No i nadarzyła się w końcu okazja na kopce. Na trzy dni nawet - to pierwszy raz od majowej biby w NT. Przynajmniej dla mnie.

Cel? Beskid Śląski oraz Beskid Śląsko-Morawski w Czechach. A także trójstyk granic polskiej, słowackiej i czeskiej.
Dlaczego tam? Po pierwsze primo - bo nas tam nie było, czy to zły powód?
Drugie primo, to zbieranie pieczątek do zabawy w MOT - Międzynarodową Odznakę Turystyczną przyznawaną za zdobycie wybranych punktów w trzech sąsiednich krajach. (dla zainteresowanych info: http://www.pttk.wisla.pl/MOT.html )

W czteroosobowym składzie: gosia3ek, miecur, ja oraz nowa Forumowiczka JustynaR - wyruszyliśmy w sobotni poranek. Znaną trasą: Nowy Sącz - Przełęcz Knurowska - Nowy Targ - Czarny Dunajec - Namestowo - Przełęcz Glinka - Rajcza wpadamy w Beskidy.

(Takie widoczki cieszyły oko z Knurowskej)
       

Cel pierwszy - polski punkt w trójstyku - Jaworzynka. Szybko załatwiamy sprawę i kierujemy Poldka ku Wiśle, a dokładniej do przysiółka Łabajów, skąd wyruszymy na Wielki Stożek. Po uiszczeniu opłaty za parking u podchmielonego gospodarza placu wyruszamy szlakiem zielonym. Oj stromy ten kopiec, stromy. Siódme, a może ósme poty wylaliśmy nań w południowym słońcu. Tęsknym wzrokiem spoglądałem na wolno poruszające się krzesełka kolejki na Stożek. Niestety, nie dla psa kiełbasa. Honor wziął górę i na szczyt wleźliśmy o własnych kończynach.
W schronisku meldunek, bo tu mamy nocleg, coś na ząb z własnego prowiantu (oni chyba ogłupieli z tymi cenami!!! 27 zł za schabowy to ja mogę dać w Chacie pod Rysami!!! ) , zostawiamy bagaże i ruszamy na drugą stronę pasma. Ot, lekkie 10 km do Czantorii - to kolejny punkt do zdobycia. No ale potem trzeba będzie tu wrócić.
Schodząc ze Stożka Wielkiego na Stożek Mały już mi się nie podobał ten Śląski. Co to za cholerne podejście! Przecież ja tu padnę na pysk w drodze powrotnej, bynajmniej nie po to, by podeprzeć się zębami. No ale słowo się rzekło, kobyłka u płota, idziemy.
       
Jest około 14.00, więc upał zelżał i idzie się całkiem przyjemnie. Mijamy Soszów, schronisko,
   
(ładny pisuar, ale nie dosięgłem )
górną stację kolejki, kilkadziesiąt osób, kilkaset much i znów wytracamy wysokość do marnych 684 m na Przełęczy Beskidek. A ta górka z wieżą na głowie szczerzy się do nas z uśmiechem.
995 metrów, ponad 300 przewyższenia. Cholera, znowu mi się zagrzało w mózgu. To nie zdrowe.
Charczeliśmy, skuczeliśmy, ale wyszliśmy! A tam co? Wylęgarnia stonki! To ja tu lecę z wywalonym ozorem 10 kilosów a te laski w laczkach wywożą d*** (czemu tu są te kropki!!!) kolejką?! Dlaczego nikt mi nie powiedział, że tu na każdą górę można tyłek wywieźć, tylko lezę samemu jak w średniowieczu jakimś.
Na znak protestu głosujemy nogami na schronisko po stronie czeskiej. Przyjemne również dla żołądków jak i portfeli. Oraz wątroby. Pycha.
   
Włazimy jeszcze na wieżę (a czemu tu nie ma windy jak w cywilizowanych krajach?), focimy to tu to tam
   
   
i pora wiązać sznurówki do drogi. Kolejna dyszka przed nami, tym razem dla urozmaicenia, w przeciwnym kierunku. Znów ta przełęcz, znów ten Szoszów, znów ta mucha mi do oka wpadła i znów miałem stan przedzawałowy pod Stożkiem. Żyć nie umierać. Zjeść coś, umyć się i paść na ryj. W końcu weekend wypoczynkowy w pełni. Trzeba mieć siły na jutro.

A jutro będzie gorzej.


C.D.N.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-08-2011 11:19 PM przez Mallaidh.

Naturalna kostka zapachowa http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachme...?aid=39868
No dobre, dobre

Cieszy mnie to

P.s. Co do tych 27 zł. W Morskim i w Słoweni jest taniej. Przemyślcie to na przyszłość.

