Te Lelko! Ty chyba byłeś grzeczny cały rok. Taka udana wyprawa. Foteczki fajne i pogoda też. Wyprawa jest dla mnie inspiracją. Trochę miałem obawy, czy nie przepinałeś niekiedy struny aż się i . Można na koniec tylko pogratulować.

-11-

Piątek:

Wyruszamy na Żółtą Turnię w trzyosobowym składzie z zamiarem wejścia własną drogą od strony Czarnego Stawu Gąsienicowego (zejście planowaliśmy już jedną z powszechniej używanych ścieżek)
Warunki dobre, lawinowa jedynka, brak raków - ale mam czekan
       
Nad stawem omówiliśmy sposób podejścia i ruszyliśmy na przełaj pod górę.
Na miejscu okazało się iż trzeba będzie trzymać się z daleka od żlebów, świeże obrywy i paskudny śnieg! w postaci cienkiej warstwy gipsu a pod nią biały puch o konsystencji i sypkości drobnego piasku.
Podejście zrobiliśmy jednym z żeberek. Początkowo łatwe z czasem stawało się coraz bardziej strome momentami prawie pionowe. Oprócz czekana wykorzystywaliśmy do przytrzymania się kosówki, później dochodziły jeszcze skalne fragmenty - na szczęście nie było prawie oblodzenia. Przed granią zatrzymała nas pionowa ściana znajdująca się powyżej widocznych skał jakimi podchodziliśmy. Nie dało się jej obejść związku z czym trochę zeszliśmy, przetrawersowaliśmy obsypujący żleb aby dostać się na sąsiednie żeberko z którego zrobiłem to zdjęcie
   
Do grani dotarliśmy na północ od wierzchołka, poniżej szczytu. Dalsze podejście bez raków pomimo niedużego nastromienia okazało się to trudnym wyczynem dookoła wszystko oblodzone - trochę się zsuwając, łapiąc się kamieni wisząc na czekanie i dokonują innych cudów znalazłem się na Żółtej Turni.
Miejsce to otacza piękna panorama gór, a panujący spokój, oddalenie od szlaków potrafi oczarować.
Po dłuższym odpoczynku trzeba było wyruszyć na dół ale jak to zrobić!!!!!
Dookoła sam lód, nawet gdy gdzieś jest miękki śnieg to pod nim lodowisko.
Po chwili zastanowienia rozpocząłem karkołomne i niezwykle powolne zejście. Wyglądało to tak - gdzie się dało łapałem kamienie i po nich schodziłem, a gdy ich brakowało zsuwałem się po stoku próbując zatrzymać na tych widzianych poniżej. Taki sposób schodzenia bardziej zszargał mi nerwy niż wyjście na wyeksponowane ściany Orlej Perci!!
Szczególnie kiedy miało się przed sobą kilku, kilkunastu metrowy zjazd jeszcze z ryzykiem ominięcia skał i jego przedłużeniem

Szczęśliwie przetrwaliśmy oblodzony fragment (jeden kolega posiadający raki nieźle zmarznął czekając na nas na przełęczy z której widać było drogę naszego zejścia)
       
Dalej już bez przygód zeszliśmy odgałęzieniem przez Zadni Upłaz do żółtego szlaku i następnie Murowańca
       

Jak na jeden wypad to miałeś bardzo dużo różnych przygód ,emocji i doznań .Takie to uroki zimy.Pięknie opisane i udokumentowane.Miło się czytało chociaż czasem z dreszczykiem emocji.
Gratuluję Lelko tej wyprawy (ale nie zazdroszczę .Zima to nie mój czas

Lelko, nic dodać, nic ująć- pięknie... !!! Tylko wzdycham... i odliczam dni do swojego spotkania z Tarami!
Dziękuję za relację, która bardzo umiliła mi moją "toruńską hibernację"

-12-

SOBOTA
Załamanie pogody przy Murowańcu wichura po za tym strasznie sypie, a niżej leje deszcz.
Są to pierwsze oznaki huraganu Emma mającego z całą siłą uderzyć wieczorem.
Co zatem można robić w Tatrach przy takich warunkach - iść możliwie wysoko aby z bliska zobaczyć co oznacza taka pogoda - planuje więc nocleg w najwyżej położnym po polskiej stronie schronisku w dolinie Pięciu Stawów

