Odpowiedz  Napisz temat 
Strony (9): « Pierwsza < Poprzednia 1 2 [3] 4 5 6 7 Następna > Ostatnia »
Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ
Autor Wiadomość
mirek

*****


Postów: 6,454
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2008
Status: Offline
Post: #31
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

no teraz insza inszośc.



..To wódka? ? słabym głosem zapytała Małgorzata.(...) ? Na litość boską, królowo ? zachrypiał ? czy ośmieliłbym się nalać damie wódki? To czysty spirytus.?
Michaił Bułhakow - Mistrz i Małgorzata
13-09-2015 07:34 AM
Odwiedź stronę użytkownika Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #32
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Dzień piąty, środa - Top tygodnia Sorapis Rounda, część pierwsza

Wieczorem, dzień wcześniej, nasza gromada ferraciarzy jest podzielona na grupy. Ja wylosowałem sobie grupę, która będzie dwa dni penetrowała obszar Sorapis. Wraz ze mną to będą czynić jeszcze Bogna z Pablo i Yoter. Przyznam, że do tej wycieczki gotowałem się chyba z pięć lat i dopiero w tym roku było mi dane podjąć to wyzwanie, na dodatek z zacnymi forumowiczami. Pozostali mieli penetrować inne zacne cele, które opiszą we swych relacjach. Do tej wyprawy trzeba było logistycznie inaczej się przygotować. Oprócz ferratowych meneli i dwudniowych osobistych bebechów, podstawowym czynnikiem było zabrać dostateczną ilość wody pitnej. Aż tyle, że nawet na napój turystyczny nie było miejsca. Trzeby się było przygotować na dwa suche dni. No, miałem w zapasie piersiówkę moreli w razie potrzeby na dezynfikowanie ran. Do tego wszystkiego było trzeba dodać, że był najcieplejszy sierpień od 250 lat. Dla przykładu ja musiałem smykać 6 l wody i to po dojściu do schroniska kupiłem do rezerwy jeszcze 1,5 l.
   
Jest 7:30 i my wywalamy wory z autka na P.so Tre Croci (1791 m). Pierwszym naszym celem jest dotrzeć do Rif. A Viandelli. Ostatni ludzki przysiółek. Potem będziemy zdani tylko na siebie samych.
   
Droga do schroniska oferuje ładne widoki na okoliczne szczyty. Ten lewy to nasz wczorajszy cel. Tam byliśmy jeszcze wszyscy. Teraz nas jest tylko czterech. Kiedy widzimy szczyty Cristallo, to do Rif. Viandelli mamy jeszcze sporo dreptania. Na szczęście różnica poziomów między przełęczą i schroniskiem nie jest duża. Można spokojnie drałować jeszcze z pełnymi worami bez straty swojej wydajności. To przyjdzie później.
       
Na odwrót, kiedy nam się odkrywają skalne igły Sorapis, to schronisko jest już blisko. Nawet w niektórych miejscach można popatrzeć na 400 m niżej położone dno doliny. Pełny pionowy widok nam zasłania kosówka. Po niespełna dwu godzinach mamy nasz pierwszy cel na oku.
   
Jest po dziewiątej i praktycznie jesteśmy samotnymi klientami. Jakie to będzie odmienne następny dzień, jeszcze nie wiemy.
   
Tutaj kończy się też próżna zabawa. Od teraz już tylko na pełnych obrotach. Mamy możliwość drałować około Sorapis wg wskazówek zegara lub w odwrotnym kierunku. Jeden przewodnik opisuje tak, drugi siak. Każdy ma swoje + i -. Wybraliśmy pierwszy wariant i później musiałem przyznać, że jest to lepszy wariant. W tym przypadku trzeba najpierw 45 minut wydreptać pod Ferratę Vandelli. Stopień trudności nie przekracza C, przewyższenie 450 m. Nam przejście ferratą trwało 1,5 godziny.
   
Podczas wyjścia pod ferratę pokazuje nam się turkusowe jezioro Sorapis, które było dotychczas przed nami ukryte. Posmakujemy sobie na nim dopiero jutro przy zejściu.
   
Powoli przybliżamy się pod skałę. Ferrata Viandelli ma jeszcze jedną pozytywną właściwość, którą później oceniamy. Jest nastawiona tak, że drutowcy nie mają problemów przeciskać się po skale z worami napiechowanymi butlami z wodą.
   
