Dwa razy przeżyłam burzę w Tatrach na Granatach. Za drugim razem było ostro i jakoś tak nie miałam już okazji więcej tych granatów powtórzyć:
Tuż przed wejściem na szczyty w momencie pojawiły się chmury i już było po widoczności. Nie minęła chwila i rozpętało się piekło. Pioruny zaczęły walić w odstępach kilkunastu sekund. To wyglądało tak jakby węże ześlizgiwały się ze skał. W pewnym momencie piorun uderzył w głaz około 1,5 m od nas. W ułamkach sekundy głaz stał się czerwony/biały i rozprysnął się w drobny mak. No może nie tak drobny... zważywszy jak bardzo nam dowaliło. Szczęściem - przygoda ta miała miejsce dawno temu - wtedy nikt nie widział jeszcze Gore-Texu. Mieliśmy na sobie takie grube płaszcze podbite gumą. I to nas w pewnym stopniu ocaliło przed uszkodzeniami.
W takiej sytuacji nic właściwie nie można zrobić - szukaliśmy miejsca odsłoniętego i przykucnęliśmy - i tyle... Nie panikować - to słuszne. Piorun piorunem - a zrobić sobie krzywdę z powodu szalonej ucieczki czy miotania się...