Wybrałem się tam najłatwiejszą możliwą drogą, schodzę do Kuźnic (po drodze zdążyłem już przemoknąć), jadę do Zakopanego i po objedzie podjeżdżam busem do Palenicy.
Ciągle ulewa, na drodze do MOKa tylko nieliczne ale należycie zmoczone osoby, większość uciekła już Tatrzańskiego Parku Narodowego. Są jednak tacy których to pogorszenie pogody ściągnęło w góry , niektórych poznałem w schronisku w "Piątce"
Przy Wodogrzmotach Mickiewiczach skręcam na zielony szlak dalej podchodząc już samemu, chociaż nie do końca tak samemu udaje mi się dogonić dwie osoby podążające w tym samym kierunku - jest to kolega z którym nocowałem tydzień wcześniej w Chochołowskiej wraz z koleżanką. Chwilę porozmawialiśmy umówiliśmy się w schronisku i zostawiłem oboje z tyłu. Chciałem jeszcze samemu pobyć z górami.
Powoli deszcz zaczął przechodzić w śnieg zasypujący szlak, wreszcie otaczało mnie białe szaleństwo którego tak mi brakowało przez zimę na nizinie. Pogoda była po prostu cudownie paskudna
Nie przeszkadzało mi nawet to, że jestem już przemoczony, mógł bym tak iść godzinami...
Za pagórka znajdującego się na szlaku nagle coś wyskoczyło!!!! i leci na mnie!!!! Patrzyłem sparaliżowany na KOZICE GÓRSKĄ i byłem pewien ze zaraz mnie staranuje, zdążyłem tylko zasłonić brzuch (rogi miała mniej więcej na tej wysokości)
Wylądowała na ziemi, starała się momentalnie wyhamować ale trochę przejechała w moją stronę ślizgając się na śniegu - zatrzymała się na wyciągnięcie ręki!!!! Zapanował zupełny bezruch z obu stron, patrzyliśmy na siebie, stała tak blisko że w każdej chwili mógłbym ją dotknąć. Po kilku sekundach zrobiłem powolny krok w tył ona odskoczyła w bok i uciekła.
Nigdy nie spodziewałem się iż zobaczę z tak bliska to zwierzę tak bardzo związane z górami...

Niebawem dotarłem do miejsca z którego odbija czarny szlak prowadzący do schroniska, tylko gdzie to jest?? zimą jeszcze nie wchodziłem, a droga była zupełnie nie przetarta do tego dochodziła ograniczona przez śnieg i wichurę widoczność.
Pokierowałem się wyciągiem wzdłuż którego w głębokim śniegu po dość stromym stoku zacząłem wchodzić, w tym czasie dogonili mnie znajomi. Wyciąg w pewnym momencie wchodzi pod skały, wiedząc to odbiliśmy w lewą stronę i dalej podeszliśmy żlebem do miejsca w którym ustawione są tyczki i dalej wzdłuż tyczek do schroniska.
Bez nich ciężko było by się tam dostać, u góry niemiłosiernie wiało na tyle mocno ze nie dało się utrzymać linii prostej. Dodatkowo śnieżyca zupełnie ograniczała widoczność, często nie widać było kolejnej tyczki.
W takich warunkach przemoczeni, przemarznięci dotarliśmy do ciepłego budynku.
Już w środku czekaliśmy na główne uderzenie wiatru, które przyszło wieczorem, na zewnątrz nie dało się ustać, za to w budynku panowała ciepła, wesoła lekko zakropiona atmosfera

Największy szok przeżyłem przy wieczornym prysznicu w schronisku
Teraz tam jest tam ciepła woda!!!! Po za tym zapomnijcie o ubikacji na małysza - wszystko jest przebudowane, nowiutkie

NIEDZIELA, ostatni dzień w górach, trzeba wracać
Jeszcze tylko śniadanie na jadalni z widokiem na zaspę śnieżną przysłaniającą okno z jednej strony i wichurą widzianą z drugiej.

Z schroniska schodziliśmy większą grupą, dalej mocna wiało ale tym razem byliśmy na to bardzo dobrze przygotowani. Przy zejściu nie byłem całkowicie pewien śniegu (w ciągu nocy spadło 35 cm śniegu, potworzyły się zaspy i zagrożenie lawinowe podniesiono do 3-ki), a schodziliśmy stromym stokiem w którym miejscami zapadaliśmy się po paś w śniegu.
Na szczęście zeszliśmy bezpiecznie

Tak zakończył się pierwszy tegoroczny wyjazd w góry
Obecnie myślę o następnym, pewnie w Tatry - mam nadzieję, że jeszcze w zimowych warunkach

Pozdrawiam wszystkich i do zobaczenia na szlaku...
           

Ten post był ostatnio modyfikowany: 06-04-2008 06:21 PM przez Lelko.

-13-

           
           

Koniec.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 06-04-2008 06:13 PM przez Lelko.

A wszyscy już dawno myśleli że koniec ... pięknie, i te bliskie spotkanie, to musiało być niesamowite wrażenie

Hej!!! prima aprilis już był ! nie mogę uwierzyć, naprawdę?? czyli o jedno ekstremalne przeżycie mniej w DPSP hehehee

Dokładnie, ten relikt przeszłości stanowił prawdziwą atrakcję turystyczną
Niektórzy przychodzili do tego schroniska tylko aby to zobaczyć
Lodowaty prysznic--to było przeżycie

Swoją drogą ciekaw jestem ile osób będąc tam pierwszy raz spuściło wodę stojąc w kabinie na stopniach, ja znam kilka
Mnie uratował kolega, który wszedł pierwszy i to zrobił, ostrzeżeniem stały się niecenzuralne słowa wykrzykiwane z ubikacji

Brawo Lelko, pięknie spędzony czas
Zdjęcia jak zwykle super.
No i w końcu sie zmobilizowałeś, żeby napisać

Lelko, super! Gratuluje fajnie spedzonego czasu!
..i dzieki za literki

A zatem..:


