Odpowiedz  Napisz temat 
Strony (5): « Pierwsza < Poprzednia 1 2 3 [4] 5 Następna > Ostatnia »
Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011
Autor Wiadomość
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #46
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Pablo napisał(a):
Stasiu a twoja córka to jeszcze jeździ w góry?

A ten leżak to z powodu przepełnienia w schronisku czy może dla zemsty, że za mało kasy wydaliście w środku giggle


Na kopczyki mi został już tylko Tomtur Wink
Co do leżaka, to był normalnym inwentarzem schroniska. Trzeba wszystko oczekiwać w "matrazenlager" Smile



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
15-09-2011 09:46 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Tenshi

*****


Postów: 1,397
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2009
Status: Offline
Post: #47
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Stasiu napisał(a):
(...)Trzeba zaraz na początku powiedzieć, że w ten dzień nie robiliśmy żadnych górskich wypraw. Ot tak sobie normalna dreptówa do schroniska. Dla niektórych czytelników może być nudnawo.

Bardzo mi się taka dreptówka podoba ok
W Dolomitach na szlaku nie ma nic nudnego Wink


16-09-2011 08:51 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Łukasz

*****


Postów: 6,463
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2007
Status: Offline
Post: #48
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Na kopczyki mi został już tylko Tomtur Wink

Przyjmij szczere wyrazy współczucia.



"I będziesz źle spał dopóki nie zapłacisz podatku"
16-09-2011 08:58 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #49
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Anna napisał(a):
(...)I ciekawi mnie sprawa sztolni-czy na całej długości są na tyle wysokie że przechodzi się je swobodnie czy trzeba się przy tym trochę nagimnastykować?Smile
Tomturowe pozdrowienia dla ferraciarzy bezcenne okSmile


Dla Anny znalazłem jeszcze jedno zdjęcie, które potwierdza, że nie trza się dużo zgibać.
   
Tego typu zdjęcia trzeba odbierać, że widzimy bardzo mał, tylko przy świetle czołówki. Dopiero lampa błyskowa nam pokazuje co się w korytarzu znajduje.



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
16-09-2011 07:10 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Tenshi

*****


Postów: 1,397
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2009
Status: Offline
Post: #50
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Stasiu napisał(a):
(...) jeszcze jedno zdjęcie, które potwierdza, że nie trza się dużo zgibać.

Tego typu zdjęcia trzeba odbierać, że widzimy bardzo mał, tylko przy świetle czołówki. Dopiero lampa błyskowa nam pokazuje co się w korytarzu znajduje.

Mogę jedynie się domyślać, że wyglądasz jak ze świata Falco, lub mojego miedziowego Minatore Wink


16-09-2011 09:46 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
viking

****


Postów: 214
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2009
Status: Offline
Post: #51
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Witam i gratki za opisane wrażenia z włoskich ferrat,
jednak czekam na wasze odczucia z Magnifici 4,
bo "Trincee" to jest jednak tylko słaba "4" w skali do 5



"Góry są silniejsze niż obawa o siebie. Dla mnie jest to tak silne, że czuję potrzebę ciągłego bycia w górach". "Napał"
17-09-2011 07:01 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #52
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Czekałem, kiedy się Viking odezwie. Wiedzałem też, że słowem zahaczy o Magnifici 4. Przyznam, że już teoretycznie przygotowywałem się do niej. Nie wiem jednak, czy z upływem czasu mi wyjdzie czas na ten wybryk. Lata przybywają, sił ubywa i ciągle trzeba walczyć z obwodem pasa. Sad Jednak jeszcze nie pogrzebałem sprawy innocent
Viking, a mówi Ci coś ferrata Giani Costantini?



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 19-09-2011 06:14 PM przez Stasiu.

19-09-2011 05:20 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #53
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

9. dzień: Vie ferrata degli Alleghesi - rzut oszczepem

Ten dzień można by nazwać "Złotym gwoździem naszej wyprawy". Dla Tomtura egzamin dojrzałości ferraciarzy. Dla mnie próba się z biegiem czasu. Rano wstajemy wcześnie, jeszcze przed wschodem słońca.
   
