http://tygodnikpodhalanski.pl/?mod=news&...1&id=23931

W Bieszczadach szaleją burze. W niedzielę GOPR sprowadził przerażoną kobietę z Połoniny Caryńskiej, poszła w burzę w góry, a potem wpadła w panikę i wezwała ratowników. Kilkanaście dni temu zginął pod krzyżem pod Tarnicą mężczyzna. Takich akcji ale nienagłośnionych jest więcej. Zapraszam na naszą stronkę http://www.grupabieszczady.pl/ na temat burz w Bieszczadach wypowiada się ratownik GOPR, instruktor ratownictwa górskiego Leszek Żubryd i rzecznik Stowarzyszenia Łowcy Burz.

Przed chwilą Kolega mi przekazał wiadomość. Kolejna akcja ratunkowa, kobiet porażona piorunem w dolinie Sanu. Jest w ciężkim stanie, cała poparzona, śmigło zabrało ją do szpitala w Rzeszowie.

W dolinie?

Tak, to dolina, szlak do Źródeł Sanu Któreś porażenie piorunem z rzędu w tym miejscu. Jesteśmy tam najwyższym punktem.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 31-07-2014 08:38 PM przez lucyna.

Już nie mogę edytować Kolega ratownik mnie poprawił, wczoraj była jeszcze jedna interwencja. Wczoraj spod Smereka ratownicy ściągnęli dwoje dzieci skrajnie wyziębionych, bo mamusia zabrała je w letnich ciuszkach na plażę w góry. Dzieci w hipotermii zabrała karetka pogotowania do leskiego szpitala.

Ja już niczemu się nie dziwię. Ta pogarda do przyrody jest normalka dla dzisiejszego zmodernizowanego człowieka.

Na naszej grupie Bieszczady dziś także rozmawiamy o bezpieczeństwie. Moje spostrzeżenia potwierdzają inni turyści. Mówimy o podstawach, czyli o wodzie (część osób czy grupy biorą ze sobą małą butelkę wodę mineralnej, która ma im wystarczyć na kilka godzin upału), o apteczce itd. Nie wiem co dzieje się, z roku na rok jest gorzej. Jakaś paranoja. Jedną z wypowiedzi przeniosłam na naszą stronę.

Zawsze bywali ludzie mniej odpowiedzialni, bemyślni tylko teraz więcej o tym słychać (w TV, internecie, źródeł przekazu jest teraz mnóstwo). Poza tym spędzanie czasu w górach jest popularniejsze to i przypadki jakby częstsze. Ale głupota jk była tak jest.

Piotrek głupio i o tym mówić, bo mogę być posądzona o próbę ochrony przewodnictwa. Najbardziej jaskrawo błędy widać właśnie wtedy, gdy otoczy nas grupa prowadzona nie przez przewodnika, ale często gęsto przez osobę, która nawet w górach nie była. Miałam taki przypadek ostatnio. Grupę sąsiednią prowadzili animatorzy, ludzie którzy po raz pierwszy byli w górach. To był szok, żadnej organizacji, dzieci zachowują się jak chcą w parku narodowym, idą hordą. Wyciągam picie, a tu kilkoro dzieciaków patrzy się w butelkę jak w głodne dziecko na ciastko. Pytam się, czy chcą pić. Tu do butelki wyciąga się rząd rąk, dzieci miały na 6 godzinne przejście po kartoniku słodkiego napoju. Daliśmy im nadwyżki wody, niewiele tego było na 45 osób, po dwa łyki. Dziewczynka podeszła do mnie i pokazał rozbite kolano, nieźle ją musiało boleć. Opatrzyłam, a tu kolejne dziecko. To były pierwsze klasy podstawówki, dzieci w klapeczkach, trampkach, adidasach bez skarpet. Stopy w naprawdę nieciekawym stanie. Wk.., skończyły mi się opatrunki, pytam się opiekunów, którzy chichoczą we własnym gronie, gdzie jest apteczka. Nie mają. Pytam się o pielęgniarkę. Nie mają. Z kim mają podpisaną umowę o świadczeniach medycznych? Nie mają. Oni są animatorami,zdobyli kasę i realizują projekt w górach. Pytam się, czy wcześniej byli w Bieszczadach. Jedna z dziewczyn odpowiada beztrosko, że nie byli w ogóle w górach, ale są przeszkoleni, teraz nie ma obowiązku przewodnickiego, a oni są specjalistami animatorami.

Lucy, mnie się wydaje, że trzeba się na to przygotować. Lepiej juz nie będzie. Dzieci wyciągnięte od komputerów muszą iść w góry. Nauczyciele wyciągnięci od technokratycznej społeczności muszą wyciągnąć dzieci do przyrody. Rzecz jasna mamy wyjątki, ale o tym ja nie mówię.

Lucy, wszystkie włosy mi stają gęsiego jak czytam Twoje relacje ! Skandal !

Ponoć musimy się do tego przyzwyczaić. Przedtem rzadziej były widoczne takie kwiatki, teraz zmiany z zasadach oprowadzania powodują, że każdy może w warunkach bieszczadzkim prowadzić w górach. Pamiętam jeszcze gorsze rzeczy. Kilka lat temu zakonnica prowadziła dzieci na Wetlińską jesienią. Ja wraz z nauczycielami postanowiłam nie wprowadzać dzieci w góry ze względu na deszcz i zimno. Zakonnice nie miały obiekcji. Pamiętam nasze goreteksy szczelnie nas opinające i te dziecięce gołe nóżki w sandałkach.
Jesteśmy bezradni. Nic nie możemy zrobić. W podobnej sytuacji są ratownicy GOPR.

Kilka lat temu ukończyłam kurs wychowawcy kolonijnego, jednak nigdy nie podjęłabym się takiej odpowiedzialności. To, czego dowiedziałam się od moich instruktorów co się dzieje na koloniach / obozach, itp. to czasami kraty do końca życia. Nie zaryzykuję zdrowia i życia innych, aby w najlepszym razie posiedzieć za kratami, mam zamiar cieszyć się wolnością. Ale będę reagować na skandaliczne sytuacje .

Jakiś ktoś założył nawet bloga w tym temacie - http://wolneprzewodnictwo.blog.pl/2014/0...uzbie-tpn/ tutaj mrożąca krew w żyłach opowieść o "chwytliwym" tytule. Dzieci się wystraszyły, zaczęły płakać i krzyczeć ? ?niech nas pan puści?! - tacy straszni Ci pracownicy TPN

Tacy kierujący wycieczką ludzie w większości zupełnie nie zdają sobie sprawy z tego, co może spotkać ich w górach. Szczególnie biorąc na wycieczkę dzieci - to jest dopiero odpowiedzialność. Szczerze, to mam nadzieję, że TPNowcy będą się mocno czepiać takich szkolnych wycieczek bez przewodnika. Dobrym przykładem na to, że powinni jest właśnie to, o czym opowiada Lucyna.