polecam "Pustą" za Zamarłą Turnią, albo tą na głazowisku pod Bandziochem

Co ty Monte piszesz o ryzykowaniu ... dobrze wyszpejowany górołaz na oblodzonym szlaku jest narażony na mniejsze ryzyko niz dziecko na przejściu dla pieszych trzymane przez babcię za rączke

Ja mam jeszcze słabe doświadczenie. Dopiero dwa lata w górach. Na razie wolę obejść większość tatrzańskich szlaków, a później zrobić coś więcej w miarę obycia.
Ty Sylwestrze masz co najmniej dwa razy więcej lat niż ja a w górach co najmniej z dziesięć razy dłużej byłeś ode mnie. Ciebie już te szlaki nie "bawią" bo pewnie obskoczyłeś je po dwa razy. Ja nie.
Za ryzykowanie to się wezmę jak już będę się z Tatrami na Ty.

Ciebie już te szlaki nie "bawią" bo pewnie obskoczyłeś je po dwa razy.
Za ryzykowanie to się wezmę jak już będę się z Tatrami na Ty.

I tu się stary mylisz ... mnie to nadal bawi jak cholera, a jak się zbierzesz na bibę na Babiej to zobaczysz jak można się cieszyć realnym górskim światem

Monte...coprawda nic dwa razy się nie zdarza, ale zdarzyć się może na przykład trzy razy, albo dowolnie większość ilość razów. Czasami możesz iść 100 razy tą samą drogą/szlakiem górskim (bo o górach mowa ) i za każdym razem widzieć cUś innegoI nigdy to nie będzie takie samo. Zawsze inne, zawsze powalające, zawsze pozostawiające apetyt na jeszcze. Czasami inność wynika z nastroju. Innym razem z prostych okoliczności. A w niektórych/zdecydowanych/ przypadkach zależna jest od kaprysów matki natury...

Skąd Ty możesz wiedzieć, że na pewno nie zaryzykujesz wcześniej/czasami człowiek ryzykuje a nie jest tego świadomy. Po przekroczeniu pewnej granicy chce jeszcze i jeszcze więcej...nie wiedząc o tym że dał się wciągnąć w pewien „system”

Powiem krótko, zwięźle i na temat: CO TO MA DO RZECZY!! Może nie wnikajmy w to co kto robi, kim jest, ile ma lat ale cieszmy się tym co jest i jak mamy możliwość dzielenia się doświadczeniami to to róbmy////co też zresztą niniejszym robimy...

Pozdrawiam....

Cenię ludzi mający pasję. Niezależnie od tego, czy chodzą sobie spokojnie, turystycznie po górach, czy ekstremalnie to najważniejsze jest dlaczego to robią.....no wiecie chodzi o ten błysk w oczach W przypadku prawdziwej pasji człowiek pnie się po drabinie "wtajemniczenia" i pozwala sobie na coraz to śmielsze poczynania, byle tylko robił to z głową i nie narażał innych, bo w wtedy to już wariactwo. Uważam że wszystko jest dla ludzi, ale nie dla wariatów.
Ja uwielbiam wyzwania zwłaszcza takie, które dotyczą mojej aktywności fizycznej (no i to nie tylko góry ). W rzeczach które mnie pasjonują właściwie to nic nie jest mi w stanie przeszkodzić, ni zawierucha czy fontanna z nieba. Staram się wtedy w każdej sytuacji zobaczyć pozytywne strony.........i to mnie nakręca. Oczywiście stawiam przed sobą coraz to śmielsze wyzwania, tej zimy oswajam sie ze śniegiem; zaczynam od Babiej w lutym, potem polezę w Tatry. A jak sie uda to nocleg pod namiotem w śniegu. Marzy mi się też nocleg na grani gdzieś wysoko i objęcie pewnego krzyża i może wreszcie spróbować sie powspinać i.....może wystarczy, bo to nie o marzeniach temat. Ale jest i czarna strona tego zamiłowania; im bardziej się wciągam, tym częściej okazuje sie ze to wszysto musze robić sama. Trudno znaleźć sobie towarzystwo. A nie zawsze jest fajnie i BEZPIECZNIE w górach w samotności.
P.S. skoro mnie już do tablicy wywołali

Dopnę swego, marzenia sa po to by je spełniać
A Ty bana zniesiesz szybciej niz ci się wydaje

Co to łazikowania po górach, trudnych szlaków, extremum pogodowego to myślę, że nie groźny mi mróz, deszcz, zamieć.
ale okrutnie boje się burzy i...pająków

Spać mogę bele gdzie: koliba, kosówka, pod stołem obok Murowńca czy Zbójnickiej

Wymagan zywieniowych nie ma prawie żadnych...w górach nie jem prawie nic.