Śniadanko i kawka z zaparzonej wody na własnym kocherze przed schroniskiem wyśmienite. Wielce mnie ździwiło, że o tej porze na wysokości ponad 2000 m jest bardzo ciepło. Z jednej strony to było fajnie sobie wysiadywać przed schroniskiem, ale z drugiej strony co to będzie w południe na skale. O tym mieliśmy się wkrótce przekonać. No, teraz nad tym się zbytnio nie zastanawialiśmy. Pierwsza na trasę wystartowała grupa Słoweńców. Potem to za nimi wyglądało podobnie jak na wiosnę, kiedy jeden gospodarz zacznie sadzić ziemniaki i wtedy wszyscy zaczną robić to samo, żeby nie być ostatnim. I tak to było teraz. Spuściła się ludzka lawina. Pod ferratę trzeba jeszcze z godzinkę podreptać i dlatego to jest droga na nastrojenie organizmu na właściwą temperaturę.
    - słońce wychodzi zza Mt. Pelma
900 m ferraty w pionie może się komuś wydawać, że to nic takiego. Jednak to już poważna zabawa na minimum 3 godziny. Nawet, kiedy nam się pokazuje pierwszy raz w tym dniu nasza księżniczka, wydaje się, że wierzchołek jest na wyciągnięcie ręki.
   
Nic więcej błędnego taka górska fatamorgana. Kopczyki, a zwłaszcza te rodzaju żeńskiego, nie dają nic za darmo. Trzeba wypluć płuca, serce wykołatać, paść na kolana i kiedy to nie wystarcza, to jeszcze na nas zesłać dech z północy albo (w tym przypadku) dech z południa.
   
Z drugiej strony trzeba powiedzieć, że my, zwłaszcza mężczyźni, jesteśmy więcej zaekscytowani, kiedy nagroda nie jest zdobyta łatwo. Wiedziałem, że tak będzie i teraz. Pod ścianą normalka. Pierwszym warownym palcem było to, że wyłazi się po południowej ścianie tzn., że opiekanie będzie pierwszoplanowe. Na szczęście Alleghesi nie jest technicznie zbyt ciężka. Sporo klamer i drabinek.
http://www.youtube.com/watch?v=3W-DOKuhgQw
Zdjęcia można robić tylko z góry
   
albo od dołu. Problemy nam jednak robiła pogoda. Ktoś pomyśli, mają słoneczną pogodę i jeszcze narzekają. No tak, ale co robi mieszczuch, kiedy jest bezwietrze i 30 stopni w cieniu? Szuka ochłody dla zewnętrznej i wewnętrznej części ciała w jakieś cieczy. A my głupole? Rwiemy do góry i maksymalnie możemy przyciskać się do skały, która i tak jest rozpalona.
               
W takich warunkach o zabawę postarano. Wyżłopałem już 2 l bukłak wody i to mieliśmy dopiero 2/3 ferraty za sobą. Życie mi uratował płat śniegu, gdzie chłodziłem swoją buzię tak, aż z płatu podobnie syczało, jak przy prasowaniu spodni przez mokrą szmatę. Wtedy też wznikła pamiętna fotografia.
   
Dzięki temu dozwolonemu dopingowi dochodzimy odświeżeni do siodła w głównym grzbiecie. Tutaj największe trudności mamy za sobą.
       
Czeka nas jednak jeszcze do wierzchołka 1 godzina. Taka sobie dreptówa w ślimaczym tempie i w pocie kasku. Powoli dochodzimy do szczytowych partii. Nawet widoki w dół nam się więcej odsłaniają.
   
Po 5,5 godzinowym boju samych z sobą, księżniczka pozwoliła nam na szczytową audiencję (3220 m). Nareszcie możemy porządnie odetchnąć. Już nie będzie trzeba pokonywać grawitacji. Po ochłonęciu następuje sesja zdjęciowa.
    - jedno z wielu
Popas i piwopój planujemy dopiero przy schronisku położonym niżej. No tak, ale co to była za droga! Kobiece góry nie dają za darmo, kiedy przychodzimy je odwiedzać. To samo można powiedzieć o powrotnej drodze. Nie głaskają po głowie albo nie klepią po ramieniu, jacy jesteśmy fajni, ale dostajemy kopa w... Ten kop jest w postaci ujeżdżającego piargu i to około połwy z 1700 m wysokości. Viking wie o czym mówię. Na szczęście nas czeka jeszcze ludzka oaza w postaci schroniska Torrani (2984 m),
   
który mi bardzo przypomina to pod Rysami w Taterach. Podobne strategiczne położenie. Jeżeli mnie jeszcze ktoś wyciągnie na Civettę, to wtedy tutaj złożę główkę do spania (przytulne miejsce, fajni gospodarze) i zejdę ferratą Tissi zamiast via Normale.
   
