A ja Wam powiem, że chociaż tłumów na szlaku nie lubię, to za pustką też nie przepadam.  Być może tylko ja tak mam, ale nie czuję się zbyt dobrze, gdy idę jakimś gęstym lasem, idę, idę i nic - pusto, ni żywej duszy. Tym bardziej, że nie zawsze mam towarzystwo na górskie wędrówki.

Kilka lat temu byłam w Lądku Zdroju. Na szlakach w okolicy Lądka było niewielu turystów, chociaż były to wakacje. Któregoś dnia szłam z koleżanką szlakiem w okolicy Przełęczy Puchaczówka. Jak dobrze pamiętam spotkałyśmy tylko jedną osobę i raczej nie był to turysta, ale ktoś miejscowy. Na początku brak towarzystwa nam nie przeszkadzał, ale zaczęło zbierać się na burzę: las, który nawet w słońcu wyglądał tam ponuro, zrobił sie jeszcze bardziej ponury i wydawał się idealnym tłem dla jakiegoś horroru, zero wiatru, powietrze jakby zamarło w oczekiwaniu na coś strasznego... I w tym strasznym lesie tylko my same, we dwie. Powiem Wam, że wcale mi się to nie podobało. (Na szczęście przed burzą zdążyłyśmy dojść do Siennej.) Trochę podobny las "spotkałam" w tym roku w okolicy Zawoi - dokładnie idąc szlakiem z Mosornego Gronia na Cyl Hali Śmietanowej. Las gęsty i bardzo ponury. Spotkałam tam tylko 3-4 ludzi. Poniżej zdjęcie z tego szlaku. (Niestety nie oddaje ono w pełni atmosfery tego miejsca.) Właśnie w takich miejscach bardzo nie lubię być sama.