Górskie Forum Dyskusyjne - Górski Świat
Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Wersja do druku

+- Górskie Forum Dyskusyjne - Górski Świat (http://www.gorskiswiat.pl/forum)
+-- Forum: Wyprawy, relacje, opisy (/forumdisplay.php?fid=18)
+--- Forum: Górski Świat (/forumdisplay.php?fid=21)
+--- Temat: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ (/showthread.php?tid=6805)


Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 02-09-2015 10:09 PM

Motto (dedykacja własna dla Stasia): "Stasiu, trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Kiedy byłeś młody, to latałeś po kopcach jak kozica. Później, kiedy dojrzałeś, rozdawałeś mądre słowa jak sowa. Teraz inni latają po kopcach, inni też rozdają mądre słowa a Ciebie pozostała rola kulawego, wyleniałego starego wilka, który ledwie nadąża za forumową watahą (Watażką?). Powoli się zbliża ta przedostatnia platforma, gdzie są Ci, którzy każdy dzień mają niedzielę i chodzą pokopcach, kiedy inni zasuwają w pracy. Przygotuj się."
No i marzenie się spełniło. Letnia biba (chyba pierwsza) zleciała w bajecznych Dolomitach. Kto by pomyślał, że aż tyle forumowego luda pojawi się w tym przepięknym zakątku. Teraz, kiedy zaczynam opisywać nasze przeżycia, już trochę bokiem puściłem nasze wspólne dni i nawet jeszcze nie przeglądałem wszystkich zdjęć i filmów. To będę musiał zrobić w trakcie pisania tej relacji. Mam jednak wiarę w to, że wszystkie ważne wydarzenia będą tutaj ujawnione dla potomnych. Proszę o wygodne usadowienie się przed kompem i możemy zaczynać.
Dane techniczne:
DOBA : 8.8. - 23.8.2015
PRZESTRZEŃ: Dolomity (więcej danych u poszczególnych relacji)
OBIEKT (do spania): Camping Rocchetta, schronisko Vajolet, camping Malga Ciapela
ODLEGŁOŚĆ (obliczona według przeliczenia): Będzie podana u poszczególnych relacji
CZAS (według naszych danych): Będzie podany u poszczególnych relacji
OSOBY:
- forumowe - Bogusia, Emilia, Pablo, Pedro, Stasiu, tomtur, watażka, yoter
- nieforumowicze: Lidka, Sebastian, Wojtek
- otarli się o nas: nikt
PODARUNKI: Zapamiętałem nalewki pod różnymi postaciami.

Dzień pierwszy, sobota - Zlot

Sporo trzeba było przejechać kilometrów, żeby napalonych ferratowiczów zgromadzić na jednym miejscu i nie pogubili się w przestrzeni. Dojeżdżaliśmy pojedynczo czterema samochodami. Pierwszy Yoter z żoną, potem mnie podwożą kolega z pracy z żoną, następnie Pablo z żeńską switą i na koniec pod camping Rocchetta (w pobliżu Cortiny) zajeżdża bolid Pedra z Tomturem i Sebastianem. Watażki nadlecą dopiero za tydzień. Jest nas spora gromada, camping pęka w szwach i dlatego jesteśmy rozmieszczeni na trzech miejscach. To nam jednak później nie przeszkadza w integracji.
[attachment=70574]
Chłopcy starali się wybudować coś bytelnego. Na stole widać napój turystyczny i reklamówkę z tajemniczą zawartością. Wszyscy chodzili koło niej jak kot obok gorącej kaszy.
[attachment=70575]
Pierwszy nie wytrzymał Tomtur i postanowił zbadać zawartość reklamówki. Na światło dzienne wydostała się buteleczka z sokiem cytrynowym. Świetny napój do wieczornego planowania tras. Szkoda, że się tak rychło skończył. Wieczorna integracja i w dalekiej Italii była wciąż ta sama. Później jednak poznaliśmy, że nasi sąsiedzi przyjechali się do campingu wyspać a my przyjechaliśmy na urlop. Dobranoc. Jutro relacja już prosto z akcji ścianowej.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tomtur - 02-09-2015 10:21 PM

No co ,namiot już stał Big Grin Trunek zacnyok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 03-09-2015 08:36 AM

Przeczytałem "jutro relacja z akcji śniadaniowej" Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 03-09-2015 04:38 PM

mam nadzieję że wreszcie w sposób usystematyzowany dowiem się co mnie ominęło w pierwszym tygodniu Sob:sob:


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Fazik - 03-09-2015 06:09 PM

Oj... Fajnie Smile i żal ; ) Sad że być nie mogłem, Stasiu jak tak dalej będziesz się nad sobą użala to przyjdzie taki dzień ze odważę się osobiście zaprosić cie w Dolomity, będę miał pewność że nikogo nie będę hamulcowym i będziemy sobie powoli z nóżki na nóżkę... Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 03-09-2015 07:05 PM

Stasiu.. Niecierpliwie przebieram nogami na ciag dalszy.. A póki co..
Przygotowałam sałatkę.. Warzywa i włoski spreck, który jeszcze się uchowal Smile wchodzę na forum.. A tu.. Dolomity.. Pięknie.. Czas na wino Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 03-09-2015 07:46 PM