Ja wiedziałem, jakiego ostatniego kopa dla nas Civetta przygotowuje. Dla Tomtura to była niespodzianka. Było wszystko to, co takie schodzenia ma mieć. Był piarg, była posypana drobnymi kamyczkami skała i nawet była dwójeczka ferratowa. No, nie jest to najlepsze ćwiczenie dla kolan?
    - tutaj Tomtur patrzy co to jest przejść godzinową via Normale
   
Na tym zdjęciu się Tomtur uśmiecha i pokazuje co akurat zszedł. Były to jednak tylko pozory. To, co Tomtur wymawiał podczas schodzenia, słyszałem tylko ja, jeden niemieckomówiący turysta i okoliczne skały. Wszystko podlega ścisłej cenzurze. Kto go zna, może się domyślać. W tym miejscu czekała nas też ostatnia faza odwiedzin. Najpierw dojść do punktu, gdzie ruszaliśmy na ferratę, ponieważ schodzi się o jeden boczny grzbiet dalej, potem lekkim terenem
    dojść do schroniska Coldai, ze schroniska zejść już na Mieciurowym autopilocie
    do godpodarstwa Pioda, żeby na dobre obrać styl "odwrót wojsk niemieckich od Stalingradu" i zejść do kempingu Palafavera.
   
Tym ostatnim zdjęciem chciałbym zakończyć nasze odwiedziny Civetty, która z przystankami trwała 12 godzin.

Cdn. I już ostatnia wycieczka z odwiedzinami schroniska Venezia.



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
19-09-2011 08:02 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
viking

****


Postów: 214
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2009
Status: Offline
Post: #54
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Witam Stasiu

Oczywiście, że góry nie uciekną, a że zadałem pytanie, no cóż już taki jestem :-), co do ferraty Constantini - oczywiście ze znam i byłem na niej "tylko" dwa razy (raz solo) i poza tym, że na tę trasę czekałem (na pogodę - aby była stabilna i dobra przez cały dzień), to trudności na niej, gdy pierwszy raz przechodziłem ją "solo" nie odczułem, jednak idąc już i innymi, to widziałem ,ze początek (trawers) sprawił co niektórym "ciut" trudności. Acha, tę ferratę zapamiętam do końca życia, bo w schronisku "Carestiato" barman sprzedawał mi 3x piwo (w róznych odstepach czasu) i za każdym razem liczył mi inaczej -hiii,

Tutaj jest wątek z 2009r o tejże ferracie i moje zdanie http://www.tatry.netmark.pl/viewtopic.php?t=3593



"Góry są silniejsze niż obawa o siebie. Dla mnie jest to tak silne, że czuję potrzebę ciągłego bycia w górach". "Napał"

Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-09-2011 11:44 AM przez viking.

21-09-2011 11:43 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #55
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

No to fajnie Viking. ok Można ją faktycznie nazwać Królową ferrat w Dolomitach. To tak samo, jak OP w Taterkach. Smile
No i dla Ciebie Viking to już jedynie "F"
Może znasz? giggle
http://www.youtube.com/watch?v=Po61lFmQ1pY
Albo już przeszedłeś Big Grin



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-09-2011 03:39 PM przez Stasiu.

21-09-2011 03:27 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #56
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

10. dzień: Odwiedziny schroniska Venezia - bieg na 1500 m

I nastał dzień dziesiąty i ostatni. Dzisiaj nas nie czekają żadne górskie wyczyny. Taka sobie lajtówa. Nawet nie ma co opisywać. Schronisko Venezia (1946 m) jest w opozycji do schroniska Coldai. Będziemy dla odmiany wędrować pod Pelmem a widoki będą na Civettę. Najpierw trzeba trochę wyjść lasem, coś w stylu alá Iwaniecka Przełęcz w Taterkach. Dech południa jeszcze więcej nam daje we znaki. Znowu się z nas leją siódme poty. Po 45 minutach wychodzimy chociaż nad górną granicę lasu i odkrywają się nam widoki. Tomtur został uwieczniony, jak patrzy na ściany Pelma i kamień ze śladami dinozaurów
   
a ja pozuję przed naszą wczorajszą królewną.
   
Dalszy ospis trasy jest dla mnie nudnawy, bo w zeszłym roku pisałem o tym relację. Kto chce, niech sobie poczyta tu:
http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthread.php?tid=3108
Zmian na trasie nie było. Zwisający kamień jest wciąż na swoim miejscu, jeszcze nie spadł. Tomtur tą skałę nazwał "Kobra Skalna". Przed schroniskiem robimy sobie odpoczynek już na dobre. Nie opomnę sobie zaznaczyć, że znowu bardzo fajne bibowe miejsce. Przy dobrym napoju
   
robimy podsumowanie ubiegłych dni. No i planujemy wyprawy na dalszy rok. W tym nam pomaga ładny widok na okoliczne kopczyki.
   