Począ tek jest osadzony drabinkami. Paweł trochę się starał, bo ponoć są w żałosnym stanie. Rzeczywistość jest pocieszająca. Drabinki są w dobrym stanie i można śmiało po nich łazić. Powoli oddalamy się od podłoża skalnego i robi się widokowo z pionową perspektywą.
       
Skalne półki się co raz więcej zwężają. To jednak naszym uczestnikom nie zmienia uśmiechu na ustach.
   
Pełny luz. Słońce nam nie piecze głowy, wody jest pod dostatkiem, skała jest dobrze chwytna i przylepna.
   
Pozwolę sobie tutaj zamieścić swój autoportret z jeziorem i schroniskiem pozostawionych już sporo w dole.
   
Do wąskich skalnych półek trzeba powoli dodawać i powietrze pod zelówkami. Bogna się akurat w takim miejscu mocuje z karabinkami i Yoter ma ją bacznie na oku. Jest to kulminacja trudnego odcinka ferraty. Z ferraty potem robi się raczej sentiero. Jednak do jej końca jest jeszcze daleko.
   
Skalna półka z ludzikami wydaje się blisko. Jednak trzeba drałować jeszcze 45 minut. Ale jak już mówiłem jest to już całkiem łatwa przeprawa.

Cd zaraz nastąpi...



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
14-09-2015 08:56 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #33
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

   
Faktycznie cała skalna trasa była dla nas łaskawa. Ja bym się nie dziwił. Kiedy by nas każdy zobaczył, to wnet by się nad nami zlitował. To jednak nie oznaczało, że dalej będzie tak samo. Prawie odwrotnie.
   
Jest 13:00 i mamy żelazną część za sobą. Zrzucamy postroje i od teraz będą się niosły w plecakach. Nas będą nosiły własne nogi. Człowiek sobie pomyśli, że ferrata za nami, to i najgorsze za nami. W tym przypadku to błąd. Później się okaże, że od teraz aż do celu następuje do prawdziwe orzechowe. Najpierw dla treningu trzeba zejść co ferratą wyszliśmy.
   
Do pierwszego biwaku Comici (2000 m) to jest słaba godzinka. Słońce mamy w zenicie i do tego dodajemy chodnik w kosówce, która ma potrzebę nas objąć swymi gałęziami. Przy czym nie zapomina nam na pamiątkę nasypać suche igliwie na spocone karki i pod koszulkę. Lepszego uczucia nia znam.
   
Tam gdzieś w dole pod drzewami jest blaszanne pudło biwaku. Znam ten chodnik i wiedziałem, że za biwakiem nas czeka ponowne drałowanie do góry. Już tutaj mi się czoło orosiło, kiedy pomyślałem o podejściu z plecorem w przyrodnim piekarniku.
   
Biwak Comici - standartowe blaszanne pudło na maksymum 9 łóżek. Jednak było ich tylko 7. W przypadku 3 dniowego przejścia (i o tym przewodniki piszą) można tutaj zanocować i nie dręczyć cielska do następnego. My jednak postanowiliśmy się dręczyć. Rozpoczeliśmy drogę przez mękę aż do dzisiejszego celu - biwak Slataper, gdzieś hen daleko za skałami. Najpierw gramolenie się na przeciwległą grań.
   
Wsteczny widok pokazuje miejsce opuszczonego biwaku i miejsce, gdzie było robione zdjęcie przed biwakiem. Jesteśmy na Forc. Bassa del Banco (2128 m). Trasa nam nakłada obciążenie po dawkach. Zaczyna się Sentiero Carlo Minazio. 5 km odcinek górskiego chodnika, zabezpieczonego poręczówką tylko lub też nie w najtrudniejszych miejscach.
Ktoś sobie pomyśli, że 5 km to nic nie jest. Ja też w Beskidach to daję nawet w godzinę, ale tutaj nam to zajęło 4 godziny.
   
Ścieżyna wije się około skał, to idzie w dół, to znów do góry. Mozolnie nabyte metry do góry wnet tracimy mozolnym zejściem popieprzonym piargiem. Po 1,5 godzinie pokazuje się nam skośna skała Torre Dei Sabioni (2531 m).
   