Dzień drugi, niedziela - Ostry start, Ferr. Truppe Alpine

Koniec zabawy. Już na poważnie zaczanamy ferratową przygodę. Na pierwszy plan taka niby łatwa i krótka Ferrata Truppe Alpine na Col Dei Bos niedaleko Passo Falzarego (2117 m). Jednak i ta ma swoje C/D. Wyśmiane buzie wyłażą z samochodów o 8:45.
[attachment=70579]
Nim się ocknąłem, wszyscy polecieli we wskazanym kierunku nie patrząc na prawo i lewo. Trudne jest życie operatora kamery. Nim te bebechy wyciągnie, to wszyscy się ulotnią jak para nad garnkiem i trzeba potem gromadę ścigać.
[attachment=70580]
Poranek mamy słoneczny z dalekimi widokami. Z wszystkich gór na zdjęciu wspomnę tylko piramidę w środku. To Antelao. Jeszcze go nie odwiedziłem. Jednak po obejściu Sorapisa (w danym dniu jeszcze nie), zaczynam na niego więcej myśleć. Rozgrzewamy się szybkim marszem pod ferratę w przeciągu 40 minut.
[attachment=70581]
Z miejsca dawnego szpitala polowego nasza gospodyni pokazuje się w pełnej krasie. Nawet widać ludzkie mrówki, jak próbują wdrapywać się na wierzchołek. Na nas też przychodzi czas. W samą porę. Wszyscy są poekscytowani i nie mogą się doczekać wypróbowania swoich sił. Szybko się ubieramy i grzecznie stajemy w kolejce.
[attachment=70582]
Ja staram się wtłoczyć między obiekty godne do zadokumentowania i żeby nie było przetomturowane. Mam szczęście. Jestem między Bogną i Em.
[attachment=70583][attachment=70584]
Początek trasy był trochę wyciskający dech, ale wszyscy przeszli go sprawnie. Niektórzy z uśmiechem na twarzy.
[attachment=70585]
Dla innych to była dla odmiany ferratowa premiera i na twarzach nie było poczytalne co sobie takie osobniki myślą w danej chwili.
[attachment=70586]
Może sobie wmawiają: "Co ja tu robię, czy nie było by lepiej gdzieś na plaży?". Zwłaszcza w miejscach, gdzie trzeba było dokleić się do ściany.
[attachment=70587]
Człowiek wtedy odczuwa ciekawe uczucie. To nie to samo, kiedy para zakochanych tuli się do siebie, to te same organizmy, ale tutaj? Człowiek i skała. Całkiem odmienne organizmy. Z jednej strony martwa, zimna, twarda i ostra natura i z drugiej żywy, ciepły, miękki i poddajny człowiek. Jednak i w takich warunkach trzeba wytworzyć pewien rodzaj symbiozy.
[attachment=70588]
Widać, że Em się tego rodzaju symbioza podobała. Może nam pomachać do aparatu. W tyle na zdjęciu widać Averau. Szybko nabieramy na wysokości. Bez trudu przechodzimy na kolejną część skały, gdzie można poznać, że powoli zbliża się koniec ferraty. No tak, ta dzisiejsza była tylko na rozgrzewkę i obmacanie skały.
[attachment=70589]
Trzeba mi było jeszcze zrobić zdjęcie Tomturowi, żeby miał pamiątkę z chwytania drutów na Truppe Alpine. Po 2 godzinach kończy się ferrata. Niektórzy się z tego cieszą i próbują skakać wysoko.
[attachment=70590]
Dla innych smutek, że tak szybko się skończyło. Na zdjęciu Em próbuje wyskoczyć wyżej niż jest w tyle widziane schronisko na Lagazuoi. Jeszcze parę kroków i jesteśmy na Col Dei Bos (2559 m). Dopiero tutaj chyba pierwszy raz tego dnia, taki niestały organizm, jak forumowa brać, udało się chociaż przez chwilę utrzymać po kupie. Powodem tego było wspólne wierzchołkowe zdjęcie.
[attachment=70591]
Ferraciarze dumnie pozują przed jutrzejszym celem - Tofaną De Rozes. Klasycznie obstrykujemy odwiedzone miejsce i po dopełnieniu wybitej energii czas na powrót. Ten już jest w postaci Via Normale.
[attachment=70592]
Wszystko dobrze, ale te dziadkowe kolana. Jeszcze nie jest 14:00 i my po 6 km i 5 godzinach znów jesteśmy na Falzarego. Jednak pora wczesna i szkoda wracać do campingu. Decydujemy na kawkę z widokiem i w drodze powrotnej zatrzymujemy się w osadzie Pocol w Belvedere.
[attachment=70593]
Widoki na z tarasu na Cortinę i okoliczne kopce są ładne. Tylko pani barman, kiedy nam parzyła kawę, wyglądała jak by przeżywała największą katorgę w życiu. Po dojechaniu do głównej bazy i dokonaniu oczysty, gromadzie było tego mało i postanowiła prawoskrzydłowym atakiem zdobyć wieczorną Cortinę. Zgłodniałe wilki tak długo krążyły po mieście, aż natrafiły na przyjazną pizzerię.
[attachment=70594]
Po jednym takim wilku widać, że smakowało. Wieczorem znów tradycyjne posiedzenie przy świeczce. Nawet poznaliśmy jedno nowe włoskie słowo - "piano".
[attachment=70595]
Dobranoc życzy twórca tej relacji z tarasu Belvedere.

Cdn...na ferracie G. Lipella. innocent


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 03-09-2015 08:07 PM

Piano czyli be quiet w języku Szekspira Wink

Stanisław, dziękuję i proszę o więcej Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 03-09-2015 09:07 PM

Stasiu..doskonale się czyta.. A juz w ogóle świetnie, gdy jest się jednym z bohaterów relacji.. Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 04-09-2015 08:01 AM

Fajnie wrócić do tych dni Big Grin.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - gabi82 - 04-09-2015 08:13 AM

Stasiu napisał(a):
Motto (dedykacja własna dla Stasia): "Stasiu, trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Kiedy byłeś młody, to latałeś po kopcach jak kozica. Później, kiedy dojrzałeś, rozdawałeś mądre słowa jak sowa. Teraz inni latają po kopcach, inni też rozdają mądre słowa a Ciebie pozostała rola kulawego, wyleniałego starego wilka, który ledwie nadąża za forumową watahą (Watażką?). Powoli się zbliża ta przedostatnia platforma, gdzie są Ci, którzy każdy dzień mają niedzielę i chodzą pokopcach, kiedy inni zasuwają w pracy. Przygotuj się."


To brzmi jakoś tak nostalgicznie...pesymistycznie...a przecież to też fajna rola... widzieć teraz wszystko z tej kolejnej perspektywy. Wszak zobacz jak chowasz młodą trzódkę Dolomitową Wink

Stasiu napisał(a):
Dla innych to była dla odmiany ferratowa premiera i na twarzach nie było poczytalne co sobie takie osobniki myślą w danej chwili...
Zwłaszcza w miejscach, gdzie trzeba było dokleić się do ściany...
Widać, że Em się tego rodzaju symbioza podobała...


clap gratulacje !

Rewelacyjnie czyta się tą opowieść...a zdjęcia są ekscytujące. To przyklejanie się do ściany szczególnie mi się podoba...aż czuję dreszczyk emocji. Jeszcze trochę posiłować się muszę z naszymi skałami i kto wie może ja też w przyszłym roku stanę na Dolomitowych ferratach Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - szewczyczek - 04-09-2015 07:05 PM

Stasiu napisał(a):
Co ja tu robię, czy nie było by lepiej gdzieś na plaży?