A i jeszcze słówko do Monte: jak już bedziesz z Tatrami na Ty to daj cynk, chciałabym uścisnąć dłoń Prezesa

Dopnę swego, marzenia sa po to by je spełniać
A Ty bana zniesiesz szybciej niz ci się wydaje

Olka, my kobiety to potrafimy!!!! Ja miałam zakaz na samotne wyjścia, no i śnieg itd.............mąż bardzo chciał motor na który ja od bardzo wielu lat nie chciałam sie zgodzić. Transakcja wiązana= ja jutro sama w góry i cała zima przede mną, a na wiosnę w garażu stanie moto

Ojo joj, ale sie rozpędziłaś.

Myślę, że taka terapia mi nie pomoże.
W domu w którym mieszkam sa takie pajączyska prawie jak moja dłoń
Terapia szokowa nie pomaga.

Wiesz, ze ja nawet "od ściany" nie śpię bo sobie ubzdurałam, ze tam pająki sa.


A Robuś Ty się zgodzisz, w końcu znam Cie chwile i wiem, że ustąpisz
Zawsze w końcu odpuszczasz

a na wiosnę w garażu stanie moto

choleeerka....też bym tak chciałaaaaaaa!!!! Moje kolejne "zboczenie" to właśnie MOTORY

Oj to bardzo gorskie bo spadasz z gory I to z jakiej Tez bym sobie poskakal tylko podobno to bardzo drogie.

Myśle, ze nie jest ani wypaczeniem ani nobilitacją.
Jest po prostu częścią turystyki i już.

W której ktoś sie spełnia bo taką ma pasję

KaRoLiNa napisał(a):

aaa...co do marzeń to ja i tak zdobędę kiedyś kat.A-ot po prostu-dla frajdy i satysfakcji A co do adrenaliny, takiej nie górskiej to zawsze chciałam wziąść udział w rajdzie samochodowym....

Rajdy samochodowe też bywają w górach.A jak pojedziesz na Rajd Paryż -Dakar to chętnie się zabiorę

Nie wydaje mi się żeby extrema wypaczała górołażenie, to kolejny krok po tym co zrobiłeś poprzednio, np. po spacerach w parku jedziesz w górki takie mniejsze, po czym idziesz o krok dalej itd.

OK Fazik - więc to kolejna forma turystyki i stopniowanie doznań - u mnie to tak działa i dla mnie to prawda

"ma być z prądem o jak największym natężeniu, tak żeby iskrzyło dookoła "

Terefere, iskrzenie to masz i w robocie - no chyba, że se pantograf przyspawałeś do trakcji ... hehe

A ile ma przy tym radochy, a jak smakuje potem przepraszanie, na pewno wie co robi a nazywa to "terapią"

Platon, to z filmu "Pieniądze to nie wszystko"??

moja dziołcha to skolei wręcz odwrotnie - obrzydzenie i strach! uwielbiam ją straszyć

chłopak wie co robi heh

Podzielę się z Wami moim spostrzeżeniem dotyczącym preferencji płci do tego tańca, otóż stwierdzam choć poniekąt ze smutkiem, że kobiety mają większe predyspozycje by przeżyć w wariactwach naskalno - naśniegowych, nie wiem czy to instynkt, czy naturalne wyczucie sytuacji, ale tam gdzie facet po zastanowieniu obiera prawidłową drogę, tam kobieta intuicyjnie wybiera ją machinalnie. Jest to bardzo pozytywna dla mnie okoliczność, bo nie dość, że obecność czegoś ładnego obok niejako mobilizuje mnie, to jeszcze jest to prawidłowo estetyczna wizualizacja - coś jak błysk słońca między chmurami. A na poważnie rozstrząsając sprawę napiszę, że tak właściwie nigdy nie zdarzyło mi się by obecna ze mną kobieta /dotyczy partnerki - nie ciotki której chcę pokazać wodospad/ w jakikolwiek sposób odstawała od sprawy, za to faceci owszem częstawo ...