W piatek dzwoni komorka - Kasia... oho... (niestety w sobote musze byc w Krk..)
W sobote dzwoni kom. - Oho...
W niedziele...
...wysiadajac w Zakopcu ( ) mysle sobie - ale fajnie, wreszcie zobacze jak to faktycznie na tych tourach jest. Dawno w Tatrach Zachodnich nie bylam, pojdziemy tu, po polskiej stronie, na jakas lajtowa trase - bo ja pierwszy raz ski-tourow zakosztuje Kasia z Pawlem zgarniaja mnie z dworca i jedziemy..
Wysiadka w Tatrzanskiej Lomnicy ale sniegu prawie nie ma na dole.. Zakladamy foki na dechy i decydujemy sie podjechac kolejka do Skalnatego Plesa.. z wagonika wygladamy czegos bialego pod nami (oprocz wszechogarniajacej mgly, z ktorej cojakis czas wylania sie mijajacy nas inny wagonik-widmo.. ). Na nieco wyzszej wysokosci, jak juz zaczyna sie pasmo kosodrzewiny pojawiaja sie coraz wieksze platy sniegu az dojezdzajac do stacji kolejki - jest bialo!
Naszym celem - Lomnicke Sedlo (od tej strony latem niedostepne szlakowanymi trasami). Mgla nie ustapila - podazamy w gore trzymajac sie krzeselkowego wyciagu narciarskiego (jedyne punkty charakterystyczne - wytycza nam szlak na gore ). Podejscie czuje sie w nogach, na tourach idzie sie...hmm..inaczej troszke w pierwszym momencie mam wrazenie, jakbym miala pletwy ale wygodnie Z czasem mgly co raz bardziej sa rozdmuchiwane przez wiatr, robia sie dziury przez ktore daje sie dostrzec blekit nieba, to slonko zaczyna przeswiecac.. Gdy dochodzimy do gornego konca wyciagu - uwidacznia nam sie sciana Lomnicy, Lomnicka Dolina, za nami, Smokovce i Slowacja przykryte pierzyna sklebionych bialych chmur, po lewej widzimy Lomnicka Gran. Slonko wyszlo na dobre, co jakis czas tylko pojedyncza chmurka przyslaniane. Podchodzimy na sama Przelecz a potem kawalek wzdluz Grani Lomnickiej. Pieknie tam! Zagladamy z Grani do Doliny Pieciu Stawow Spiskich i Dol. Studena (Malej Zimnej Wody) - z usmiechem na twarzy kombinujemy, ktoredy by tam zjechac ...taaak... zjechac Weszlismy, jest fajniusio - teraz trzeba zjechac na dol Cala droge Pawel i Kasia opowiadali jak o na tourach jest, jak fajnie sie skreca (Ty w jedna a narty gdzies indziej chcialy ) i w ogole... Fakt, inaczej sie troche na nich jedzie sa duzo lzejsze od normalnych zjazdowek... no nic... trza sie nauczyc wio! jedziemy trawersem - luzik ...teraz wypadalo by skrecic...gleba hehehe, podnosze sie, dobra jedziemy dalej....gleba potem przez chwile wychodzi...az do nastepnego zaorania sniegu Ale zabawa!
tak sie bawimy i zjezdzamy kawalek w dol - mniej wiecej na wysokosc wejscia do Doliny Lomnickiej - gdzie decydujemy sie podazyc. Zakladamy wiec foki i kierujemy sie tam - pod sciany Lomnicy, Kiezmarskiego Szczytu, Gran Widel... W promieniach slonca wszytkie te szczyty otaczaja nas w swej granitowej surowosci. W wiekszosci zlebow widzimy male lawiniska. podchodzimy glebiej w dolinke i chwila zadumy.. tak, TO sa TOURY... brak ludzi... cisza... spokoj... wtem jakis lomot - operujace slonce zrzuca kilka sopli i troche sniegu nieopodal ze skalek Huncowego Szczytu... i dalej cisza... mmmm :]
Wracamy - kolejka chyba juz nie jezdzi...oj, czyzby czekalo nas zejscie na dol? (zjazd tylko do granicy zniegu - ktora wiosennie raptownie sie podnosi pozostawiajac bloto...)
Tu juz inny snieg - ciezej sie skreca (znow kilka efektownych upadkow, fikolkow i takich tam) - koniec koncow docieramy do stacji kolejki - udalo sie...wylaczaja ja dopiero za 7 minut
W drodze powrotnej do Zakopca co chwila wygladamy naokolo z okien samochodu (Pawel tylko, jako kierowca zmuszony co jakis czas patrzec na droge ) ...szczyty w popoludniowym sloncu usmiechaja sie do nas pytajac "Kiedy nas znow odwiedzicie?"...

Kasia, Pawel - DZIEKUJE za super wycieczke, za toury i w ogole za wszystko (za kawe i gofra tez ) - do nastepnej toury !! :*

Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-04-2008 10:51 AM przez marycha.

Dzięki Majka za wspólną wycieczkę, za cierpliwość i wytrwałość
Zdjęcia będą i to bardzo ładne, już oglądałam, Paweł wklei.

Majka, czy można powiedzieć ze kolejny Forumowicz zarażony tourami?

Aaa.... To przybywa Nam skitourowców.Niedługo to pewnie dojdzie do skitourowej biby
Dziękuję za relację . A Paaulo koniecznie wklej zdjęcia jak Majka wyprawiała fikołki
Życzę następnych udanych wypadów

yyy...nooo...tego...hmmmm ...hmmm...niech sie zastanowie... jakby to delikatnie powiedziec..... jest taka opcja...

(Kasia, ja nie majac ich na nogach jeszcze juz wiedzialam, ze mi sie spodoba )

Też chcę to zobaczyć !!! te widoki Paweł plizzz wklejaj ino rychło te fotki
Majka , dzięki za relację

Coś mi sie zdaję że niedługo jakiś oddzielny wątek trzeba będzie stworzyć a tam relacje, miejsca, porady sprzętowe itp.