O to, to, Stasiu.
Odwiedzona ostatnim czasem plaża pozostawiła mi wspaniałe wspomnieniaok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 08-09-2015 09:34 PM

Dzień trzeci, poniedziałek - Od razu na całego, Ferr. G. Lipella

Wczoraj była rozgrzewka, dzisiaj zaciąg na całego. Aczkolwiek Ferrata G. Lipella nie przekracza stopnia trudności poprzedniego dnia (C/D), to tutaj już inna zabawa. Trzeba liczyć na chasanie po skałach cały dzień. Bo też Tofana De Rozes ma 3225 m a my wychodzimy od Rif. Dibona 2037 m. Z tego trzeba 600 m wysokości i 4,5 godziny w postroju ferratowym. Cała ta impreza trwała nam 10 godzin.
[attachment=70616]
Autkami dojeżdżamy do schroniska. Widać, że chęci pomacania skały na Rozes ma więcej śmiałków. Parking będzie dzisiaj zapełniony. Jednak to miejsce jest też punktem wypadowym dla sznurkowców i napewno trochę się przerzedzi na trasę pod ferratę. Jest 8:00 i jeszcze o świeżych siłach wyruszamy. Najpierw trzeba obejść południową ścianę, która nie jest dla nas przeznaczona. My mamy wydzieloną zachodnią ścianę. Z tego powodu musi każdy według stanu dróg oddechowych, układu krążenia i o własnych siłach przedostać się 2 km w poziomie i 400 m w pionie pod właściwe miejsce.
[attachment=70617]
Na zdjęciu widać parking przy schronisku i zygzak ścieżki, którą będziemy schodzić po 10 godzinach od Rif. Giussani. O tych skalnych kolasach, Sorapis i Antalao, nawet nie wspominam. Kiedy podchodzimy pod pionową ścianę, zaczyna być jasne, że trzeba wypatrywać punktu wypadowego.
[attachment=70618]
Punktem orientacyjnym jest też widoczna górna stacja kolejki na Kl. Lagazuoi. Po godzinie drałowania we własnym pocie jesteśmy na miejscu. Początek Lipelli ma inny charakter niż inne ferraty. Nic dla klaustrofobów. Przeciskanie się 800 m sztolnią. Do ferratowego postroju trzeba z tego powodu dodać czołówkę.
[attachment=70619][attachment=70620]
Wejście jest jeszcze wypiększone stalowymi drabinkami umocowanych obok resztki drewnianych z czasów IWW. Wydaje się, że to normalna skalna dziura. Jednak chłodniejsze, wilgotne powietrze, nachylenie większe jak małe daje i ciasna przestrzeń daje w d...ę.
[attachment=70621]
Kobieca część wyprawy daje znać, że takie przeszkody uśmiech na ustach im nie gaszą.
[attachment=70622]
Jednak inny osobnik z ekipy wygląda, że podtrzymywanie ściany dla pozostałych daje mu porządnie we znaki. Ja też sporo musiałem wydalić potu, nim zobaczyłem skuteczne światło na końcu tunelu.
[attachment=70623]
Lipella ma kolejną anomalię ferratową, która mi się wogóle nie podoba. Co człowiek trudno wydrałuje jak ten osobnik w tunelu, to wnet straci na piargach.
[attachment=70624]
Tutaj chwila po wyjśćiu z tunelu. Rozmyślałem co ten Seba zamierza? Wygląda, jak by chciał ten kawał skały wyrwać i zebrać ze sobą. Faktycznie jeszcze ani porządnie nie zabraliśmy się do ferratowania. Rozes, to potężna góra i trzeba koło niej się sporo nadreptać, nim się człowiek gdzieś dostanie.
[attachment=70625]
No i po czasie doczekaliśmy się naszej ulubionej zabawy. Dolna część nie przyspaja zbytnich problemów. Uśmiech na ustach uczestników nie zamarza.
[attachment=70626][attachment=70627]
Są jednak miejsca, kiedy zastanawiamy się nad właściwym stylem podejścia. To jednak nie dotyczy miejsc, gdzie trzeba zrobić zasadniczy krok nad próżnią.
[attachment=70628][attachment=70629]
Długonodzy wciąż z uśmiechem. Jednak Ci mniejsi potrzebują wsparcia do pokonania takiej przeszkody. Polecam każdemu wypróbować to uczucie, kiedy patrzymy pionowo w dół i zarazem przemieszczamy swoje ciało nad próżnią robiąc ze swoimi nogami szpagat.
[attachment=70630][attachment=70631]
Im wyżej, tym więcej przepaściste widoki. Skalne półki się zwężają. Na zdjęciu widzimimy Dolinę Travenanzes, która w czasie IWW miała strategiczne znaczenie. Ona rozpoczyna się w Forc. Travenanzes, między Lagazuoi i Col De Bois i w Forc. Col De Bois, między Col De Bois i Tofaną (przypominam, że dzień wcześniej byliśmy na Col De Bois). Oba te siodła Austriacy zaciekle bronili. Kiedy by się Włosi przedarli do do doliny, wtedy by nic trudnego nie stało na przeszkodzie opanować Dolinę Pustertal, która służyła do zaopatrywania całego frontu Dolomitowego.
[attachment=70632][attachment=70633]
Z wysokością robi się też więcej pionowo. No bo przecież trzeba tą wysokość wydrałować. Skała jest jednak dobrze chwytna i nie trzeba stosować górolskich metod.
[attachment=70634]
Na zdjęciu nareszcie widzimy coś konkretnego z naszego dzisiejszego wyczynu. Ta zaznaczona czerwonym kółkiem skała z zarysami ludzkich mrówek, to miejsce zwane Tre Dita (2694 m). W tym miejscu można w razie niepogody zejść do Rif. Giussani. Od tego miejsca nas w ferratowych sprawach czeka jeszcze skalny amfiteatr. O historyczno-wojennym znaczeniu tego miejsca może kiedyś napiszę na innym miejscu.

Cd. zaraz nastąpiSmile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 08-09-2015 09:50 PM

Cd...