spoko...czy Ty masz jakieś wątpliwości w tej kwesti?? heh

Wybierałem się w Karkonosze, zaproponowałem Małgosi wspólny szlak -ucieszyła się i obiecała pomóc w przygotowaniach. Chodził mi po głowie pomysł ze spaniem w namiocie - zdziwiła się trochę i powiedziała, że może być fajnie. Pomyślałem by przeprowadzić taką imprezę w Sylwestrowy wieczór by przywitać na szlaku Nowy Rok - zapytała czy zabierzemy szampana. Wyszliśmy w białe Karkonosze trochę przeładowani wszelkim dobrem - dzielnie dreptała zasypanym szlakiem. Na górze na grzbiecie mocno wiało, nici wyszły z obiecanej dobrej widoczności i iluminacyjny spektakt przestał istnieć - nic nie powiedziała, widziałem, że dociera do niej na co się zdecydowała. Znalazłem zaciszniejsze miejsce od północy za Śląskimi Kamieniami i zacząłem walczyć w śniegu z namiotem - starała się pomóc, choć nie wiedziała jak. W namiocie zjedliśmy przyniesiony w termosie obiad, poukładałem wokół wszystko co zabraliśmy w góry - pomyślałem, że nie powinienem angażować w takie pomysły swojej kobiety - nic nie mówiła, trochę przygasła. Po godzinie obudziłem się przy dźwiękach szarpiącej namiotem zamieci obok skulonej garstki lęku - trwała cicho. Ustaliliśmy, że sprawa ją przerosła - dochodziła 16.00, ubraliśmy się w namiocie, ustawiłem ją za skałami, wlałem w usta trochę alkoholu, poprosiłem by się rozruszała, a sam zwinąłem wszystko jakkolwiek i zapakowałem w wory, "po imprezie"  stwierdziłem w świetle gasnącego dnia - pokazała migające w mroku światełko. Doszliśmy na czołówkach do schroniska - znają/rozpoznają  mnie ludzie, zapytałem o miejsce - potwierdzili powiedziałem, że nie zapłacę tym razem - zapytali jaki mam problem i dali klucze od pokoju, wylądowaliśmy sami w 4-ce - zaproponowała gorącą herbatę i pomoc w suszeniu wszystkiego co zmoczył mokry śnieg, zapytała czy mam pomysł na cały wieczór ...  Zabraliśmy whiskacza, wino, ciastka, kawę i w kreacjach a'la bergson-jack wolfskin-milo-trezeta, wylądowaliśmy na imprezie - uśmiechała się. Do 23.00 była radością imprezowego wieczoru - prosiła bym pamiętał w jakich butach wychodzimy na parkiet. Ostatnią godzinę Starego Roku spędziliśmy na Karkonoskim szlaku na rakach i o czołówkach, doszliśmy nad Kocioł Smogornii - iluminacji nie było zasłoniły ją chmury - mówiła że jest jej tam dobrze, wierzyłem bo to prawda. Nowy Rok nadszedł razem z Czeskimi narciarzami, którzy przyciągnięci naszymi światłami pojawili się w mroku - powiedziała, że cieszy się i oczy jej błyszczały. Wróciliśmy na parkiet okutani i zaśnieżeni, poprosiłem ją do pierwszego tańca w Nowym Roku - uśmiechała się dostałem buziaka. Gdy wstała rano powiedziała, że był to jeden z najlepszych Sylwestrów w jej życiu ... nie zdziwiłem się, bo czyż kobieta, która wybrała za mąża takiego wariata może być normalna ?

Dokładnie
Będzie kolejna do działu relacje forumowiczów.

