal bawi jak cholera, a jak się zbierzesz na bibę na Babiej to zobaczysz jak można się cieszyć realnym górskim światem