[attachment=70635]
Operator filmowy ma zawsze sporo trudności zamieścić całą ekipę w jednym kadrze i to na dodatek z kawałkiem akcji. Tutaj brakuje tylko Yotera, który szedł przede mną. Więcej się nie dało.
[attachment=70636]
Tego mam udokumentowanego na tle Tre Dita, która nam się przybliżyła na wyciągnięcie ręki. Na przełęczy jest czas na wyluzowanie i obstrykanie uczestników z przepięknym tłem. Ze wszystkich pstryków wybrałem ten z Sebą.
[attachment=70637]
Dobrze się prezentuje na tle Tofan Di Dentro i Di Mezzo, sióstr naszej Tofany De Rozes. Koniec bambelania i znów do pracy nas woła Rozes. Długo na nas nie będzie czekać. Kawałek skalnej półki i mamy w zasięgu wzroku ostatni ferratowy odcinek.
[attachment=70638]
300 m skalnego amfiteatru. Niektórym forumowiczom tutaj już koniecznie zamarzł uśmiech na ustach. Jest to najtrudniejszy odcinek, tutaj bodajże jest jedno C/D, jednak nic trudnego. Raczej człowiek sobie pomyśli, że już by chciał zakończyć to ferratowanie a tu trzeba drałować jeszcze 1 godzinę i to jeszcze nam brakuje kolejnych 250 m do szczytu. No nic, mamy to, co sobie życzyliśmy.
[attachment=70639]
Dla rozluzowania sprawy może ktoś niedolomitowy odgadnie do kogo należą dłonie w rękawicach. Jeszcze były siły na prowadzenie takich wygłupów.
[attachment=70640]
Yoter idzie przodem i ma sporo czasu oglądać się za siebie i patrzeć jak drudzy sobie radzą w trzymaniu się skały. Co go tak śmieszy?
[attachment=70641]
Odwracam się o 180 stopni i pstrykam zdjęcie. Mnie się wydaje, że wiara ferratowa sobie dobrze radzi i w tym amfiteatrze. Dla mnie godzna minęła jak by z bicza strzelił.
[attachment=70642]
W tym miejscu ogłaszam tym pode mną, że to już koniec ferraty. Od teraz nas czeka jeszcze suche drałowanie na szczyt i na koniec wszystko to ferratowanie zniwelujemy schodzeniem. Zrzucamy postroje i po paru chwilach dochodzimy do miejsca, gdzie spotykamy się z tymi z Via Normale. Bardzo lubię to miejsce. Gospodyni z tego miejsca dumnie się prezentuje i wabi, jak syrena, do siebie przybyszów z dolin.
[attachment=70643]
Przed czterema laty uwieczniłem z tego miejsca Tomtura. Teraz był czas pstryknąć naszą królewnę z Em i Yoterem. Pozostali turyści nam służą jako traserki do właściwego wyznaczenia drogi na szczyt. Ta nas jeszcze naciąga o kolejne pół godziny. Około 14:45 jesteśmy na najwyższym dzisiejszym punkcie ? Tofana De Rozes (3225 m). Następuje klasyka wierzchołkowa. Z wielu zdjęć wybieram to to jedno.
[attachment=70644]
Grupa szczytowa zasługuje na udokumentowanie wraz z Dentro i Mezzo. Jesteśmy w D dwa dni, niektórzy byli dzień wcześniej na zerowej wysokości i teraz na więcej jak 3 tysiące. Ten deficyt tlenowy musi mieć wpływ na nieaklimatyzowany układ oddechowy. Jednak wszyscy się z tym uporaliśmy.
[attachment=70645]
Wygramolić się na szczyt, to jedno, ale stoczyć się w dół, to też nie jest bułka z masłem. Na szczęście w połowie tej czynności nas czeka wyśnione schronisko.
[attachment=70646]
Tomtur nam wyznacza właściwą drogę. To nic, że zwie się Rif. Giussani (2580 m) i ceny są w europejskiej walucie. Dopiero tam jest czas i miejsce, gdzie można skromnie uczcić odwiedziny Rozes.
[attachment=70647]
Każdy według swoich chęci. Czy to nie fajnie być tak pod okiem naszej dzisiejszej gospodyni? Mamy 600 m za sobą. Czeka nas jeszcze tyle samo. Dobrze, że te kolejne są dla kolan, zwłaszcza tych od dziadków, więcej tolerancyjne.
[attachment=70648]
Jest też czas na obstrykanie kolejnych bliskich i dalekich wyzwań. Takie Monte Pelmo lub Civetta poskładane zupełnie w tyle zasługują na bliższą uwagę dla tych, co myślą poważnie na długi czas głaskać skały w D. Przed Civettą widać mniej znany kopczyk Monte Cernera. Tam operował w tym czasie nasz admin Pedro.
[attachment=70649]
Mamy 18:00 i czas, żeby już zakończyć naszą dzisiejszą wyprawę. Rif. Dibona na nas zaczekała i przyjaźnie podała dłoń na przywitanie. W samą porę. Ten dzisiejszy dzień zaczynał mi się już dłużyć. Odjazd do bazy i wieczorne rozmowy całkowicie były pod dominacją dzisiejszych wybryków.
[attachment=70650]
Dobranoc życzy dzisiejsza grupa zejściowa (bez Tomtura).

Cdn... Ferrata M. Bianchi


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 08-09-2015 09:59 PM

Pięknie, pięknie Smile

Ależ wspomnienia.. Stasiu.. Idealna lektura na sen.. Tak by sie rozmarzyć Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - hemlighet - 09-09-2015 02:37 PM

Przeczytałam i obejrzałam całość jednym tchem. Pięknie, szczególnie zauroczył mnie dzień drugi, a i nazwa Tofany już mi się o uszy obiła. Rzeczywiście skalny raj. Nie dziwię się, że na zdjęciach tyle roześmianych buziek Smile
Czekam na ciąg dalszy opowieści Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - szewczyczek - 10-09-2015 05:43 AM

Klaustrofobem nie jestem, ale i tak nie przepadam za ciemnymi cieśninami:-/
Zdobyty wierzchołek przypomina mi egipską piramidę.

Rękawiczki rozpoznaję tylko Emilii (od lewej), reszta jakaś podejrzana, bo choć wszystko wskazuje, że kolejne należą do Bogny, na zdjęciach innych widać, że ma jakieś ciemneuhm

Pojedyncze łapki są pewnie Pablo i Tomtura, chyba, że autor relacji się dołożyłSmile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 10-09-2015 03:06 PM

Szewczyku, nie odgaduj. Tylko porządnie odpowiadaj. Porządnie patrz na zdjęcia i poznasz te łapy w rękawicach.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 10-09-2015 09:34 PM