Proszę bardzo

[attachment=9619]

Coś dawno nikt tu nie tańczył, a nadawało by się kilka opowieści... choćby o wczołganiu się na KAsprowy ... a może ktoś się pokusi o jakieś nowe opowiadanko ... nie to żebym kusił
pozdr

Pablo chciałeś napisać KASI(asprowy)rozumiem

...
Pablo chciałeś napisać KASI(asprowy)rozumiem

Ma sie rozumieć

No pewnie i trochę dodaj od siebie

Jest III lawinowe. Wiemy o tym doskonale. Pytamy ratowników TOPR co sądzą o naszej zaplanowanej trasie. Mówią ze ok (znają nas, znają nasze umiejętności), ale żeby podchodzić pod Kasprowy a nie przez Liliowe bo są nawisy. I Ostrożnie na grani, trzymać sie jej cały czas. Rozmawiam też z jednym z Instruktorów który jest na kursie w Murowańcu. Ma zastrzeżenia tylko co do tego, ze może zbyt późno, zbliża sie 10.

Dlaczego tak? Bo przedtem wiało, ale wiatr sie zmienił. Zaczyna podnosić śnieg, to z kolei ogranicza widoczność, śnieg sypie po oczach, wdziera sie pod ubranie. Juz wtenczas sama zaczynam analizować co mamy z ciepłego ubrania, tak na wszelki wypadek.

Tam po raz pierwszy podmuch wiatru mnie przewraca: stałam nieco skulona, opierając się na czekanie. Gwałtowny podmuch odrzucił mnie w tył, zaczęłam bokiem zjeżdżać. Przede mną był Paweł: wpadłam na niego, wyhamował mój upadek. Zaczęłam się bać bo zdałam sobie sprawę ze nie mogę normalnie iść, ze mnie przewraca. Mówię o tym Pawłowi. Uważam, ze będąc z partnerem w górach zawsze należy dzielić sie swoimi obawami. I mówić co leży u ich podłoża oraz jak jest z naszymi siłami. Tylko tak można w zespole podejmować słuszne decyzje. Obawy i mocno utrudnione poruszanie nie mają oczywiście wpływu na to, ze staramy się jak najsprawniej w tych warunkach iść dalej.

Na Przełęczy Liliowe myślałam że nie może być gorzej. Choć podświadomie bałam się Beskidu: zejscie na Kasprowy jest granią a tam moze być trudno znaleźć ścieżkę. Dlaczego: bo są nawisy które dość dobrze sobie ogladnelismy idąc w przeciwna strone: jeden krok za daleko w prawo lub lewo i... . Widoczność spada prawie całkowicie. Klęczymy skuleni żeby złapać oddech, gdy trochę cichnie staramy sie wypatrzyć w którą stronę mamy iść. Jest kolejny słupek: staram się zapamiętywać ich numery, żeby w razie czego podać jak najdokładniej nasze położenie. Grań jest tak wywiana ze dzięki temu jakoś idziemy: zostały nasze ślady raków w lodzie po prostu. Ale nie wszędzie.
Paweł pyta czy jest ok: uśmiecham się i mówię mu ze nie całkiem bo sie obawiam że nie znajdziemy drogi i nawisów. Ale że powoli sobie poradzimy. Nie mogę powiedzieć ze sie bardzo boje i nie wiem co będzie dalej. To by było jak gol do własnej bramki.
Wiecie co mnie ucieszyło: ślady ze ktoś sikał na lodzie: znak ze jesteśmy jeszcze na ścieżce.
Zejście z Beskidu jest bardzo ciężkie: kilka kroków i trzeba klęknąć, zwinąć się żeby odetchnąć. Nie ma szans na wyprostowanie się całkowite. Głównie jesteśmy skuleni i czekamy jak choć troszkę osłabnie: 3-4 kroki w niewiadome i wbić mocno czekan, klęknąć, szukać dalej wzrokiem gdzie iść. Paweł ma całe rzęsy i brwi pokryte lodem: pamiętajcie ze zawsze trzeba nosić gogle.
Wreszcie Paweł krzyczy ze tyczki widać! jest jedna. Później znowu nic, później kolejna. One nas sprowadzają. pod Kasprowy.

Światła Kasprowego około 16 było widać jakieś 10 metrów przed budynkiem. Wcześniej było mleko z wiatrem.

...
ano owszem dodam coś od siebie: szkoda mi cholera, że mnie tym razem tam nie było
pozdrawiam

To ja Ci powiem tak w tajemnicy ze ja wtenczas bardzo chciałam żebyś Ty tam był ze swoim GPSem...
Sylwester, myślę że jeszcze nie jedna burza przed nami

Co nas nie zabije-to nas umocni.Jestem pod wrażeniem.