Taki punkt topograficzny. Teraz ją mamy przed sobą, aż będzie po lewej ręce, to nam do celu pozostanie 1 godzina i 200 m pionu. No i możemy sobie porównać, jak wysoko nam trzeba jeszcze wyjść. Biwak jest o 70 m wyżej. Mogę dodać, że obok wieży jest Forc. Grande (2255 m). Z tej przełęczy można stracić 400 m schodząc w dół na drugą stronę i wyspać się w łóżeczku Rif. S. Marco. Taki zapasowy wariant.
   
No i jesteśmy w przed chwilą opisanym miejscu. Za ten czas mieliśmy dostatek czasu wyczyścić swoje dusze od negatywnych myśli. Według zmęczonego uśmiechu Bogny, jest jasne, że u niej nie doszło do całkowitego wyczyszczenia. Będzie miała możliwość tak uczynic tym ostatecznym podejściem. Trzeba też uważać na strategiczny surowiec. Woda szybko paruje z bukłaków i nas jeszcze czeka wieczorna impreza i jutrzejszy dzień. Od tego miejsca każdy gramoli się do biwaku już o własnych siłach.
   
Często spoglądam na nasz etalon ? wieżę Sabbioni. Mamy ją już po lewej ręce i nawet jesteśmy na jej wysokości. Gdzieś to czerwone pudło już musi tu być. Jest!!!
   
Do żył nam wlano utraconą siłę. Pobiegliśmy, jak konie za wodą. Nim doszliśmy do biwaku, robię pośpiesznie jeszcze jedno bardo ważne zdjęcie.
   
Jest to szczyt Sorapis. Pablo z Yoterem jeszcze w bazie coś tam mamrotali o wyjściu na niego. Nawet mam jeden mierski opis z przewodnika jak się tam wydrapać. Jednak dzisiejszy dzień nam pokazał gdzie mamy zaparkować i co maksymalnie czynić. Uzgodniliśmy tylko, że jak na szczyt Sorapis, to samodzielną wycieczką. Teraz precz z takimi myślami, jesteśmy u dzisiejszego celu! Jest 19:00. Od parkingu nam to trwało 11,5 godziny. Biwak Slataper (2600 m) miał mieć 9 łóżek a ma tylko 3! Z tego jedno jest już zajęte. Powiem w skrócie. Chyba najwięcej wyżyty biwak jaki widziałem w D. Musi być sporo używany. Czas na wieczorne czynności. Z braku wody i prysznica mamy jeden problem z głowy. Higienę ciała zostawiamy na następny dzień.
   
Została nam chociaż ostatecznie kolacja. Widać, że biwakowiczom powróciła utracony uśmiech na twarzy. Pablo dzwoni do bazy i pyta gdzie jest ta dostawa napoju turystycznego, która już dawno miała być. Z bazy odpowiada Tomtur, że prawie wypija kolejnego i nigdzie nic nie będzie wynosił. Następnym razem będzie trzeba za Szerpę wybrać odpowiedzialniejszego uczestnika. Wieczorem podchodzą pod biwak dwaj strażnicy, którzy całą noc nas będą pilnować.
   
Pstrykamy im zdjęcia. Nie wiedziałem, że w D są koziorożce. Wczesnym wieczorem zasypiamy snem sprawiedliwych. Pomogło nam do tego po łyku przepalonych moreli.
   
Dobranoc życzę wieczornym widokiem z biwakowego pudła na Antalao (zupełnie w tyle) i na cień naszego etalonu - wieży Sabbioni.

Cdn... druga część Sorapis Rounda



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
14-09-2015 09:13 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #34
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Męcząca wycieczka była ale warto... polecam każdemu te Sentiero Carlo Minazio, widokowo przepięknie, najładniejsza ścieżka nieferratowa jaką dotychczas szedłem w Dolomitach. To zdjęcie dobrze ją odzwierciedla http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachme...?aid=70724

Stasiu napisał

Cytat:
Po 1,5 godzinie pokazuje się nam skośna skała Torre Dei Sabioni (2531 m). Taki punkt topograficzny. Teraz ją mamy przed sobą, aż będzie po lewej ręce, to nam do celu pozostanie 1 godzina i 200 m pionu. No i możemy sobie porównać, jak wysoko nam trzeba jeszcze wyjść. Biwak jest o 70 m wyżej.