Dzień czwarty, wtorek - Na luzie Ferr. M. Bianchi

Dla mnie niezbyt ciekawie. W zeszłym roku to robiliśmy z Yoterem i Lidką, dzisiaj w większej grupie. Dla mnie to najwięcej obmacana ferrata. Ja już nie chcę! Jednak Tomtur stał przy swoim. Ponoć wszyscy mówią o kibelkach a on jeszcze w nich nie jechał. Musiałem się podwolić jego rządaniu. Co też na to myśleli Yoter i Lidka. Chyba nic, ponieważ nic nie mówili. I na dodatek co tu opisywać, kiedy już w zeszłym roku to samo opisywałem. To tak samo jak ktoś opisuje jak wylazł w Tatrach na Grzesia po 10x. Ferrata jest lajtowa czasowo, trudności znów nie przekraczają C/D. Trzeba wyjść 200 m. Ze względu na sporo ludzi, którzy mieli te same zamiary, cała ta anabaza trwała 4 godziny. Na szczęście nikt nie próbował z nas atakować od Passo Tre Croci, ale wszyscy potulnie dali się wywieźć najlepszym przyjacielem turysty na Rif. Sór Fórcia (2216 m).
[attachment=70661]
Tutaj uwieczniłem szczęśliwego Tomtura, który już nie mógł się doczekać jazdy w słynnych kibelkach. W tle nasze trzy siostry od Tofanów. Na tej lewej (Rozes) staliśmy wczoraj. Schodzimy kawałek do dolnej stacji kibelkowej
[attachment=70662]
Bogna jakoś niedowierzająco patrzy na tą machinę, która ma ją przemieścić o 700 m wyżej. No nic mi nie pozostaje, jak innym pokazać, że się nie trzeba niczego obawiać. Jadę pierwszy. Na dodatek podwyższam stawkę i postanawiam jechać z Tomturem. Będziemy próbowali wytrzymałość kibelka ze strony wagowej i objętościowej. To, że autor pisze tą relację, świadczy o udanej próbie wywiezienia dwu cielsk do górnej stacji.
[attachment=70663]
Mam nawet obrazowo zadokumentowane, że wolne miejsce by się jeszcze znalazło. Bez straty na ludziach dokodrcaliśmy się (chyba z 15 minut) do górnej stacji. Bianchi ma jedną pozytywną właściwość, którą jeszcze nie zauważyłem u innych ferrat. Postroje zakładamy na tarasie Rif. L. Lorenzi (2932 m) i od razu z tarasu drutujemy się do liny. Żadne drałowanie pod ferratę.
[attachment=70664]
Tutaj ferraciarze nam się grzecznie ustawiają do kolejki. Proszę nie patrzeć na podaną wysokość 3000 m. Ta w celach reklamowych służy do informowania turystów, którzy cel mają przy schronisku i mogą być dumni, że byli na 3000 m.
[attachment=70665]
Jeszcze jedno ujęcie z początku akcji zaraz za schroniskiem i przytulamy się do skały.
[attachment=70666]
Wyśmiane buzie ferratowej braci pokazują, że ekipie na rękę taka wycieczka. Trasa z początku wiedzie to chwilę do góry, to znów w dół. Takimi uskokami. Potem jednak nabiera przewagi ta dodatkowa niwelacja.
[attachment=70667]
Em mocuje się z karabinkami a daleko w tyle ludzkie mrówki się mocują na słynnym mostku Sylwka na Ferrata Dibona. Ten widok dominuje na całej trasie.
[attachment=70668]
Muszę się pochwalić tym zdjęciem. Nie jest to nic rewelacyjnego, ale udało mi się ująć w jednym kadrze całą ekipę i jeszcze zostało na moją nogę, schronisko i górną stację. Na trasie są trzy drabinki. Nad tą trzecią jest problemowe miejsce i dlatego utworzyła się kolejka.
[attachment=70669][attachment=70670]
Po przejściu tego miejsca przez Em, ta postanowiła swoimi zębami odciąć stalową linę, żeby już nikt nie musiał męczyć się w tym miejscu. Na szczęście się jej nie udało. W górnej części byłem niecierpliwy zobaczyć jak się ma sprawa z wariantem zejściowym. W zeszłym roku było tyle śniegu, że wariant zejściowy był nie do zejścia.
[attachment=70671])
Wygląda na to, że w tym roku nie będzie problemów. Niekiedy jest nerwowo, kiedy ferrata jest dwukierunkowa. Po dwu godzinach na świeżym powietrzu możemy jeszcze świeżej odechnąć. Jesteśmy u celu - Cima De Meso (3154 m)
[attachment=70672]
I w tyle co góra, to pojęcie. Antalao, Sorapis, Pelmo, Civetta. Kto im się oprze? Tyle tego jeszcze do przejścia. Yoter, kiedy odwiedzimy Antalao i szczyt Sorapis? Górska ekipa w pełnym rynsztunku na wierzchołku.
[attachment=70673]
Powrotna droga to już bułka z masłem. Górna część omija najtrudniejsze miejsca wyjściowe.
[attachment=70674](foto 436)
Gdzie te zeszłoroczne śniegi są? W dolnej części coraz więcej przykuwa nasz wzrok widok na mostek Sylwka. Ci, co tam nie byli chcą przedreptać tam, gdzie Sylwek w jednej ze scen walczył ze złem w filmie Na krawędzi (Cliffhanger). O 14:30 jesteśmy znów na tarasie Rif. L. Lorenci. Nieczekalscy na nic nie czekają i rwą się znów do skały, jak konie wyścigowe przed startem. Droga do mostka jest usiana przeszkodami. Drabinka, tunel i ...
[attachment=70675]
takie dwie kłody, które chyba trzymią tylko na dobre słowo. Ja być na miejscu Em, nie czułbym się tak pewnie.
[attachment=70676]
Ładne ujęcie głównego wierzchołka całej grupy Cristallo - Mt. Cristallo (3221 m), schroniska i tej wydzielonej grupy wszędobylskich, którzy nie musieli na mostek i machali do nas wesoło.
[attachment=70677][attachment=70678]
Podejrzewam, że Em jest członkinią organizacji Greenpeace. Najpierw chciała odciąć linę na ferracie swoimi własnymi zębami i teraz ogłosiła strajk okupacyjny zablokowaniem mostka. Niektórzy ją sobie nawet nagrywali. Na szczęście mieliśmy Tomtura, który jej domówił. On też chciał się wżyć do roli bohatera filmowego.
[attachment=70679]
Tak, jak filmy sensacyjne mają swój koniec, tak skończyła się dzisiejsza nasza wycieczka. To jest "żyli długo i szczęśliwie".
[attachment=70680]
Wieczór integracyjny był prowadzony z niezmienioną intenzywnością. Zwłaszcza było trzeba wytworzyć podgrupy i rozdzielić prowiant na następny dzień. Czekały nas kulminacyjne wycieczki pierwszego tygodnia. Jednak o tym w następnej relacji.
[attachment=70681]
Dobranoc życzą ferraciarze z tarasu Rif. L. Lorenci.

Cdn.. Ja w opisie Sorapis rounda


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 11-09-2015 07:06 AM

Wczoraj około 23... forum mi zwariowało, nic napisać nie mogłam.. wiec napisałam na brudno.. a dziś wklejam:

Ja to mam szczęście!!! Przed snem zajrzeć na forum i miec znowu receptę na fajne sny Smile Stanisławie jesteś czarodziejem.. Czarujesz wspomnieniami, które ożywiają.. ! Smile
Jedno musze tylko dodać... Jesli czegoś naprawde się bałam podczas tego całego wyjazdu... To wlasnie tej kibelkowej kolejki.. Fatalne wrażenie. Oczywiście wsiadłabym kolejny raz.. Ale to nie było najprzyjemniejsze doświadczenie..


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tomtur - 11-09-2015 05:09 PM

[attachment=70683][attachment=70684][attachment=70685][attachment=70686][attachment=70688][attachment=70689][attachment=70690][attachment=70690][attachment=70691][attachment=70691]
Moje wrażenia z tego dniaBig Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - szewczyczek - 11-09-2015 06:57 PM

Czy Dolomity są kruche? Na zdjęciach skały wyglądają, jakby się miały rozsypać.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 11-09-2015 07:14 PM

tomtur napisał(a):
Moje wrażenia z tego dniaBig Grin

Fajnie tak widzieć to samo od spodu. ok

szewczyczek napisał(a):
Czy Dolomity są kruche? Na zdjęciach skały wyglądają, jakby się miały rozsypać.

