Pierwszy raz w górach byłam zimą wraz z tatą i siostrą. Tata załatwiał w Zakopanym biznesy z Koreańczykami, był to początek lat 90. Poza licznymi restauracjami i Krupówkami pamiętam trasę na Sarnie Skałki i do Morskiego Oka saniami. Właściwie z gór nic nie pamiętam, wiem że chodziłam z takim jabłkiem do zjeżdżania i po trasach zjeżdżałam gdzie się dało kiedy inni szli. I pamiętam też że jacyś ludzie (którzy mieli kolce w butach - wtedy nie wiedziałam o co chodzi) przenosili mnie gdzieś ( widocznie musiało być trudno) Potem wyjechałam tak jak większość z Was na wycieczkę klasową - 8 klasa. W programie było powiem trochę nudno bo gubałówka, jaskinia mroźna (to akurat było fajne) i dolina kościeliska. Generalnie zakopane. Poza tym niezła przygoda nas spotkała ponieważ kiedy poszliśmy na pkp aby wrócić do Gdańska powiedzieli że na zapomnieli doczepić naszego wagonu. Pociąg odjechał bez nas, konduktor nas nie wpuściła do wagonu kuszetki mimo że pusty odjechał. Sytuacja była tragiczna. Pani od geografi która była naszą wychowawczynią z konta wyjęła pieniądze i jechaliśmy jakimiś 4 pociągami do gańska, kupiła nam też po bułce i jogurcie....Tłukliśmy się osobowymi, w warszawie pamiętam rozrabialiśmy i spaliśmy na peronie....masakra. Zamiast przyjechać wieczorem tego dnia byliśmy następnego dnia po południu.
Także w owym czasie wypad w góry był mi obojętny. Prawdziwy zachwyt był dopiero kiedy z grupą pojechaliśmy do Zakopanego na 2 tygodnie, w wakacje po I liceum. Wtedy zdobyłam trzydniowiański chyba jako pierwszy"prawdziwy' szczyt. I wtedy dopiero się zaczęło.