Co się okazało na Bivacco było napisane, że jest na 2670m npm. Ciekawe w końcu ile to było uhm

Cytat:
mozolnym zejściem popieprzonym piargiem

giggle ok innocent

Edit. mapa Kompassu mówi że bivacco 2600 a przełęcz ciut wyżej 2670.



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
14-09-2015 09:59 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
szewczyczek

*****


Postów: 4,477
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jun 2011
Status: Offline
Post: #35
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Stasiu widać też bardzo lubi piargiBig Grin
Kolor jeziora piękny - to z jakiegoś lodowca się tworzy?
W tym gorącym sierpniu słońce nie zrobiło piekarników z tych blaszaków?



Hej ho, zwariowana przygodo!
17-09-2015 07:29 AM
Odwiedź stronę użytkownika Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #36
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Blaszak ma podwójne ściany z czyms tam w środku, działa coś jak termos więc nie grzeje się z zewnątrz.
A jeziorko tak, z lodowca, całkiem ładnie wygląda.



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
17-09-2015 07:36 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #37
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Dzień szósty, czwartek - Top tygodnia Sorapis Rounda, część druga

W nocy śpimy spokojnie. Mamy rogatych wartowników, którzy nas pilnują na zmianę. Kiedy jeden odpoczywa, przeżuwając, drugi bacznie stoi na warcie.
       
Jesteśmy już sami. Nasz współnocleżnik poleciał chyba na śniadanko do schroniska. My musimy zaspokoić się własnymi zasobami. Zejść 800 m w dół nam nie przypadało zbytnio do gustu. No i te widoki.
   
Śniadanko, parę pstryków wychodzącego słońca i wyciągamy z budy menele, żeby zapakować plecaki. Dzisiaj nas czeka Ferrata Berti i Sentiero Berti. Jestem niecierpliwy, po długim czasie jest to ferrata, którą jeszcze nie obmacywałem. 7:20 i startujemy do kolejnego dnia. Pierwsze kroki kierujemy na pobliskie Forcella del Bivacco (2670 m). Do przełęczy jest około 20 minut. Jeszcze nie wiemy co nas za jej krawędzią czeka. Pudło biwakowe zostawiamy swemu losowi.
   
To, co zobaczyliśmy na przełęczy było żenujące. W dali pokazały się nam dwa kamienne giganty. Chyba już wszystkim znanne Pelmo i Civetta.
   
Jeszcze więcej adrenaliny do żył nam dodał widok na to, co było zaraz za krawędzią.
   
Pionowe ze 300 m wysokie urwisko skalne. Tam gdzieś mieliśmy schodzić Ferratą Berti. Czytałem sporo relacji o tym miejscu i niektórzy pisali, że nie wytrzymali tego padającego widoku i raczej zawrócili. Faktycznie, zapierało dech w piersiach.
   
Jednak my nie jesteśmy żadne temperówki do ołówków i z uśmiechem na twarzy podnosimy rzuconą rękawicę. Ferrata technicznie nie jest trudna i dobrze zabezpieczona. W dogodnych miejscach są zaprawione drabinki. Ja bym ją oceniał na stopień trudności C, no może C/D. Co jednak może robić problem, to przepaściste miejsca.
   
Tutaj półka jeszcze nie jest aż taka wąska. Jednak są miejsca, gdzie się schodzi w dół i trzeba patrzeć jak ustawić stopy. Wtedy nasz wzrok się przedłuża się z prostopadłą, która się kończy gdzieś w dole.
   
Do takich widoków trzeba się wytrenować nieustannym łażeniem po ferratach. Jak już wspominałem, w zejsćiu nam pomagały drabinki.
   
Byłem za nie wdzięczny. Nie trzeba się w całej tej wysokości mocować ze skałą. Tych 45 minut ferraty minęło szybko. W dole czekało nas przejście przez skalną rynnę, gdzie głazy urządziły sobie autostradę połączoną ze strzelnicą.
   
Trzeba było przejść to miejsce, gdzie na drugiej stronie nas czekało 15 m wyjście po drabinkach i skalna półka rozpoczynająca Sentiero F. Berti. Patrzałem na wylot tej rynny.
   