Tak. To nie twardy tatrzański granit. Tam się to sypie na oczach. Pełno jest wiszących skał i człowiek ma uczucie, że mu to spadnie na głowę akurat jak pod nią przechodzi. innocent


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tratina - 11-09-2015 11:38 PM

Oj... cholera... Stasiu... korcisz tymi zdjęciami i widokami Wink zresztą nie tylko Ty

szczególnie urzekły mnie te trzy:
[attachment=70692] [attachment=70693] [attachment=70694]

specjalnie nie skomentuje relacji, bo cóż brak mi słów na te widoki, szkoda, że mnie tam nie było - o tym pewnie każdy mysli Wink a może za rok Wink
najważniejsze, chyba, że spędziliście ten czas razem, w takim zacnym gronie, że było do kogo otworzyć buzię, zrobić słit focie Big Grin; a w ogóle to fajnie Wam Wink

pozdrówka serdeczne Wink

i czekam na ciąg dalszy i relację innych uczestników Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - mirek - 12-09-2015 07:24 AM

tratina jak kupię mikroskop lub przynajmniej lupę to z chęcią fotki obejrzę.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - conti - 12-09-2015 08:00 AM

Tratina jak możesz to wrzuć większe zdjęcia, bo w tej chwili mam tak jak Mirek. Z tą różnicą, że lupa mi niewiele pomogła Sad


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 12-09-2015 06:43 PM

conti napisał(a):
Tratina jak możesz to wrzuć większe zdjęcia, bo w tej chwili mam tak jak Mirek. Z tą różnicą, że lupa mi niewiele pomogła Sad

te zdjęcia w większym rozmiarze można zobaczyć w relacjach Stasia i Tomtura


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 12-09-2015 10:27 PM

Stasiu napisał(a):
I w tyle co góra, to pojęcie. Antalao, Sorapis, Pelmo, Civetta. Kto im się oprze? Tyle tego jeszcze do przejścia. Yoter, kiedy odwiedzimy Antalao i szczyt Sorapis?


Stasiu, no jak "kiedy" ? W przyszłym roku ! Myślę, że chętnych nie zabraknie.Big Grin (nie ma co czekać, bo jeszcze trochę i nie damy rady się tam wdrapać Wink)


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - conti - 12-09-2015 10:43 PM

watażka napisał(a):
te zdjęcia w większym rozmiarze można zobaczyć w relacjach Stasia i Tomtura


Wiem, wiem Smile
Ale nie jestem pewny czy dobrze widzę które zdjęcia tak mocno wpadły w oko Tratiny Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tratina - 12-09-2015 10:54 PM

wybaczcie Wink, małe niedopatrzenie z mojej strony :

[attachment=70695][attachment=70696][attachment=70697] - to tak na pierwszy rzut oka mnie przykuły, oczywiście wszystkie inne rewelka Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - mirek - 13-09-2015 07:34 AM

no teraz insza inszośc.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 14-09-2015 08:56 PM

Dzień piąty, środa - Top tygodnia Sorapis Rounda, część pierwsza

Wieczorem, dzień wcześniej, nasza gromada ferraciarzy jest podzielona na grupy. Ja wylosowałem sobie grupę, która będzie dwa dni penetrowała obszar Sorapis. Wraz ze mną to będą czynić jeszcze Bogna z Pablo i Yoter. Przyznam, że do tej wycieczki gotowałem się chyba z pięć lat i dopiero w tym roku było mi dane podjąć to wyzwanie, na dodatek z zacnymi forumowiczami. Pozostali mieli penetrować inne zacne cele, które opiszą we swych relacjach. Do tej wyprawy trzeba było logistycznie inaczej się przygotować. Oprócz ferratowych meneli i dwudniowych osobistych bebechów, podstawowym czynnikiem było zabrać dostateczną ilość wody pitnej. Aż tyle, że nawet na napój turystyczny nie było miejsca. Trzeby się było przygotować na dwa suche dni. No, miałem w zapasie piersiówkę moreli w razie potrzeby na dezynfikowanie ran. Do tego wszystkiego było trzeba dodać, że był najcieplejszy sierpień od 250 lat. Dla przykładu ja musiałem smykać 6 l wody i to po dojściu do schroniska kupiłem do rezerwy jeszcze 1,5 l.
[attachment=70703]
Jest 7:30 i my wywalamy wory z autka na P.so Tre Croci (1791 m). Pierwszym naszym celem jest dotrzeć do Rif. A Viandelli. Ostatni ludzki przysiółek. Potem będziemy zdani tylko na siebie samych.
[attachment=70704]
Droga do schroniska oferuje ładne widoki na okoliczne szczyty. Ten lewy to nasz wczorajszy cel. Tam byliśmy jeszcze wszyscy. Teraz nas jest tylko czterech. Kiedy widzimy szczyty Cristallo, to do Rif. Viandelli mamy jeszcze sporo dreptania. Na szczęście różnica poziomów między przełęczą i schroniskiem nie jest duża. Można spokojnie drałować jeszcze z pełnymi worami bez straty swojej wydajności. To przyjdzie później.
[attachment=70705][attachment=70706]
Na odwrót, kiedy nam się odkrywają skalne igły Sorapis, to schronisko jest już blisko. Nawet w niektórych miejscach można popatrzeć na 400 m niżej położone dno doliny. Pełny pionowy widok nam zasłania kosówka. Po niespełna dwu godzinach mamy nasz pierwszy cel na oku.
[attachment=70707]
Jest po dziewiątej i praktycznie jesteśmy samotnymi klientami. Jakie to będzie odmienne następny dzień, jeszcze nie wiemy.
[attachment=70708]
Tutaj kończy się też próżna zabawa. Od teraz już tylko na pełnych obrotach. Mamy możliwość drałować około Sorapis wg wskazówek zegara lub w odwrotnym kierunku. Jeden przewodnik opisuje tak, drugi siak. Każdy ma swoje + i -. Wybraliśmy pierwszy wariant i później musiałem przyznać, że jest to lepszy wariant. W tym przypadku trzeba najpierw 45 minut wydreptać pod Ferratę Vandelli. Stopień trudności nie przekracza C, przewyższenie 450 m. Nam przejście ferratą trwało 1,5 godziny.
[attachment=70709]
Podczas wyjścia pod ferratę pokazuje nam się turkusowe jezioro Sorapis, które było dotychczas przed nami ukryte. Posmakujemy sobie na nim dopiero jutro przy zejściu.
[attachment=70710]
Powoli przybliżamy się pod skałę. Ferrata Viandelli ma jeszcze jedną pozytywną właściwość, którą później oceniamy. Jest nastawiona tak, że drutowcy nie mają problemów przeciskać się po skale z worami napiechowanymi butlami z wodą.
[attachment=70711]
Począ tek jest osadzony drabinkami. Paweł trochę się starał, bo ponoć są w żałosnym stanie. Rzeczywistość jest pocieszająca. Drabinki są w dobrym stanie i można śmiało po nich łazić. Powoli oddalamy się od podłoża skalnego i robi się widokowo z pionową perspektywą.
[attachment=70712][attachment=70713]
Skalne półki się co raz więcej zwężają. To jednak naszym uczestnikom nie zmienia uśmiechu na ustach.
[attachment=70714]
Pełny luz. Słońce nam nie piecze głowy, wody jest pod dostatkiem, skała jest dobrze chwytna i przylepna.
[attachment=70715]
Pozwolę sobie tutaj zamieścić swój autoportret z jeziorem i schroniskiem pozostawionych już sporo w dole.
[attachment=70716]
Do wąskich skalnych półek trzeba powoli dodawać i powietrze pod zelówkami. Bogna się akurat w takim miejscu mocuje z karabinkami i Yoter ma ją bacznie na oku. Jest to kulminacja trudnego odcinka ferraty. Z ferraty potem robi się raczej sentiero. Jednak do jej końca jest jeszcze daleko.
[attachment=70717]
Skalna półka z ludzikami wydaje się blisko. Jednak trzeba drałować jeszcze 45 minut. Ale jak już mówiłem jest to już całkiem łatwa przeprawa.

