Cóż, każdy ma swoje granice wytrzymałości.

To co napisałeś/zrobiłś nie brzmi najlepiej ale żeby oceniać to trzeba by być w takiej samej sytuacji, przeżyć wszystko co Ty.

Powodzenia Asi życzę!!!

Szkoda, że Asia nie może się wypowiedzieć...
Życzę szczęścia, Tomasz. A przede wszystkim życzę, by któregoś pięknego dnia, Asia stanęła w progu Twoich drzwi i osobiście podziękowała Tobie za taką decyzję... Bo przecież jesteś co najmniej współodpowiedzialny za Jej stan...

Nie czuję się odpowiedzialny do oceniania Waszej tragedii. Powodzenia dla obojga!

Ja się nie będę rozpisywać, ponieważ musiałbym użyć wielu słów powszechnie uważanych za brzydkie i obelżywe, a swego czasu obiecałem panu Administratorowi, że nie będzie ze mną kłopotów wychowawczych.

Tak więc w telegraficznym skrócie widzę to tak:
To Ty namawiałeś Asię, żeby jechać w Himalaje. Powinieneś więc zostać przy Niej. To nie jest warzywo. Ona czuje, rozumie. Zachowujesz się jak egoistyczny smarkacz.

Byłeś dla mnie idolem. Przez dwa lata. Pomimo tego, co nas poróżniło, byłeś dla mnie wzorem wytrwałości. I kibicowałem Wam. Pomimo tego, że w sumie z Asią to niezabardzo się dogadywałem....

Pamiętasz, jak musieliśmy po kryjomu popijać w kuchni anyżówkę? Bo się złościła.....

Gówno pamiętasz!
Patrzysz tylko na siebie.

Tfuuuuuu.


Mogłeś się do tego nie przyznawać. Dla mnie Ciebie już nie ma. W ogóle.


Powodzenia z nową dziewczyną, bo to chyba jest ten powód, innego nie widzę.....



I wiesz co.... zapamiętam jak opowiadałeś zawsze o Asi ......

Idź się teraz wstydź za to co zrobiłeś.



Wybaczcie, że napisałem więcej, niż powinienem, może to dlatego, że znałem ich oboje......
Albo mi się wydawało, że znam?


ps.... ale odwagi to Ci nie brakuje..... żeby sie przyznać.

To Twoje życie i Twoja sprawa, ale ... nie musiałeś tego upubliczniać - koniec

Ciężko mi się wypowiedzieć w tej sprawie. Sokół może, bo zna więcej. Nawet nie wiem co bym ja w tej sprawie zrobił. Ja zawsze jestem pełny optymizmu i wierzę, że może jednak się wszystko dobrze skończy. Szkoda, że tak narazie smutno.

Stasiu, co tu dużo gadać. Wystarczy poczytać, w jaki sposób pisał wcześniej o swojej ukochanej Żonie.

Zachwycał się każdym postępem dziewczyny. A nagle postanawia dać dyla.

Śmierdzi mi to na kilometr. Albo i dalej. Szkoda gadać.

Tomek twoja decyzja i ty z tym będziesz musiał żyć .Ja nie mam zdania ,wiem że jest to dla ciebie naprawdę poważna decyzja .Powodzenia

Szybka ocena, na gorąco. Nie bronię Tomasza bo zostawia wysoko w górach towarzyszkę wspinaczek na pastwę losu? Niech radzi sobie sama, ja muszę doktorat robić ........!!! Ale nie oceniajmy tak szybo ludzi. Myślałem kiedyś, że znalazłem towarzysza górskich wypraw, a pomyliłem się. Czy to roztrząsam na forum ?

Ten post był ostatnio modyfikowany: 02-06-2010 08:26 AM przez bios.

Tomek podjął ciężką decyzję dzieląc się tym z wszystkimi tutaj co wymagało pewnej odwagi i jeśli jest ona zgodna z jego poczuciem moralności to jest to jego bagaż. Nie chodzi tu o chwalenie wyboru czy jego potępienie, bo ocena sytuacji przez innych nie jest w stanie niczego zmienić.
Większości z nas wydaje się, że wiemy jak się w danej sytuacji zachowamy gdy się w niej nie znajdujemy, jednak życie potrafi to brutalnie zweryfikować i każdy kto przeżył ileś tam lat wie, że świat nie jest sprawiedliwy a nasze jakby się wydawało ideały bywają niekiedy deptane przez rzeczywistość...
Post Tomasza powinien skłonić do refleksji ale z pewnością nie do oceniania go na forum.

Już kiedyś w tym temacie dawałem do zrozumienia, że to będzie bardzo ciężki i ze wszech miar nieprzewidywalny w skutkach sprawdzian dla obojga. Fizycznie człowiek jest w stanie znieść praktycznie wszystko, ale jeżeli nie idzie razem z tym w parze psychika, to marne nadzieje na sukces. W przypadku Tomka doszło właśnie do skrajnego załamania się tego fundamentu ludzkiej niezłomności i zadziałały mechanizmy destrukcji i chęci zrzucenia z siebie tego jarzma. Nie mam najmniejszego zamiaru podejmować się oceny podjętej przez Tomka decyzji, bo nie wiem jak sam bym się zachował w takiej sytuacji. Wiem jedynie, jak to powinno wyglądać z moralnego i etycznego punktu widzenia, ale dopóki pozostaje to tylko w sferze teorii, marnie nam prorokować efekty wdrażania tego w życie. Przypuszczam jednak, że ta decyzja wyryje w świadomości Tomka niezatarte piętno, które będzie go prześladować już do końca życia i nie wiem z czym łatwiej by mu było żyć?

Nigdy nie porównuję swojego życia z innymi, ponieważ nigdy nie wiadomo czym ich podróż życia dla nich jest ...

Nie chcę odnosić się do wypowiedzi Tomasza ponieważ górę bierze mój subiektywizm ,a ból Asi, jej rodziców .... Na co dzień widzę ból i cierpienie obcych ludzi

Tomku trzymaj się, nie poddawaj!
(Dziękuję za odwagę podzielenia się z nami tą trudną decyzją.)
Wiem to tak łatwo powiedzieć.
Dwa lata -hm myślę, że jak na młodego człowieka to i tak można rzec ,że to szmat czasu.
Ja zaznałam w tamtym roku choroby mojej Mamy i było to dla mnie a szczególnie dla niej bardzo przykre.
Widziałam jak niemoc ogarniająca jej ciało a potem całkowite unieruchomienie kończyn dolnych załamało ją zupełnie, nie miała ochoty i nie chciała już tak żyć. A potem te dwa tygodnie -leżąca i wpatrująca się we mnie lub w sufit bez mocy wypowiedzenia się ,bez mocy ruchu. Jak sobie o tym przypomnę to dziś jeszcze lecą mi łzy.
Tak było mi trudno jej pomóc, nie mogłam na to patrzeć, przechodziłam katusze. Jej śmierć była dla niej wyzwoleniem a przede wszystkim dla mnie. Umierała słuchając moich słów Mamo nie męcz mnie i siebie odchodź spokojnie.
Przepraszam ,że to piszę ale choroba i niemoc człowieka są najgorszym doświadczeniem jakie może przytrafić się w życiu.

Asia jest młoda mam nadzieję i będę za nią się modlić cuda się zdarzają może wyjdzie z tego.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 02-06-2010 09:35 PM przez Gandzia1.

Jaka madra kobita ! ? No to ja za coz odpowiedziany ?

Oby Cię to nie spotkało forumowy cwaniaczku z Bytomia.