Tutaj by nie był problem usłyszeć spadający kamień i wminąć go. Nawet podczas zejścia słyszeliśmy ten odgłos tworzący gęsią skórę. Problem by był, że taki głaz może się u wylotu rozlecieć na więcej kawałków i jak szrapnel razić wszystko wokoło. Taki kamienny prysznic się potem gorzej wykrywa niż pojedynczy kamień. Jednak my mieliśmy szczęście. Nasze przejście rynny przekrywało się z porą obiadową spadających kamieni.
       
Wyjście na kurzą grzędę rozpoczynało nowy etap i to wypróbowania jak smakuje Sentiero Berti. Sentiero jest wysokogórskim chodnikiem i to nie oznacze, że jest lżej niż na ferracie. Niekiedy na odwrót, ponieważ przechodzi się eksponowane miejsca bez zabezpieczenia. Jeszcze nim po grzędzie zaszliśmy za skałę, jeszcze raz popatrzałem na naszą przełęcz.
       
Zobaczyłem naszych nocnych strażników. Chyba przyszły sprawdzić, gdzie te cztery dwunogie ofiary spadły ze skały.

Cd...zaraz nastąpi



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
17-09-2015 08:48 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #38
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Kształt dalszej drogi mieni się. Czeka nas obejście południowego cyplu Croda Marcora.
   
Ma on swoje przepaściste miejsca i może spowodować niejednemu śmiałkowi oroszenie czoła, kiedy patrzy w dół do Doliny Boite.
   
Sentiero nas dręczyło około 1,5 godziny. Kończy się na ładnie widokowym balkonie Cengia del Banco.
   
Zwłaszcza odkrywa się nowy widok na kocioł Tondi di Sorapis.
   
Dla nas pocieszająca informacja. Ten kocioł ma się kończyć nad piargiem jeziora Sorapis, gdzie zamyka się nasze koło. Od teraz miało być już lekko. Nie wiem co to znaczy. Na drodze nam postawiono ze trzy miejsca, gdzie trzeba było z plecaka wyjąć wszystkie swoje umiejętności w stosowaniu zasady trzech pewnych punktów. Mój wytrzebiony górolski styl nie był tutaj na nic płatny.
   
Po drodze nam jeszcze jest dane oglądać resztki lodowca. W D, oprócz Marmolady, jest poskromnu widzieć coś takiego. Zaczynamy schodzić i to mnie, jako operatora kamery i starszyzny kolektywu, pasuje do ochrony naszych tyłów nieprzyjacielem.
   
Długo oczekiwany widok. Jezioro Sorapis i ściana wczoraj przejdzionej ferraty oglądane z przeciwnej strony. Myśl o wypiciu czegoś, co ma inny smak niż czysta woda, zaciemnia mi rozum. Za pogardę czystej wody, która mnie trzymała dwa dni przy życiu, będę później ukarany. Dochodzimy do jeziora i tutaj szok!
   
Nagle, po tych pustkach na szlaku, docieramy do miejsca, które może śmiało konkurować Morskiemu Oku w letnim sezonie. Taki gigantyczny piknik. Szybko moczymy nogi, przywracamy je jako tako do nowej formy i z wiarą na lepsze warunki umykamy do schroniska. Może chociaż piwko będzie nam dane spokojnie wypić.
   
Jeżeli nad jeziorem była Sodoma, to przy schronisku była Gomora. Kolejka do baru jak za komuny na banany. Musiało być faktycznie strasznie, kiedy czterej dehydrowani ferraciarze zadecydowali stąd dać dyla tak, że zatrzymali się za 1:45 aż na parkingu przełęczy Tre Croci wyczerpując swoje ostatnie zasoby wody. Było to tak szybko, że nawet nie zdążyłem dokumentować te tłumy co jeszcze podchodziły do jeziora.
   
Mamy 14:35 i po siedmiu godzinach dzisiejszego drałowania jesteśmy znów przy samochodzie. Tutaj zakończyła się nasza dwudniowa wyprawa, która dla mnie zostanie na długo w pamięci. Wypić za dwa dni 7,5 l wody też zasługuje na uznanie. Dojeżdżamy do bazy, gdzie jesteśmy pierwsi z naszej kompanii. Mamy dostatek czasu przywrócić się do stanu, w jakim nas wszyscy znają. Akurat na czas. Niebawem do bazy w campingu powracają pozostałe grupy. Dzień się jednak nie kończy. W planie jest jeszcze kultura. Niedaleko campingu ma się odbyć nocny festyn Pod Skocznią. Po ciemku, przez konkurencyjny camping i na wyczucie szukamy właściwej drogi.
   