Cd zaraz nastąpi...


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 14-09-2015 09:13 PM

[attachment=70718]
Faktycznie cała skalna trasa była dla nas łaskawa. Ja bym się nie dziwił. Kiedy by nas każdy zobaczył, to wnet by się nad nami zlitował. To jednak nie oznaczało, że dalej będzie tak samo. Prawie odwrotnie.
[attachment=70719]
Jest 13:00 i mamy żelazną część za sobą. Zrzucamy postroje i od teraz będą się niosły w plecakach. Nas będą nosiły własne nogi. Człowiek sobie pomyśli, że ferrata za nami, to i najgorsze za nami. W tym przypadku to błąd. Później się okaże, że od teraz aż do celu następuje do prawdziwe orzechowe. Najpierw dla treningu trzeba zejść co ferratą wyszliśmy.
[attachment=70720]
Do pierwszego biwaku Comici (2000 m) to jest słaba godzinka. Słońce mamy w zenicie i do tego dodajemy chodnik w kosówce, która ma potrzebę nas objąć swymi gałęziami. Przy czym nie zapomina nam na pamiątkę nasypać suche igliwie na spocone karki i pod koszulkę. Lepszego uczucia nia znam.
[attachment=70721]
Tam gdzieś w dole pod drzewami jest blaszanne pudło biwaku. Znam ten chodnik i wiedziałem, że za biwakiem nas czeka ponowne drałowanie do góry. Już tutaj mi się czoło orosiło, kiedy pomyślałem o podejściu z plecorem w przyrodnim piekarniku.
[attachment=70722]
Biwak Comici - standartowe blaszanne pudło na maksymum 9 łóżek. Jednak było ich tylko 7. W przypadku 3 dniowego przejścia (i o tym przewodniki piszą) można tutaj zanocować i nie dręczyć cielska do następnego. My jednak postanowiliśmy się dręczyć. Rozpoczeliśmy drogę przez mękę aż do dzisiejszego celu - biwak Slataper, gdzieś hen daleko za skałami. Najpierw gramolenie się na przeciwległą grań.
[attachment=70723]
Wsteczny widok pokazuje miejsce opuszczonego biwaku i miejsce, gdzie było robione zdjęcie przed biwakiem. Jesteśmy na Forc. Bassa del Banco (2128 m). Trasa nam nakłada obciążenie po dawkach. Zaczyna się Sentiero Carlo Minazio. 5 km odcinek górskiego chodnika, zabezpieczonego poręczówką tylko lub też nie w najtrudniejszych miejscach.
Ktoś sobie pomyśli, że 5 km to nic nie jest. Ja też w Beskidach to daję nawet w godzinę, ale tutaj nam to zajęło 4 godziny.
[attachment=70724]
Ścieżyna wije się około skał, to idzie w dół, to znów do góry. Mozolnie nabyte metry do góry wnet tracimy mozolnym zejściem popieprzonym piargiem. Po 1,5 godzinie pokazuje się nam skośna skała Torre Dei Sabioni (2531 m).
[attachment=70725]
Taki punkt topograficzny. Teraz ją mamy przed sobą, aż będzie po lewej ręce, to nam do celu pozostanie 1 godzina i 200 m pionu. No i możemy sobie porównać, jak wysoko nam trzeba jeszcze wyjść. Biwak jest o 70 m wyżej. Mogę dodać, że obok wieży jest Forc. Grande (2255 m). Z tej przełęczy można stracić 400 m schodząc w dół na drugą stronę i wyspać się w łóżeczku Rif. S. Marco. Taki zapasowy wariant.
[attachment=70726]
No i jesteśmy w przed chwilą opisanym miejscu. Za ten czas mieliśmy dostatek czasu wyczyścić swoje dusze od negatywnych myśli. Według zmęczonego uśmiechu Bogny, jest jasne, że u niej nie doszło do całkowitego wyczyszczenia. Będzie miała możliwość tak uczynic tym ostatecznym podejściem. Trzeba też uważać na strategiczny surowiec. Woda szybko paruje z bukłaków i nas jeszcze czeka wieczorna impreza i jutrzejszy dzień. Od tego miejsca każdy gramoli się do biwaku już o własnych siłach.
[attachment=70727]
Często spoglądam na nasz etalon ? wieżę Sabbioni. Mamy ją już po lewej ręce i nawet jesteśmy na jej wysokości. Gdzieś to czerwone pudło już musi tu być. Jest!!!
[attachment=70728]
Do żył nam wlano utraconą siłę. Pobiegliśmy, jak konie za wodą. Nim doszliśmy do biwaku, robię pośpiesznie jeszcze jedno bardo ważne zdjęcie.
[attachment=70729]
Jest to szczyt Sorapis. Pablo z Yoterem jeszcze w bazie coś tam mamrotali o wyjściu na niego. Nawet mam jeden mierski opis z przewodnika jak się tam wydrapać. Jednak dzisiejszy dzień nam pokazał gdzie mamy zaparkować i co maksymalnie czynić. Uzgodniliśmy tylko, że jak na szczyt Sorapis, to samodzielną wycieczką. Teraz precz z takimi myślami, jesteśmy u dzisiejszego celu! Jest 19:00. Od parkingu nam to trwało 11,5 godziny. Biwak Slataper (2600 m) miał mieć 9 łóżek a ma tylko 3! Z tego jedno jest już zajęte. Powiem w skrócie. Chyba najwięcej wyżyty biwak jaki widziałem w D. Musi być sporo używany. Czas na wieczorne czynności. Z braku wody i prysznica mamy jeden problem z głowy. Higienę ciała zostawiamy na następny dzień.
[attachment=70730]
Została nam chociaż ostatecznie kolacja. Widać, że biwakowiczom powróciła utracony uśmiech na twarzy. Pablo dzwoni do bazy i pyta gdzie jest ta dostawa napoju turystycznego, która już dawno miała być. Z bazy odpowiada Tomtur, że prawie wypija kolejnego i nigdzie nic nie będzie wynosił. Następnym razem będzie trzeba za Szerpę wybrać odpowiedzialniejszego uczestnika. Wieczorem podchodzą pod biwak dwaj strażnicy, którzy całą noc nas będą pilnować.
[attachment=70731]
Pstrykamy im zdjęcia. Nie wiedziałem, że w D są koziorożce. Wczesnym wieczorem zasypiamy snem sprawiedliwych. Pomogło nam do tego po łyku przepalonych moreli.
[attachment=70732]
Dobranoc życzę wieczornym widokiem z biwakowego pudła na Antalao (zupełnie w tyle) i na cień naszego etalonu - wieży Sabbioni.

