Ave.

W styczniu okazałem się prozachodni. Czyli spacerowy i leniwy. Tydzień temu poszliśmy do Kościeliskiej. Sielankowo. Mniej więcej tyle samo czasu spędziliśmy w Ornaku co szliśmy do schroniska ( przez Kraków ) i z powrotem. Tj bardziej jeździliśmy po lodzie niż szliśmy. Przez dłuższy czas siedzielismy w schronisku we dwoje, aż do czasu jak weszła grupa niemieckojęzyczna. Tak z 10 osób. Na szczęście większość czasu zachowywali się cicho i z kulturą czyli nie jak germańcy.

W tą sobotę jeszcze bardziej na Zachód. O 7.10 wytaczamy się z Alim z wozu drabiniastego. Minus 14 stopni, wiatru brak ( potem skurviel będzie obecny ), niebo błękitne. Prawie brak turystów ( do schroniska zobaczymy dwie sztuki żywe, chodzące ). Brak też tubylców. Czyli kultura w pełni.

Śnieg skrzypi, woda szumi, ptactwo drze ryja. W międzyczasie śpiewamy piosenki Starego Dobrego Małżeństwa.

Do schroniska Chochołowskiego wtaczamy się dostojnie. Cała sala jadalna pusta. Śniadamy, pijamy. Lenistwo wręcz unosi się w powietrzu. Jak również entuzjazm górski ale to u nas normalne. Pora iść.

Ruszamy. Jak w pewnej piosence. Na żółto i na niebiesko. Żółtym szlakiem na pijaka Grzesia, niebieskim na Rakonia. Ja jeszcze po drodze niebieskim szlakiem wszedłem na Bobrowicką Przełęcz. Gdzie wpadłem w zasieki i pole minowe przygotowane przez Słowaków i Wlazłów. Oddalam się na z góry upatrzone pozycje. I czas iść dalej. Śniegu malo, więcej cienkiego lodu na kamieniach. Lekka jazda figurowa na butach. Za to widoki milusie. A to Bobrowiec, a to Kominiarski, a to inne zachodnie. I Babia i Pilsko w tle. Nad Wołowcem i okoliczną granią wał chmur. Jak się okazało była to zapowiedź niedzielnego halnego. Co zresztą odczuliśmy na sobie. Zaczeło wiać. Milusio.

Wchodzę na oba szczyty Grzesia. W celu podziwiania widoków. I pustki okolicznej. Na Grzesiu właściwym 6 minut pobytu. A potem ruszam na Rakoń. Schodzę na Łuczniańską Przełęcz, a potem Długim Upłazem naprzód marsz. Ja i dwie osoby. Dróżka całkowicie przetarta, szło się szybko. Przed ostatnim podejściem na olbrzyma Rakonia zakładam raki. Cienkie szkło na skałach. W butach to trzy kroki w górę, dwa w dół. A tak to na luzie poszedłem do celu. Pustego celu. Po mnie wchodzi tam dwójka, z którą mijałem się raz za czas, a potem słowackim szlakiem dwóch Słowaków. Przestępców turystycznych. Na Wołowiec nie chciało mi się iść. Cały w chmurach, wiało co raz bardziej, a ja leniwy i stary jeszcze jestem. Popodziwialem okolicę i czas wracać. Szybko i bez zatrzymywania się. Po drodze mijam chyba z 5 osób. Z dwoma wymieniam kilka zdań na temat drogi. Na Grzesiu spotykam jednego osobnika z aparatem na statywie. No i już tylko w dół. Nie ściągam raków pamiętając o zalodzonych kamieniach. Wygoda ponad wszystko. Wtaczam się do schroniska ( przez wyjadaczy zwanego schronem ), tam Ali okupuje stół. Trochę odpoczynku, wymiana opini na temat spotkanej grupy ślubno - weselnej. Padł też pomysł założenia kapeli weselnej. Repertuar: Anielski Orszak, Marsz Żałobny, Nie wierz nigdy kobiecie, Rodzina słowem silna, Wsiąść do pociągu byle jakiego. Liczymy na wiele występów.

Przed nami ostatni etap. Powrót tą jeb*** Doliną. Raz za czas w eter lecą bardzo sympatyczne słowa o powyższej. Ogólnie to uwielbiamy tą część Tatr naszych. Do auta wchodzimy po ponad 8 godzinach turystyki pieszej.

Amen.

Ciekawy come back Łukaszu
A gdzie zdjęcia ???

panie Łukaszu, fotki jakieś Pan raczy zamieścić??

co do piosenek to coś z repertuaru kultu bu podeszlo na pewno

od cudownego halnego mnie dalej głowa boli

A gdzie zdjęcia ???

Utopiłem aparat ......

P.s. 1 Repertuar wybieramy. To będą niezapomniane wesela.
P.s. 2 W Żywcu produkowano kiedyś wino Halny. Wino proste za 10 tysięcy złotych polskich.

Utopiłem aparat ......

znowu?? Łukaszu kolejny naucz pływać
A mi sie zdaje że zdjęcia gdzieś widziałam No chyba że był to fotomontaż

Kolejny nauczę pić ze mną

Czas na fotomontaże :

                       

                       

                       

A niech Cię szlag jasny trafi, panie Łukasz!
A ja już traciłem nadzieje, że jeszcze dane mi będzie kiedykolwiek poczytać na tych łamach Twoich relacji. Muszę przyznać, że forma literacka nic nie straciła ze swojej ciętości językowej i trafiania w samo sedno. Och, jak ja się za tym stęskniłem. A jak gardzioło? Dawało rady? O repertuar nie pytam, bo to przecież oczywiste. Pogratulować entuzjazmu górskiego.

Edit: zdjęcia rewelka!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2010 12:43 PM przez lapikus.

Kolejny nauczę pić ze mną

bidny aparat

co do repertuaru - może coś o teściowej??

Kolejny nauczę pić ze mną

Czas na fotomontaże :

Piękny fotomontaż , szczególnie podoba mi się drugie od końca.

To takie pożegnalne zdjęcie. Właśnie wróciłem na Grzesia.

Na zachodzie bez zmian.... Dobre i takie wieści z frontu tatrzańskiego.Ostatnio panuje posucha w forumowych relacjach z tego regionu.
Może to będzie impuls do jakiej nowej ofensywy na przybytki gastronomiczne w Tatrach i okolicach.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2010 02:44 PM przez dr.Etker.

Mnie też bardzo podoba się jak Autor prowadzi narrację i naśmiewa się z biednego Podmiotu Lirycznego.
Oby na starość kończyny jego płodne były (te dolne odpowiedzialne za chodzenie i górne za pisanie, środkowa mi generalnie zwisa).

Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2010 02:47 PM przez Mallaidh.

Może to będzie impuls do jakiej nowej ofensywy na przybytki gastronomiczne w Tatrach i okolicach.

Czas szykować sztandary.

Co za niespodzianka. Pan Łukasz nie tylko, że wyruszył stępa w kopczyki, to nawet pofatygował się relacyjkę skrobnąć. Znów mamy na necie naszego starego Łukasza. Może, jak mówi Doktor, Twoje pojawienie się na forum rozgibir te stojące forumowe wody.
Te foteczki, gdzie Wołowiec jest owijany mgłą, są przepiękne

Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2010 06:18 PM przez Stasiu.