Fajnie, fajnie, panoramka z Czantorii świetnie Ci wyszła. Stożek to Stożek, sama nazwa wskazuje, co Cię tam czeka. I tak mieliście szczęście (chyba), bo jeśli poszliście tradycyjnie szlakiem polskim, to mieliście pół biedy. Niebieski czeski szlak się nie patyczkuje, tylko prowadzi wąską ścieżką na wprost ku szczytowi. Można wypluć płuca.

Dzięki.
Tak, szliśmy polskim, na niebieski spojrzałem z góry i zakręciło mi się w głowie - tam był pion !!! Samobójcą jeszcze nie jestem

Czekam na dalszy ciąg Faktycznie, ceny na Stożku mnie lekko przeraziły :/
Co mi się podobało ? a to, że w tych górach dosłownie co godzinę drogi jest jakieś schronisko, bar itd.

Hmm..ładnie...z cepra się chyba jakoś wybroniłam bo w klapkach nie chodziłam i jakoś o własnych siłach na te kopczyki się wdrapałam- choć przyznam pierwsze podejście na Stożek przyprawiło mnie o nie mała zadyszkę, z warszawki uratowało mnie zamieszkanie za tablicą Warszawa- co prawda niewiele bo jakies 500m, ale zawsze za, a teraz "nie zrzeszona"... Nie jest łatwo..

Budzikom śmierć! Wszystkim, a szczególnie tym co budzą przed południem!
No dobra, wstaję. Gosia mówi, że ładny wchód słońca i trzeba zrobić zdjęcie... To niech idzie, przeca umie pstrykać.

Ja wstaję nieco później i napotykam pierwsze trudności tego dnia. Pojawiły się na zejściu z górnej półki łóżka. Ściana zupełnie nie ubezpieczona. Lufa na dół tak z półtorej metra. Drabinki brak. Pewnie odpadła, zardzewiały złom. Muszę opuszczać się na rękach w poszukiwaniu dogodnych stopni. Gosia asekuruje mnie z dołu. Gdyby nie to - pewnie roztrzaskałbym się o płytki pcv.

Potem jeszcze te strome schody. Schodzę powoli, ale w sam raz by załapać się na poranne mleczko przed schroniskiem.
   
Śniadamy, pijamy, pakujemy swój dobrobyt i opuszczamy progi budynku. No i w dół do auta. Moje nogi jakieś takie nie swoje, nie dlatego, że nie śmierdzą, ale jakieś takie ... drewniane.
Staczamy się na parking gdzie zapełniamy poloneza plecakami równocześnie prowadząc dyskusje z parkingowym. Poważne, o życiu, o bezrobociu w Beskidach, o rybach w Jeziorze Rożnowskim. Morał jest taki, że wokół same sku...
No to jedziemy do Wisły. Po zagazowaniu poloneza odwiedzamy muzeum Adama Małysza.
Gospodarza nie było, zastaliśmy jedynie parę kilo szkła, złomu i wazonów na kwiaty (ileż on tego nazbierał!!) oraz narty i kombinezony. Chcieliśmy ubrać w nie mieciura, bo trenujemy go na następcę Adama M. (wiecie, niczym się nie różnią, idealne warunki fizyczne, a jeszcze gdyby miał wąsy... ), niestety, nie udało się.
Nie pocieszenie kierujemy pojazd do Ustronia, a z niego na wyniosły szczyt - Równicę. Mamy tam do odebrania pieczątki i naklejki do naszej kolekcji. Szczyt zdobywamy klasycznie - wjeżdżając nań samochodem. Odczekujemy chwilę w kolejce do parkingu, płacimy 6 zł i możemy atakować schronisko. Dystans od auta do niego to jakieś 100 metrów. Zabrałem więc plecak (myślałem też nad kijkami), bo wszystko może się zdarzyć. W schronisku (że tak powiem), naklejek niet, więc tylko pieczęć firmowa i kolejne 100 metrów do auta. Ot, cała eskapada.
Aha, nie wiem tylko, po co te tysiąc ludzi tam też było? Nic za darmo nie dawali, a ruch jak na Krupówkach. Może ktoś mnie oświeci?
Z Równicy jedziemy w dół, naprzeciw cudnemu korku do Ustronia i odbijamy na Triniec. Stamtąd do wsi Tyra, skąd będziemy atakować kolejne dwa cele: Mały Jaworowy i Ostry.
Wschodzimy w piękny las szlakiem żółtym, w zasadzie cały czas drogą do schroniska. Wyjeżdża tam również krzesełko, ale jak zwykle, Bóg, Honor, Ojczyzna i takie tam wzięły górę pieszo. Na szczycie popas, pokarm i napój. Widoki dość takie se nawet, było widać Tatry. Nie omieszkałem uwiecznić basenu, chyba w remoncie? Tu widok z kibelka męskiego, kabina druga:
   