Jedzenia i picia było gromady. Tylko człowiek nie wiedział co wybrać i drożyzna. Jednak musiałem coś okosztować.
   
Nie wiem co pałaszowali Paweł z Bogną, ale ja miałem jakieś mięsiwo ze smażonymi jarzynami i sosem. Szkoda tylko, że zamiast bułki mi do tego dali popularną w Italii kaszę kukurydzianną. Brrr! Nie lubię. W międzyczasie Tomtur rozkręcał potańcówę na parkiecie. Grupa mocnego uderzenia do wtedy omielała swoje piosenki przed pustym parkietem. Kiedy ja doszedłem zabawa już była rozkręcona na całego.
           
Byli nasi i dziewczyny w stroju ludowym aż z Wenecji. Nie wiem tylko, kto z naszych wnajlepszej zabawie zatrąbił do odwrotu. Ja miałem nadzieję, że z parkietu pójdziemy rano prosto na ferratę. Młodzi dzisiaj nic nie wytrzymią. Dobranoc.

Cdn... Następna relacja z Ferraty Trincee



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
17-09-2015 09:02 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #39
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Stasiu napisał(a):
...
Cdn... Następna relacja z Ferraty Trincee

Ta będzie najjjjjjdłuższa Wink


Ehhhh po takiej lekturze już chcę z powrotem.



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
17-09-2015 09:13 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
tratina

*****


Postów: 1,181
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jun 2010
Status: Offline
Post: #40
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Pablo napisał(a):
Męcząca wycieczka była ale warto... polecam każdemu te Sentiero Carlo Minazio, widokowo przepięknie, najładniejsza ścieżka nieferratowa jaką dotychczas szedłem w Dolomitach. To zdjęcie dobrze ją odzwierciedla http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachme...?aid=70724


zapiera dech...,a na żywo efekt pewnie Mega, fajnie mieliście Wink



"Nie ma chyba trudniejszej do zniesienia choroby górskiej, niż brak Gór"
R. Messner
18-09-2015 12:10 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #41
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Wiesz Trati, aparat ze swoim jednym obiektywem wszystko to nie ujawnia i też ta głębokość jest płaska. Trzeba na własne oboje oczęta popatrzeć. To potem zawiera dech w piersiach.



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
18-09-2015 04:37 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Em.
Em.
*****


Postów: 1,795
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jun 2014
Status: Offline
Post: #42
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Stasiu.. "Jeżeli nad jeziorem była Sodoma, to przy schronisku była Gomora" ok rozbawilo do leż... Tak jak to, ze nie jesteście temperówki... Masz fantazje Big Grin


18-09-2015 05:01 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #43
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Emilia napisał(a):
Stasiu.. "Jeżeli nad jeziorem była Sodoma, to przy schronisku była Gomora" ok rozbawilo do leż... Tak jak to, ze nie jesteście temperówki... Masz fantazje Big Grin

O tych temperówkach to nie jest z mojej głowy. Przetłumaczyłem z czeskiego, tam to brzmi lepiej. Hemli może wie, jak się poczesku mówi temperówka.



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
18-09-2015 08:03 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #44
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Dzień siódmy, piątek - Nieudana próba na Ferrata Trincee

Euforia ferratowa zaczyna upadać. Ma to swoje powody. Do teraz pogoda była luksusowa i ta taryfa ulgowa powoli się kończy. Mamy jednak wiarę w to, że jeszcze dzisiaj wytrzyma. No, przychodzi nam do głowy, żeby było coś krótkiego, ale zarazem dla wytrzebienia coś technicznie trudniejszego. Pada na Ferratę Trincee. Ma swój stopień trudności D, kŕotki i zaraz na początku. Swoje wczoraj wytańcowane organizmy jeszcze jakiś czas szanujemy. Podwozimy je autkami do mieściny Arabba i wywozimy na 2478 m kolejką na Vescovo.
   
Dopiero tutaj jesteśmy konfrontowani z rzeczywistością. Bec da Mesdi (2724 m) ze swoją ferratą nam staje na drodze. Podchodzimy pod skałę.
   
