Wycieczka sprzed dwóch tygodni - nie dałam rady założyć górskich butów na spuchniętą kostkę, więc poszłam nieco po płaskim - wycieczka wzdłuż Renu i Glattu. Trasa: Eglisau - Rheinsfelden - Kaiserstuhl - niemieckim brzegiem powrót do Rheinsfelden - Glattfelden - Buelach. Ca.30km, końcówka w deszczu. Foty niestety robione komórką, bo bateria w aparacie padła przy pierwszej próbie uruchomienia...

Elektrownia na Renie w Rheinsfelden
   
Rheinsuferweg
       
Posterunek graniczny w Kaiserstuhl - od strony niemieckiej
   
Granica między Szwajcarią a Niemcami
       
Kaiserstuhl w CH
   
Droga powrotna
   

Avionetka ot tak sobie przeszła cca 30 km w normalnych bucikach, bo górskie nie wlazły na spuchniętą kostkę. Raczej nie myślę ile byś przeszła mając na nóżkach buciki turystyczne Fajnie tak oglądać foteczki od alpejskich podnóży.

Ładna okolica.
Sprawia wrażenie spokojnej i raczej nie gęsto zaludnionej.

Co się kostce stało?

Postaram się, żeby następne zdjęcia były z terenów górskich Tylko wyzdrowieć najpierw muszę
Piotrek - bo generalnie Szwajcaria to jedna wielka wiocha Ładna, ale wiocha

Paaulo - wyrżnęłam kostką w pieniek i wyrosła mi gula, która praktycznie zwiększyła obwód kostki o 50%, nie wspominając o koszmarnym bólu przy najmniejszym choćby dotknięciu. Teraz, po 2 tygodniach jak już wreszcie zawitałam do lekarza - zaczęło to paskudztwo samo z siebie znikać... Widocznie wystraszyło się białego kitla Liczę, że wyrostek weźmie z niej przykład...

Ostatni weekend w Szwajcarii odbył się jako wielce i powszechnie lubiana instytucja weekendu tzw. długiego. Do tego odwiedziła mnie przyjaciółka. I pogoda dopisała. POnieważ zdrowie nie bardzo - więc wycieczki nadal były po płaskim. Przykro mi. STąd tylko kilka fotek.

Niedziela - Moje ulubione Rapperswil
               
Przy odrobinie szczęścia jutro wybieram się w te pagórki które widać na dwóch ostatnich zdjęciach

Poniedziałek - Luzern
                           
I na deser symbol Luzern
       

Z okazji wyborów nowego lokatora pałacu prezydenckiego przyszedł czas odwiedzić stolicę Serolandii - Bern. Urocze miasteczko

                           

Zaś po wypełnionym obywatelskim obowiązku postanowiliśmy ruszyć gdzieś w Szwajcarię. Pomysły padały różne, od Genewy po Locarno. Wyrok brzmiał: jadziem do Zermatt, bo podobno stamtąd widać Matterhorn... Zapowiadane zachmurzenie i burze nas bynajmniej nie powstrzymały i pomknęliśmy na południe, przygotowani na góry jak, nie przymierzając, cepry w kolejce na Giewont. Głównie żeńska część ceperstwa, taka w klapkach i spódniczkach. Ale że Szwajcaria umożliwia taką turystykę, to... czemu nie
Po ponad półgodzinnym opóźnieniu wyruszyliśmy kolejką zębatą z Visp do wspomnianego Zermatt, po drodze przepuszczając na mijankach wszystko co jechało z naprzeciwka. Na szczęście widoki (oraz humor moich towarzyszy podróży ) nie pozwalały się nudzić
           

W Zermatt odstawiliśmy dziki sprint i kupując w biegu bilety w ostatniej chwili wskoczyliśmy do kolejki, która nasze leniwe cztery litery zawiozła na Gornergrat - 3089 m n.p.m. Pogoda po drodze niestety była dokładnie taka jak prognozowano, a szczególnie wstydliwy okazał się główny punkt naszych zainteresowań, cały schowany w chmurach.

                                   

Przy górnej stacji powitała nas chmura i 9 stopni na termometrze. Niestety, nie powitała nas dobra widoczność, ale co to dla nas, pofocić i tak trzeba było
                       

"Zdobycie" ponad 3000 m postanowiliśmy uczcić tradycyjnym bursztynowym trunkiem. W tak zwanym międzyczasie, gdyśmy się tym nektarem delektowali, za oknami powoli zmieniały się okoliczności przyrody. I na pożegnanie "Matti" się do nas uśmiechnął Może półgębkiem, ale jednak
       

Jeszcze tylko ostatnie spojrzenie na lodowiec i otaczające górki - i trzeba było powoli zbierać się na dół.
           
Na pożegnanie jeszcze to
   

Teraz nie pozostaje nic innego, tylko wrócić tam, ale - po to, by połazić troszeczkę. Najprawdopodobniej Monte Rosa będzie grana w lipcu lub sierpniu

Zdjęcia kiepskiej jakości, niestety, aparat mi siadł i miałam ze sobą tylko kieszonkowe maleństwo...

Ech, jeździ inny driver

Relacja w skrócie:

Niedzielny poranek. Z dwójką znajomych pakujemy się w auto i jedziemy podziwiać górskie widoki w okolice Linthal. Planowana destynacja: Braunwald, planowana trasa: Winterpanoramawanderung.
Warunki atmosferyczne średnio na jeża, chmury, lekki deszcz, temperatura grubo na plusie.
W kantonie Glarus nieco się wypogadza, gdzieniegdzie widać nawet przebłyski błękitu.
Wjeżdżamy kolejkami najpierw do wioski Braunwald, potem gondolami na Grotzenbuel (1559m npm).
Na górze ciepło, słoneczko przez chmury się przedziera. Oprócz nas jest sporo narciarzy i bardzo nieliczni amatorzy turystyki pieszej. Po kawie ruszamy na trasę. Początkowo jest piękna, szeroka, dobrze przygotowana (taka miała być cala, ale cóż, między teorią a praktyką bywają nieścisłości). W połowie drogi między stacją Ortstockhaus (1772 m npm) a Gumen (najwyższy osiągalny punkt zimą w tej okolicy - 1901m npm) robi się niewesoło. Część trasy pieszej zamknięta, wytyczone obejście wzdłuż stoku narciarskiego jest w połowie dokumentnie oblodzone, w drugiej zaś można się pięknie zapadać po kolana albo i lepiej. Czarownie i epicko, brniemy dzielnie pod górę rzucając w eter alpejską wersję skeczu grupy Rafała Kmity...
Na stacji Gumel krótki popas, konsumujemy tradycyjną Bratwurst (z braku laku da sie to nawet uznać za jedzenie...) i ruszamy dalej. Ściany skalne po przeciwległej stronie doliny i dalej w stronę Klausenpass powoli chowają się w chmurach. Ścieżka w stronę Seblengrat (1897m npm) ma w porywach do 40cm szerokości, jest oblodzona a po prawej stronie malowniczo uśmiecha się do nas kotlina, w którą nieuważny piechur może się cudnie i bardzo długo staczać. Po drodze mijamy Erlebnisgalerie - tunel "wyłożony" lodem, w którym bardzo żałuję, że nie mam ze sobą łyżew. Z Seblengrat droga (nadal w połowie oblodzona, w połowie śnieg kopny) prowadzi już tylko w dół, pośród drzew, przecinając dwie nartostrady, do górnej stacji kolejki na Grotzenbuel.

I jeszcze dokumentacja fotograficzna:

Widok z Braunwald na kotlinę Linthal
   
Zapraszamy na kawę
   
Ruszamy na trasę
   
Eggstoecke (2449 m npm)
   
Na trasie
           
Ortstock (2717m npm - to duże) i Hoechturm (2666m npm - wieżyczka po prawej)
   
Trasy ciąg dalszy
                   
Erlebnisgalerie
   
Trasa w dół
           

Ładnie tam jest

Niektórzy mają się dobrze Od tak sobie z nudy wyskoczą w jakieś kopczyki alpejskie jak by nic. A tu człowieczyna musi czekać cały rok albo wogóle się tam nie dostanie.
Avionetko, Ty umiesz narobić chętki. Żeby tak kiedy bibę zrobić w innym paśmie górskim Były jun Karpaty i Sudety, może teraz czas na Alpejki