Między nimi jest Sorapis (3205 m),
    który chciałem w tym roku odwiedzić, ale już nie pozostało czasu i Antelao (3264 m),
    gigantyczna piramida przewyższająca okolicę o około 2 km i drugi najwyższy szczyt Dolomitów. Jednak czas zostawić marzeniai i trzeba powrócić do rzeczywistości. Powrotna droga jest dla nas takim smutecznym orszagiem. Trzeba się pożegnać z Dolomitami minimalnie na 1 rok. Po drodze mijamy jeszcze stado wolno pasących się koni, które chyba zamieniły się z krowami z zeszłego roku
   
Konie są tutaj bardzo ważne, mają nawet pierwszeństwo na trasie.
   
Takiemu się dobrze schodzi z drogi. Gorzej by było, kiedy po ścieżce by sobie maszerował misiu. I tą myślą dnia kończę nasz górski dziesięciobój.

Zakończenie: Dla mnie to był jeden z najlepszych pobytów w Dolomitach. Chyba nie było chwili, co by poszło na marne. Tomtur też wyglądał zadowolony i nareszcie poczuł, jak smakują ferraty. Jednak sobie myślę, że cała ta relacja i wklejone zdjęcia nie dają odczuć w pełni atmosfery tego miejsca. To trzeba przeżyć na żywo i naczerpać wszystkimi zmysłami. Dlatego wszystkim kopczykowym, bez względu na swoje możliwości, polecam odwiedzić te góry.

Ciąg dalszy już nie nastąpi. Ufff... Dance



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-09-2011 07:12 PM przez Stasiu.

21-09-2011 07:12 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
tomtur

*****


Postów: 7,596
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #57
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Uff nareście Stachu skończyłesBig Grin co ja mogę powiedzieć pięknie było ale sie skończyło ,dzieki Ci za to ze mnie tam zabrałes i mi dolomity pokazałes ShyBig Grin
Jeśli chodzi o feraty za haczyłem polecam wszystkim ,nie taki diabeł straszny jak go maluja ,każdy górołaz który troche pochodził po Tatrach da rade Smile
Dolomity były moim marzeniem od lat ,teraz trza mi nowego celu uhm



"Bo właśnie tam wiem po co żyję."
21-09-2011 08:34 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Krzysiek
Administrator
*******


Postów: 827
Grupa: Administratorzy
Dołączył: Dec 2008
Status: Offline
Post: #58
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Czekałem na zakończenie opisywania zmagań i co tu dużo komentować...
Zdjęcia, opisy, filmy, przygoda ok ok ok


21-09-2011 08:46 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
viking

****


Postów: 214
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2009
Status: Offline
Post: #59
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Stasiu , Gratki za cudowne chwile wspomnień po włoskich ferratach.

Tej ferraty "Extremum" nie przeszedłem, bo ja (szczerze) nie przepadam za Austrią.
Jestem zakochany we Włoszech i ich górach, toteż gdyby ta ferrata była
w Italii - to już bym (na 99,9%) na niej był. Możliwe, ze kiedyś (po drodze wpadnę na nią).

Napisze tak , dopiero przejście jakiejkolwiek ferraty po raz drugi,
daje prawdziwą rozkosz dla duszy i ciała
(ciekawe, ze za drugim przechodząc ferratę, "widać" więcej chwytów, które za pierwszym razem "gdzieś" się skryły- hiii).



"Góry są silniejsze niż obawa o siebie. Dla mnie jest to tak silne, że czuję potrzebę ciągłego bycia w górach". "Napał"
21-09-2011 08:57 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #60
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Stasiu napisał(a):
... Jednak sobie myślę, że cała ta relacja i wklejone zdjęcia nie dają odczuć w pełni atmosfery tego miejsca. To trzeba przeżyć na żywo i naczerpać wszystkimi zmysłami....

ok też tak myślę

tomtur napisał(a):
Uff nareście Stachu skończyłesBig Grin co ja mogę powiedzieć pięknie było ale sie skończyło ...
Dolomity były moim marzeniem od lat ,teraz trza mi nowego celu uhm

Zdradzisz coś?? Jakie to następne plany uhm

W ogóle to gratulacje dla Was za tak udany wyjazd ok oby takich jak najwięcej Smile



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
23-09-2011 05:36 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Odpowiedz  Napisz temat 



Pokaż wersję do druku
Wyślij ten temat znajomemu
Subskrybuj ten temat | Dodaj ten temat do ulubionych

Skocz do: