WYPRAWA I.
Pierwszy cel letniej wyprawy skierowany był na Wysoką szlakiem prowadzącym przez Wąwóz Homole. Poranek był chłodny i mglisty, niebo nieprzejrzyste. Zapomniałam już jakie bywają poranki w górach. Powietrze było rześkie i wilgotne. Lekka niepewność pogody i chyba jeszcze zmęczenie po podróży dały mi pretekst do dłuższego leżakowania, co później okazało się błędnym posunięciem. W zasadzie niezaskakującym. Busem do Jaworek, parę głębokich oddechów na głazie znajdującym się przed kapliczką tuż przy szlaku. Kapliczka komponowała się z blaskiem promieni słońca przenikających przez liczne gałęzie drzewostanu.

Ponieważ zaczynam swoją przygodę z górami ciekawią mnie różne miejsca także te najbardziej oblegane turystycznie i pięknie opisane w mini przewodnikach i muszę przyznać że ten odcinek szlaku Wąwozu był dla mnie rozczarowaniem. Myślę, że w dużym stopniu było to spowodowane obecnością mas ludzi (całych rodzin i wycieczek kolonijnych). Starałam się uchwycić piękno tego terenu, jego swoisty charakter, niestety nie udało mi się to. Szłam tak podminowana faktem, że muszę uważać by na kogoś nie wpaść, nikogo nie potrącić, ... W zasadzie czego się spodziewałam? gdyby nie moje przedłużone leniuchowanie dałoby się z pewnością tego uniknąć. A może po prostu moje nastawienie, zmęczenie po całym roku pracy? Byłam na siebie trochę zła za to, że nie wstałam wcześniej i za swoje myślenie i samopoczucie, bo gdzie w tym wszystkim relaks i dobre samopoczucie? Na tym odcinku zrobiłam może ze 3 zdjęcia (zresztą później stracone wraz z całą kartą). Rozluźniać zaczęło się dopiero przy Skałkach, gdzie po raz pierwszy kąciki moich ust delikatnie uniosły się ku uśmiechowi , po prawo zaskoczyły mnie pasące się owce, po lewo rozłożysta polana i kilka wzniesień. Tak długo oczekiwane krajobrazy i drobnostki, które mogą ucieszyć wielkomiejskiego mieszczucha.

Po nacieszeniu oczu pierwszymi widokami i krótkim odpoczynku udałam się drogą prowadzącą przez las na Wysoką mijając mały potok przechodzący w poprzek drogi i dalej po lewo pole namiotowe. Dalej kierując się na wzniesienie, które było dla mnie najbardziej męczącym odcinkiem tej wyprawy. Upał był niemiłosierny, słońce paliło każde źdźbło trawy. Pokonanie tego krótkiego odcinka z przerwą na focenie i wylegiwanie się w cieniu pod drzewami i podziwianiem rysujących się już widoków zajęło mi plus minus 40-50 minut. Z Polany pod Wysoką rozciągał się piękny widok. Przecież nigdzie mi się nie spieszy. Siedząc tak wygodnie na trawce delektuję się zapachem rozgrzanego powietrza, wiat przyjemnie łechta moje lica, przyglądam się ludziom pokonującym ten odcinek, jaki wkładają wysiłek w pokonanie tej trasy i jak niektórym z nich sprawia to przyjemność, i zaczynam czuć się szczęśliwa. Czas ruszać dalej, przede mną długa droga.

[align=center]    

Po kolejnych kilku minutach jestem już za pierwszym stromym podejściem na skraju lasu i dalej podążam już kamienistym szlakiem wśród drzew, stromo podchodzącym w górę. Przyjemnie schłodzone w osłonie drzew powietrze daje wytchnienie dając zastrzyk energii. No to jeszcze baton, łyk wody i dalej pod górkę. Taki wysiłek fizyczny daje mi poczucie zadowolenia, satysfakcji i spełnienia. Wreszcie docieram do rozwidlenia, droga w lewo na szczyt Wysokiej, a w prawo na Durbaszkę. Pierwszy cel wyprawy Wysoka. Po drodze punkty widokowe, parę ujęć na Słowację, widoczne w oddali Tatry, Trzy Korony i hop pokonuję ostatni odcinek by na szczycie podziwiać równie piękne krajobrazy.

   

Na wprost delikatnie rysujące się pagórki chowające się w cieniu chmur, a następnie tryskające intensywną zielenią w blasku promieni słońca. Po prawo w oddali nieco w gęstwinie powietrza, za mgłą Tatry. Wreszcie krajobrazy kryjące się za powiewającą energicznie Słowacką flagą. Parę zdjęć, wypowiedziane w myślach życzenie, ostatni rzut okiem na otaczające mnie pejzaże.