Z Małego Jaworowego trzeba było się wdrapać na Jaworowy (nie Wielki, po prosty zwykły). A dalej granią za szlakiem niebieskim i czerwonym przez Smrcinę na halę pod Ostrym. Trasa raptem 11km, bardzo przyjemna, prawie płaska, w dorodnym lesie świerkowym. Razem z mieciurem podziwialiśmy mnogość tras biegowych i planowaliśmy przyjazd tu zimą. Ku uciesze własnej i utrapieniu gosia3ka.
Schornisko osiągnęliśmy tuż przed 18.00. W samą porę, bo jak się okazało, kuchnia właśnie zamykała, a załoga zbierała manatki do domu. Zamówiliśmy więc co popadnie z menu, przy okazji spłukując się z prawie wszystkich koron. Były polewki (po kapustowej mnie znów przegoniło), ser smażony, haluszki bryndzowe i jakiś Radegast dla posmarowania podniebienia. Gdy z trudem kończyliśmy posiłek, chatar poprosił nas czy byśmy nie zostali sami w schronisku przez 1-2 godziny, kiedy on pojedzie po nową załogę w doliny. Prosił też, by nikogo nie wpuszczać do budynku. No spoko, mówimy, i tak po 19 zostajemy gospodarzami schroniska na Ostrym. Super sprawa! Nikogo w okolicy, a my możemy delektować się smakiem chmielu w towarzystwie zachodzącego słońca.
   
Nie na długo jednak. Jak na złość, po chwili przychodzą dwie osoby, a potem jeszcze kolejne. Wszyscy żądni piwa i jadła. Ja zamknąłem się w budynku, a pozostali tłumaczyli przybyłym zaistniałą sytuację. Niestety ci nie bardzo chcieli dać za wygraną i poczęły się drobne awantury i dobijanie do drzwi. W końcu przybysze oddalili się, co wykorzystaliśmy na wpuszczenie reszty naszej ekipy do schronu. Tak oto staliśmy się zaciekłymi obrońcami schroniskowego baru. Za trzeźwość waszą i naszą!
Gospodarze przyjechali dopiero po 22.00. A chwilę później już witaliśmy się z Morfeuszem.



EDIT: czwartą uczestniczką wycieczki była JustynaR, nasz nowy narybek, o której zalogowaniu się już wcześniej zapomniałem. Mea culpa.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-08-2011 11:27 PM przez Mallaidh.

Widzę, że Justyna już się upomniała o swoje Maćku, czekam na opis ostatniego dnia - pisz dalej świetnie Ci idzie. Nasza nowa forumowiczka dawała radę i chyba się jej nawet podobało...?

Dziękuję Maćku za sprostowanie i Mieciurze za dobre słowa - podobało, się, podobało.. ale następnym razem bez ksiazeczki i zbierania naklejek a przynajmniej pieczątek się nie ruszam bo po dryłowaniu pod górę widok autobusu na szczycie może inaczej powalić..

(...) a dokładniej do przysiółka Łabajów, skąd wyruszymy na Wielki Stożek. Po uiszczeniu opłaty za parking u podchmielonego gospodarza placu wyruszamy szlakiem zielonym. Oj stromy ten kopiec, stromy. Siódme, a może ósme poty wylaliśmy nań w południowym słońcu. Tęsknym wzrokiem spoglądałem na wolno poruszające się krzesełka kolejki na Stożek. Niestety, nie dla psa kiełbasa. Honor wziął górę i na szczyt wleźliśmy o własnych kończynach.

Jak już pisał Falco, Stożek jest stożkiem. I Beskidy Śląskie i Morawsko-Śląskie to nie Sądeckie.

(...) zostawiamy bagaże i ruszamy na drugą stronę pasma. Ot, lekkie 10 km do Czantorii - to kolejny punkt do zdobycia. No ale potem trzeba będzie tu wrócić.

Tyle lat chodzę po tych kopczykach i nikdy mnie jeszcze nie napadła myśl zrobić sobie stylem dowolnym trasę Stożek-zejście na Mały-wyjśćie na Soszów-zejśćie na Beskidek-wyjście na Czantorię- i potem to samo w odwrotnym gardzie. Nie pomijając wcześniejsze wyjście na Stożek. Ale mnie kręciło czytając tą część. Ciekawi mnie, kto wymyślał plan trasy Za karę Was czeka pod koniec listopada Filipka stojąca tak na uboczu. Kiedy nie będzie śniegu, to i autkiem można wyjechać.