Bogna chyba myśli, jak tam wejść? Czy faktycznie dla nas nie ma innej drogi? Nasze zawahanie było później odmienione. Ubieramy postroje i grzecznie ustawiamy do kolejki. Wyruszamy.
   
Najpierw Yoter z Lidką, potem Em i następnie ja. Akurat Lidka mocuje się w najtrudniejszym miejscu. Em grzecznie czeka na swoją szansę pokazać co w niej jest. Kiedy ja i Pablo przepasowaliśmy się też przez problemowe miejsce
       
chciałem ucieszyć tych przede mną, że teraz będzie już tylko dobrze. Wtedy gdzieś za granią Marmolady i Gran Vernel usłyszeliśmy odgłos burzy. Jakiś czas kłębiły się chmury nad okolicznymi górami. Myśleliśmy, że jeszcze jakoś przejdziemy suchą nogą. Jednak odgłos burzy zasiał do naszych myśli wątpliwości. Wiadomo, że ferrata to nie tylko środek do ułatwienia łażenia po trudnych odcinkach, ale ma też negatywną właśiwość. Wyśmienicie pełni rolę piorunochronu. Wymiękamy i zapada decyzja o odwrocie. Nie będziemy kusić losu. Ta ferrata tu zawsze będzie. Najlepiej się jednak upiekło Tomturowi, ten zdążył się tylko przypiąć i potem odpiąć na pierwszym odcinku. Pozostali musieli ten odcinek D przedrałować w dół i wiadomo, że czym trudniejszy odcinek tym gorzej się schodzi. Następnym razem Tomtur pójdzie pierwszy.
   
Co z napoczętym dniem? Robię foto zapory Fedaia. Marmolada w chmurach. Jesteśmy zdeterminowani. Zwłaszcza, że wzdalona burza zrobiła nam psikusa i poszła sobie gdzieś indziej i jeszcze jak na złość niebo się przejaśniło.
   
Determinację widać po Pawle i nawet zawsze uśmiechniętej Bogusi. W tym czasie byśmy gdzieś tam przechodzili po widocznym mostku. Tomtur, chyba z tego, że nie przeszedł swoją dawkę ferraty, powiada, że tu nie będzie siedzieć i proponuje odwiedzić najbliższego sąsiada. Odzew to ma tylko u mnie i Yotera. Pozostali nie mają chęci robić na szybko jakieś trawiaste wydrepty.
   
Tak wygląda nasz niedoszły cel Bec da Mesdi ze swoją ferratą i z nami trzema, którzy mieli chęci na coś się chociaż wydrapać. Jest to wierzchołek naszego rezerwowego kopca - Bei Vedere. Na nim długo nam nie było dane pobyć, ponieważ od reszty grupy mamy telefon z informacją, że kolejka odjeżdża za 15 minut i jest wskazane, że byśmy się dostawili.
    )
No to migamy niemal kłusem w dół. Jednak zdążyliśmy. Żegnamy się z tutejszymi kopczykami i zjeżdżamy do ludzkich przybytków w Arabba. Po odwiedzinach miejscowej cukierni z lodami, wyruszamy w powrotną drogę. Po drodze Pablo nas zaprowadził do górskiej wiochy z ruinami zamku. Muszę przyznać, że dokumentacji tego miejsca nie zrobiłem i nawet nie wiem gdzie to było. Tylko, że gdzieś podczas wyjazdu na Falzarego. Pierwszy raz do bazy przyjeżdżamy wypoczęci. Dostajemy informację, że Pedro z Sebą nie przyjadą na noc do bazy z powodu burzy, która ich nawiedziła gdzieś w okolicach Seekofelhütte. W schronisku zanocują i będą próbowali ponownie odwiedzić pobliski Seekofell. Nam wieczór zleciał normalnie - pogadówa tym razem bez potańcówy.
   
Dobranoc życzy Yoter z wyjścia na Bei Vedere.

Cdn...Odwiedziny Cinque Torri innocent



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
20-09-2015 12:57 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #45
RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ

Przed 14stą życzysz nam już dobranoc Toungue



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
20-09-2015 03:48 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Odpowiedz  Napisz temat 



Pokaż wersję do druku
Wyślij ten temat znajomemu
Subskrybuj ten temat | Dodaj ten temat do ulubionych

Skocz do: