Pasuje dokończyć relację.

Ostatni dzień mamy krótszy o kilkugodzinny powrót więc do dyspozycji mamy czas do południa. Po śniadanku zmykamy spod Ostrego w stronę Poldka szlakiem żółtym. Wpierw w ładnym świerkowym lesie, potem po zmienionym przebiegu szlaku, drogą szutrową przez kilka kilometrów. Polonezik drzemał jeszcze w porannej mgle. Szybkie wpakowanie się do środka i już pędzimy w stronę domu, czyli ... na zachód.

Troszkę nam kierunek się obrócił, bo zaplanowaliśmy jeszcze jeden szczycik, za który rozdają nagrody = Prasiva. To ponad 700 metrowy gigant na zachodnim ramieniu Jaworowego. Planujemy zdobyć go po piracku. To znaczy, szybko i znienacka podpłynąć do wroga i dokonać abordażu na jego pokład z bliskiej odległości. Banalne, prawda? Z mapy wnikało iż droga podchodzi prawie pod szczyt i do końca jest raptem 1-2 kilometry.
Rozpędzony Poldosław huknął jak z armaty do góry, czwórka, trójka, dwójka, jedynka...no i d***. Wstecznym cofamy na jakiś płaski kawałek pola, bo nagle szutrówka nachyliła się o za dużo stopni. A Poldki to nie kozice przecież. Zostawiamy go więc w cieniu i na lekko ruszamy do ataku. Ach co to była za walka! Krew, po i łzy lały się strumieniami, a trup much słał się gęsto. Ten niski skurczybyk był bardzo stromy, jednak w końcu, po kilkunastu minutach poddał się naszym stopom. Opromienieni wpadliśmy na szczyt i nagle...

Przecieramy oczy, dwa razy nawet, bo przed nami stoi wielki żółty autokar. Jak on tu wiechał, ktoś pyta, może helikopterem, myślę? I nagle widzimy gładziutki dywanik z asfaltu prowadzący z parkingu gdzieś w dół. No nie ! To już jest skandal! Czy my nawet na głupi pagór z parkingiem musimy wyjść o własnych nogach jak małpy? A na górze jeszcze wodę pić, jak zwierzę? Eee..
.
Po tej refleksji, podbijamy pieczątki i staczamy się w dół do czekającego w cieniu Poldosława. Obieramy kierunek na Słowację, a przed Cadcą skręcić na północ chcąc dojechać na słowacki trójstyk, potem przejść na czeski. Jedziemy sobie, jedziemy i nagle zonk. Minęliśmy dawno skręt na Zwardoń! Wracać się nie ma czasu, za duża strata, odłożyliśmy więc 3styki na inny czas i pognaliśmy przez Kysuckie Beskidy ku Podhalu.

Powiem szczerze, że piękne koreczki mijaliśmy po drodze w ten wolny poniedziałek. Ludzi wszędzie musiało być jak mrówków. A pomyśleć, że my mieliśmy całe schronisko na Ostrym do swojej dyspozycji!

Tyle. Ma ktoś jakieś zdjęcia?

Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-08-2011 08:45 PM przez Mallaidh.

Dobrze Wam tak. Wybierać się na Dzki Zachód bez przewodnika Gdybyście na mnie poczekali, to zaliczycie wszystkie kopczyki a tak się tarmosicie gdzieś po polach. Drugim razem trzeba się zgłosić do gospodrza. Ciekaw jestem, skąd Wy na tą Praszywą jechaliście Taki mały kopczyk, gdzie pod samo schronisko wiedzie asfalt. I Trójstyk też lipa. Chociaż będziecie musieli przyjechać jeszcze raz i mam nadzieję, że znajdę sobie czas na Was.
Ale i tak się fajnie czytało. Bo najlepsze są relacje z terenów, które znam i piszą je ślepy z jednookim.

Tak, tak..służę pomocą- ja mam jakieś dwa zdjęcia z podejścia na Prasive i z samego szczytu jak to opisałeś Maćku zdobytego w pocie czoła- ze nie było z niego widać żadnego kojącego serce widoku to uwieczniłam na nim schronisko.        

Ty jeszcze żyjesz ?

Pani Łukaszu, nie rozumiem za bardzo aluzji
A przy okazji kategorycznie dementuje plotkę jakoby Poldolotowi jedynki zabrakło - po prostu droga się skończyła !
Faktycznie ostatni dzień to był raczej powrót, ale i tak wspólnymi siłami udało się większe korki ominąć i dość sprawnie dojechać do domu ale cena za to było wysoka - trzeba było zostawić Beskidy i powrócić w doliny...