A pisz... tzn a kysz
Pierwsze zdjęcie - dobrze że łańcuch mieliście ze sobą
Drugie zdjęcie - a ten znów swoje...
A i tak te ostatnie takie białawe jest najładniejsze

Resztę obejrzałem na innym forum, podobały się

Oglądałem zdjęcia i czytałem co Stasio opisał i tak zastanawiam się nad tym, że jak tak dalej pójdzie to Stasiowi nawet kopczyki będą sprzed obiektywu uciekały

Stasiu wyborny opis i super zdjęcia

Raczej będą to te :

   

Niestety trochę się rozmyły.

Oglądałem zdjęcia i czytałem co Stasio opisał i tak zastanawiam się nad tym, że jak tak dalej pójdzie to Stasiowi nawet kopczyki będą sprzed obiektywu uciekały

Conti, ja wierzę, że to jest jedyna stała na tym świecie. Kopczyki były, są i będą.

Łukaszu, nie kłamałeś. Aparacik robi dobre zdjęcia na przybliżenie. Tylko mi nie pasuje ilość osób na "zimowej" Ś. Naszych było 4 a ja widzę na wierzchołku 5.

Mieliśmy osobistego Szerpę/fotoreportera ze sobą, wszystko się zgadza


Stanisław jak już tak siedzisz w tej kuchni to pisz dalej. Od początku, od pierwszego zdania relacji gęba się sama cieszy

Ja to dziś w ogóle chyba nie popracuje... chyba, ze czytanie forum można nazwać pracą Raczej przyejmnością!

Mieliśmy osobistego Szerpę/fotoreportera ze sobą, wszystko się zgadza


Stanisław jak już tak siedzisz w tej kuchni to pisz dalej. Od początku, od pierwszego zdania relacji gęba się sama cieszy

Zauważyłem, kiedy Twój filmik oglądałem. Co do pisania relacji z trzeciego dnia, to się do tego szykuję. Tylko się staram, żeby mi jakieś akcje z wymiany okien nie wpadły w relację. Źle się pisze o górach, kiedy mu obok wyłamują framugi okien.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-02-2015 10:53 AM przez Stasiu.

Wracaliśmy przez Przełęcz pod Kopą, w śniegu po kolana a miejscami po rzyć..

Ta młodzież jest w górach częściej niż my..

To Wam zdrajcy tylko napój turystyczny był w głowie.. i jeszcze zakłady stawiali.. szubrawcy..

Ja to tam się dalej do młodzieży zaliczam.

8.2.2015, dzień trzeci, niedziela

Wieczorem byłem w nadziei, że załamanie pogody się spóźni i my jeszcze pochasamy gdzieś po Czerwonych. Jednak widok z okna nas wrócił z powrotem na ziemię. Znów ładna pogoda. Można ale taką pogodę nazwać ładną, kiedy na zewnątrz odbywa się czarcie wesele i kiedy by człowiek ani raki w góry nie wygnał? Na szczęście Pedro miał zaplanowany awaryjny wariant przejścia od SnHK do Schroniska na Hali Ornak (SnHO). Było to przecieranie szlaku Ścieżką nad Reglami. Rano podczas śniadania uświadomiłem sobie, jak ten biologiczny bibowy czas szybko nam ucieka. Jeszcze nie zdążyłem ze wszystkimi pogawędzić i już nadeszła pora rozstania. Trzeba przyznać, że z tego powodu najważniejszym momentem na bibach jest sobotni wieczór. Kiedy się go zaprzepaści, wtedy nie mamy szans niczego już dogonić. Conti, kiedy nastała pora wyruszenia do następnego punktu zbiorczego, udało mi się tą nieorganizowaną bandę na chwilę scalować jakoś do kupy i zrobić wspólne zdjęcie.
   
Wygląda na to, że głównym bohaterem zdjęcia jest śnieżyca, ponieważ ta jedyna jest kryształowo przejrzysta. Ludzkie postacie mają rolę statystów. Zdjęcie by mogło być raczej wrzucone do działu zagadek i nie będę daleko od prawdy, kiedy nawet samotni uczestnicy będą się szukać na tym zdjęciu. Zauważyłem jeszcze jedną ciekawostkę. Charakter akurat panującej pogody przyczynia się do instynktownego stadnego zachowania się człowieka myślącego. Kiedy jest słoneczna pogoda, to widać po zdjęciach, że mamy tendencję do rozproszenia się w przestrzeni. Kiedy jednak panuje nawałnica, to raczej trzymamy się kupy. Z tego powodu mam z trzeciego dnia najwięcej grupowych zdjęć.
   
Tutaj jesteśmy uwiecznieni chwilę przed odłączeniem grupy reglowej. Nie wiem o czym przemawiał Pablo do zgromadzonych, że wszyscy niemal stali na baczność (no, Rycho miał prawo opierać się o kijki) i słuchali go z despektem. Nasza zakopiańsko-kościeliskowa grupa schodzi do cywilizacji, żeby zregenerować nadwyrężone siły. Tutaj też nasze towarzystwo zczyna się drolić. Z powodu świeckich spraw, niektórzy muszą podążać ku domowi. Ci, co pozostają, pakują się do busa w relacji Zakopane - Kiry.
   
Razem z nami pakuje się do busa też młodzież, ale całkiem z innej półki, niż ta z G. Dla nich góry są tylko tłem do swoich zabaw i maksymalnie żeby mieli na czym oprzeć swoje oczy. Nawet przeżyłem mniejszy szok. Kiedy ta "złota" młodzież nas, dziadków, zobaczyła, to postanowiła nas napoić swoim lekarstwem. W ruch poszła szklanna butelka. Jej zawartość nie miałem odwagi wypróbować. Jednak mój nos detekował zawartość H2O 4% i resztki -OH. Gdzie ku takiemu eleksiru miała nasza zwykła "żołądkowa", którą używaliśmy do wytrawiewnia obiadu. Jeszcze, że nie byliśmy zaproszeni na imprezę tak, jak był kuszony kierowca busa podczas wysiadania tej załogi. Nawet adresu nie zapamiętałem. O 13:20 wyruszamy z Kir do głębi Kościeliskiej. Pogoda trzyma swój fason. W Tatrach jest już dawno ogłoszona 3 lawinowa. W myślach mam grupę reglową, jak sobie radzą?
   
Czas od czasu robię fotografie. To tutaj ponoć jest Okręt, jedna ze zagadek Szewczyka, którą nie miałem szans odgadnąć. Są to tylko pojedyncze zabłaski okolicznych gór. Na więcej nie jest nam dane. Na taką sytuację jest jedna tylko rada. Narzucić maszynowe tempo i patrzeć do przodu. Nic do mnie nie dociera, tylko myśl o dotarciu do schroniska. Z Kir nam to trwało 1,5 godziny.
   
Tutaj całkiem inna atmosfera. Jest niedziela po południu i cisza.
   
Nie można tego porywnówać ze sobotnim ściskiem na Kondratowej, gdzie na dodatek mieli pracownicy z TOPR-u swoje przeszkolenie. Po małym odpoczynku wszyscy z naszej grupy, oprócz mnie, dostali chętki na Smreczyński Staw. Co tam wyrabiali, tego nie wiem. Sami muszą opisać. Ponoć były jakieś skoki w śnieg, dyskoteka czołówkowa i coś jeszcze. Ja w tym czasie witałem grupę reglową. Byłem ciekaw ich przeżyć. Do wieczora czas zleciał, jak woda w wodospadzie. Nasłuchałem się pełno opowiadań, że moja główka trudno wszystko pojmowała. Jednak od tego są inni, żeby je w relacji opowiedzieli lub pokazali na fotografiach. Ode mnie by to wyglądało podobnie, jak młócenie pustej słomy. No i wieczór, jak to wieczór na bibie, zadowalająca integracja. Trzeba dodać, że Em dla nas przygotowała grę, gdzie przez dwa wieczory zagraliśmy sobie na dedektywów. Dla niewiedzących można dodać, że tutaj gdzieś narodził się tajemniczy Karol, który nawet brał udział w filmie Pablo.
   
Obsada pokoju numer ...? (zapomniałem jaki) życzy dobranoc.

Cdn...

Filmik z dnia drugiego jest już gotowy - dokleiłem link do postu Stasia z relacją z dnia drugiego.

Stasiu - prześlesz mi na maila oryginał zdjęcia grupowego? Bardzo mi się podoba
Wstawię go przy okazji do kolejnego filmiku.

Nr 3 pokój.
A zdjęcie grupowe dawaj na zagadki i wszyscy mogą zgadywać, bibowicze też

Stasiu, Twoje opisy pozwalają przywrócić obraz przeżytych chwil na nowo. Przyprawione nutką osobliwego kolorytu dają dla ducha nie lada delikates!

Fazik, nie wiem co prawda jakich słów użyłeś na Pedrowym filmiku wyczołgując się z tej dziury, ale mam wrażenie, ze równie pięknych używałam ja w takich sytuacjach podczas ostatniego weekendu

Stasiu, czyta się świetnie. No i wspomina jednocześnie Brakuje tutaj jeszcze naszej reglowej relacji. Coś się pewnie pojawi w najbliższym czasie

Fazik, nie wiem co prawda jakich słów użyłeś na Pedrowym filmiku wyczołgując się z tej dziury, ale mam wrażenie, ze równie pięknych używałam ja w takich sytuacjach podczas ostatniego weekendu

Wątpię czy używałaś równie pięknych