(...)Na znak protestu głosujemy nogami na schronisko po stronie czeskiej. Przyjemne również dla żołądków jak i portfeli. Oraz wątroby. Pycha.

Ciekawi mnie czym Was zaujęło czeskie schronisko, od lat zamknięte i oferujące marny bufet. Ostatnio Falco bał się tam zamówić kapustową, którą tak bardzo lubi pałaszować.

No widzisz kochany Mieciurze, i tak my tu żyjemy.

Maciek, teraz uważaj co opisujesz. Wkraczasz na moje święte tereny.

Bo wkroczyliście na tereny prawdziwego Edenu dla biegaczy. Tutaj zimą mają zakazany wstęp typki, które nie mają na nogach przyklejonych dwóch patyków. Trasy się robią maszynowo i można polecieć tak aż do Mostów k/Jabłonkowa. Pycha. Jasne, że wyjście na Jaworowy pokonuje się kolejką.

Ja nie wiem dlaczego każdy testuje kapustową. Tak, jak w Polsce testuje się w schroniskach żurek, tak w Czechach testuje się czosnkową. Ten, który nie jest przyzwyczajony, zamawia kapustową tylko na zaparcia. O Radegaście proszę z powagą. Wiele razy mi uratował życie. Nie jest to "jakieś" piwo. Jednak noclegu na Ostrym Wam bardzo zazdrościłem.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-08-2011 10:08 PM przez Stasiu.

ja jadłam czosnkową Stasiu : pychota

trasę kto wymyślał hmmm zgadnij powodem takiego a nie innego jej doboru był m.in. fakt, że nam się dojazd opóźnił i na przejeżdżanie pod czantorię i pokonywanie pasma z ciężkimi plecakami mogłoby nam braknąć czasu

a na czantorii pałaszowałam langosza, jednego z lepszych jakie w życiu jadłam :

Jak Wy tak o kulinariach to napiszę, że w barze obok Dierów piwo piłem. Radegasta niejakiego.

(Takie widoczki cieszyły oko z Knurowskej)

coś nie mam szczęścia do oglądania Tatr w takiej odsłonie, a szkoda... ani na Babiej ani na Rysiance mi się to nie udało

Oj stromy ten kopiec, stromy. Siódme, a może ósme poty wylaliśmy nań w południowym słońcu. Tęsknym wzrokiem spoglądałem na wolno poruszające się krzesełka kolejki na Stożek. Niestety, nie dla psa kiełbasa. Honor wziął górę i na szczyt wleźliśmy o własnych kończynach.

i to jest postawa prawdziwego górołaza ? nie ma nic piękniejszego niż u schyłku własnych sił zobaczyć jaką drogę się pokonało, właśnie mimo przeciwności, zmęczenia czy nawet czasami monotonni... fajnie wycisnąć z siebie siódme, a może i ! ósme poty, bo każdy pokonany metr daje satysfakcję, sprawia radość... pod koniec dnia padasz na pysk i wiesz po co żyjesz, albo cieszysz się , że jeszcze żyjesz

Cholera, znowu mi się zagrzało w mózgu. To nie zdrowe.
Charczeliśmy, skuczeliśmy, ale wyszliśmy! A tam co? Wylęgarnia stonki! To ja tu lecę z wywalonym ozorem 10 kilosów a te laski w laczkach wywożą d*** (czemu tu są te kropki!!!) kolejką?! Dlaczego nikt mi nie powiedział, że tu na każdą górę można tyłek wywieźć, tylko lezę samemu jak w średniowieczu jakimś.



Samobójcą jeszcze nie jestem

ale masochistą chyba troszkę

Co mi się podobało ? a to, że w tych górach dosłownie co godzinę drogi jest jakieś schronisko, bar itd.

ale w plecaku i tak pewnie swoje żelastwo z płynem targałeś

Moje nogi jakieś takie nie swoje, nie dlatego, że nie śmierdzą, ale jakieś takie ... drewniane.

czyli było dobrze, fajna wyrypa - bo takiego łażenia inaczej nazwać nie można BRAWO!

ps. troszkę zdjęć poskąpiliście

ale w plecaku i tak pewnie swoje żelastwo z płynem targałeś

A właśnie, że nie ! Powiem więcej - nie miałem ani jednego piwa
Miałem miesiąc trzeźwości zafundowany pośrednio przez takiego jednego czworonożnego potwora