   

Schodzę w dół i odbijam w kierunku prowadzącym na Durbaszkę. Na powalonym drzewie wraz z towarzyszem wyprawy robimy sobie ucztę z serków góralskich, a ponieważ wokół widać jeszcze kilka połamanych drzew mojemu towarzyszowi przypomina się kawałek KSU ''Umarłe drzewa'' ...krótka rozmowa sentymentalna, wspomnienia z okresu dorastania, zatrzymanie się nad kwestią przemijania czasu... i tym oto ''optymistycznym'' akcentem kończymy nasz piknik i udajemy się w dalszą drogę prowadzącą przez zarośla, a następnie długą drogą przez las. Po prawej stronie ukazują się nam od czasu do czasu migawki Beskidu Sądeckiego. I oto dochodzimy do Durbaszki. Siadamy pod murem drzew, a na wprost rozpościera się przepiękna gra kolorów, słomiany kolor wypalonej trawy i zboża oraz mieniące się fale Beskidu Sądeckiego w różnych odcieniach zieleni. Zapiera mi dech w piersiach. Odpoczywamy tu dłużej, ciesząc oczy i serce! tymi widokami.

   

Teraz ruszamy otwartym terenem w stronę Wysokiego Wierchu. Po lewo mijamy pojedyncze drzewa sosnowe, pod jednym robimy krótki odpoczynek podziwiając w oddali dobrze rysujące się Tatry oraz zielone pagórki znajdujące się prawie tuż tuż obok nas na Słowacji.
Dalej rozdzielamy się, ja idę na Wysoki Wierch, a kompan wyprawy odbija w prawo na Bacówkę kierując się dalej niebieskim szlakiem w dół by zaszyć się w cieniu któregoś z kolei sosnowego drzewa.
Zmęczona już po dobrych pięciu godzinach wędrówki podchodzę na Wysoki Wierch. Jaka radość mnie czeka... co za cudowna melodia świerszczy ukrytych gdzieś w źdźbłach trawy. Cykanie było tak donośne, że niemal zagłuszało szelest i gwizd wiatru. A na szczycie rozpościerał się kolejny piękny pejzaż. Powietrze było przejrzyste, kolory intensywne. Na wierzchołku minęłam jedynie 3kę wędrowców i zostałam zupełnie sama. Ja, góry, cykanie pasi koników, wiatr i poza tym cisza... chciałoby się tak trwać i trwać ...

   

Po drodze łapiemy jeszcze kilka ciekawych widokówek (pstryk). Po lewo wyraźnie rysujący się szczyt Trzech Koron i Góry Zamkowej.

Następnie kierujemy się szlakiem przez Cyrhle, Witkule w stronę Szafranówki i dalej na Palenicę, gdzie zjeżdżamy wyciągiem do Szczawnicy by następnie posilić się pysznymi naleśnikami z owocami i bitą śmietaną

Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-08-2010 06:52 PM przez gabi82.

Można powiedzieć-standard Małych Pienin, trasa bardzo ładna i widokowa.
Do schr. pod Durbaszką nie podeszliście?

oszczędzaliśmy siły

Jest tam taras z ładnym widokiem.

Wyprawa I-czyli będzie ciąg dalszy jak rozumiem?

To rozumiem!
Poetyka opisów przyrody w połączeniu z osobistymi przeżyciami.
Szczególnie to drugie jest dla mnie największym magnesem w relacjach. Nie bardzo mogę sobie wyobrazić, żeby będąc w górach nie przystanąć chociażby na chwilę i pomedytować nad samym sobą. Przepuścić przez sito kontemplacji swoje zachowanie, podjęte decyzje albo przyszłościowe plany. Warunki jakie nam stwarzają góry są do tego wręcz wymarzonymi. Sądząc z treści tej relacji masz, Gabi, podobne podejście do tych praktyk.
Samokrytyka, którą poniekąd wymusiła rzeczywistość, z całą pewnością zaprocentuje w przyszłości. Surowe, wczesne poranki, to jedno z najpiękniejszych zjawisk w górach. A że przy okazji szlaki puste, to i premia dodatkowa. Bardzo przyjemnie spędzony czas i ciekawie napisana relacja.

Bardzo ciekawa relacja w zasadzie to zrobiłaś prawie całe Małe Pieniny w jeden dzień. Do schroniska pod Durbaszką też warto zejśc, jest niedaleko szlaku a ładnie położone. Choć jest to raczej jakiś ośrodek młodzieżowy ale klimat ma Bardzo ładne zdjęcia, trafiliście na wspaniałą widoczność. Ostatni raz byłem tam w zimie i padał śnieg.

A to złośliwość przyrody

Ładne te Pieniny. I ładnie opisane. Te pasikoniki mnie ujeły . Gabi pisz dalej.

Łukaszu, wtedy to wszystko było przeciwko mnie. Nie dość, że padał śnieg, to jeszcze szliśmy z Doktorem, który wyrwał się na przód, zboczył w tej zamieci ze szlaku i poszedł na ten Wysoki Wierch (normalnie szlak trawestuje) i musiałem dymać za nim pod górę coby nam Doktor nie zaszedł na Słowację. Wcześniej też nie było lepiej - schodzimy do tego Schroniska Pod Durbaszką a tu taki ładny napis: "Z uwagi na to, że nasz obiekt jest ośrodkiem wychowawczym nie prowadzimy sprzedaży napojów alkoholowych" żeby rozwiać Twoje wątpliwości - piwo też traktują jak alkohol ! I taki oto był ten piękny dzień...

To straszne. Po prostu słów mi brakuje. Podobny dramat przeżyłem kiedyś na Wielkiej Raczy. Ale tydzień temu znajomi leżakowali tam i już jest normalnie.

A tak tym Pieninom dobrze z oczu patrzyło ...

No dokładnie, w drugim schronisku w Małych Pieninach też piwa nie kupisz. Spaliśmy w Schronisku Pod Orlicą, ale w środku zimy było tam ciemno, zimno, nie było ciepłej wody (prysznic za 5 zł ale woda i tak była zimna) kuchnia zamknięta, a o bufecie nikt tam nie słyszał !
Ale wracając do tematu, Pieniny to ładne góry są

Wracając do tematu - zgadzam się z Tobą. Tylko, że jadąc tam na dłużej trzeba plecak dobrze zaopatrzyć .

Koleżanko Gabi - proszę się nie ociągać i pisać ciąg dalszy.

PiotrekDz, Łukasz - co do ciągu dalszego to tak się zastanawiam... w zasadzie takie były plany... ale pozostałe trasy miały raczej dla mnie zdecydowanie raczej osobiste, sentymentalne znaczenie. Wydaje mi się, że pozostałe mogą być też dla Was już mniej ciekawe. Więc poczekamy zobaczymy - tekst musi pisać się sam... Troszkę tam tego było, ale wiele zdjęć straciłam więc nie chciałabym też podawać suchych faktów nieokraszonych zdjeciami.

Mieciur - wierzę, że warto było zahaczyć o ten (chyba) dom szkolno-wypoczynkowy ale nie znałam czasu przejścia, nie wzięłam ze sobą żadnej mapki, a o czas przejścia nikogo pytać nie chciałam po tym jak przy rozwidleniu na Wysoką i Durbaszkę 2 turystów poinformowało mnie, że szlakiem ze Szczawnicy szli tutaj 1,5 godziny . Do dziś zastanawiam się czy biegli ? ta wyprawa była dla mnie kondycyjnie na prawdę dużym wyzwaniem

Lapikus - tego między innymi szukam w górach... wyciszenia i samoanalizy.

Szkoda, że nie zachaczyłaś o ten ośrodek, wystarczy odbić 50 m od grzbietu i już go widać Samo zejście 10 min, potem dojście na szlak to jakieś 15 min.
Też tam spotkalismy turystów Tyle, że było to na Szafranówce i chcieli iść na Durbaszkę. Ten odcinek przy dobrej pogodzie idzie się jakieś 2 h (dobrym tempem). I wszystko byłoby ok, gdyby to nie była rodzinka z dziecmi, z jednym plecaczkiem, znikomą znajomością terenu a do zmroku została ledwo 1 godzina. I poszli. Jak to się skończyło nie wiem, mam nadzieje, że doszli...

Nie sądzę Każdy turystyczny wypad to coś co się chętnie ogląda i relacje czyta.

Nie załamuj mnie , ja od rozwidlenia, o którym piszę od Kapralowej ? przez Borsuczny, Durbaszkę, Wysoki W. i dalej niebieskim do Szafranówki szłam dobre ponad 3 godziny co prawda nie spieszyłam się i odpoczywałm często , to jednak mimo to 1,5 h wydaje mi się sporą pomyłką