Cdn... druga część Sorapis Rounda


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 14-09-2015 09:59 PM

Męcząca wycieczka była ale warto... polecam każdemu te Sentiero Carlo Minazio, widokowo przepięknie, najładniejsza ścieżka nieferratowa jaką dotychczas szedłem w Dolomitach. To zdjęcie dobrze ją odzwierciedla http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachment.php?aid=70724

Stasiu napisał

Cytat:
Po 1,5 godzinie pokazuje się nam skośna skała Torre Dei Sabioni (2531 m). Taki punkt topograficzny. Teraz ją mamy przed sobą, aż będzie po lewej ręce, to nam do celu pozostanie 1 godzina i 200 m pionu. No i możemy sobie porównać, jak wysoko nam trzeba jeszcze wyjść. Biwak jest o 70 m wyżej.

Co się okazało na Bivacco było napisane, że jest na 2670m npm. Ciekawe w końcu ile to było uhm

Cytat:
mozolnym zejściem popieprzonym piargiem

giggle ok innocent

Edit. mapa Kompassu mówi że bivacco 2600 a przełęcz ciut wyżej 2670.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - szewczyczek - 17-09-2015 07:29 AM

Stasiu widać też bardzo lubi piargiBig Grin
Kolor jeziora piękny - to z jakiegoś lodowca się tworzy?
W tym gorącym sierpniu słońce nie zrobiło piekarników z tych blaszaków?


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 17-09-2015 07:36 AM

Blaszak ma podwójne ściany z czyms tam w środku, działa coś jak termos więc nie grzeje się z zewnątrz.
A jeziorko tak, z lodowca, całkiem ładnie wygląda.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 17-09-2015 08:48 PM

Dzień szósty, czwartek - Top tygodnia Sorapis Rounda, część druga

W nocy śpimy spokojnie. Mamy rogatych wartowników, którzy nas pilnują na zmianę. Kiedy jeden odpoczywa, przeżuwając, drugi bacznie stoi na warcie.
[attachment=70738][attachment=70739]
Jesteśmy już sami. Nasz współnocleżnik poleciał chyba na śniadanko do schroniska. My musimy zaspokoić się własnymi zasobami. Zejść 800 m w dół nam nie przypadało zbytnio do gustu. No i te widoki.
[attachment=70740]
Śniadanko, parę pstryków wychodzącego słońca i wyciągamy z budy menele, żeby zapakować plecaki. Dzisiaj nas czeka Ferrata Berti i Sentiero Berti. Jestem niecierpliwy, po długim czasie jest to ferrata, którą jeszcze nie obmacywałem. 7:20 i startujemy do kolejnego dnia. Pierwsze kroki kierujemy na pobliskie Forcella del Bivacco (2670 m). Do przełęczy jest około 20 minut. Jeszcze nie wiemy co nas za jej krawędzią czeka. Pudło biwakowe zostawiamy swemu losowi.
[attachment=70741]
To, co zobaczyliśmy na przełęczy było żenujące. W dali pokazały się nam dwa kamienne giganty. Chyba już wszystkim znanne Pelmo i Civetta.
[attachment=70742]
Jeszcze więcej adrenaliny do żył nam dodał widok na to, co było zaraz za krawędzią.
[attachment=70743]
Pionowe ze 300 m wysokie urwisko skalne. Tam gdzieś mieliśmy schodzić Ferratą Berti. Czytałem sporo relacji o tym miejscu i niektórzy pisali, że nie wytrzymali tego padającego widoku i raczej zawrócili. Faktycznie, zapierało dech w piersiach.
[attachment=70744]
Jednak my nie jesteśmy żadne temperówki do ołówków i z uśmiechem na twarzy podnosimy rzuconą rękawicę. Ferrata technicznie nie jest trudna i dobrze zabezpieczona. W dogodnych miejscach są zaprawione drabinki. Ja bym ją oceniał na stopień trudności C, no może C/D. Co jednak może robić problem, to przepaściste miejsca.
[attachment=70745]
Tutaj półka jeszcze nie jest aż taka wąska. Jednak są miejsca, gdzie się schodzi w dół i trzeba patrzeć jak ustawić stopy. Wtedy nasz wzrok się przedłuża się z prostopadłą, która się kończy gdzieś w dole.
[attachment=70746]
Do takich widoków trzeba się wytrenować nieustannym łażeniem po ferratach. Jak już wspominałem, w zejsćiu nam pomagały drabinki.
[attachment=70747]
Byłem za nie wdzięczny. Nie trzeba się w całej tej wysokości mocować ze skałą. Tych 45 minut ferraty minęło szybko. W dole czekało nas przejście przez skalną rynnę, gdzie głazy urządziły sobie autostradę połączoną ze strzelnicą.
[attachment=70748]
Trzeba było przejść to miejsce, gdzie na drugiej stronie nas czekało 15 m wyjście po drabinkach i skalna półka rozpoczynająca Sentiero F. Berti. Patrzałem na wylot tej rynny.
[attachment=70749]
Tutaj by nie był problem usłyszeć spadający kamień i wminąć go. Nawet podczas zejścia słyszeliśmy ten odgłos tworzący gęsią skórę. Problem by był, że taki głaz może się u wylotu rozlecieć na więcej kawałków i jak szrapnel razić wszystko wokoło. Taki kamienny prysznic się potem gorzej wykrywa niż pojedynczy kamień. Jednak my mieliśmy szczęście. Nasze przejście rynny przekrywało się z porą obiadową spadających kamieni.
[attachment=70750][attachment=70751]
Wyjście na kurzą grzędę rozpoczynało nowy etap i to wypróbowania jak smakuje Sentiero Berti. Sentiero jest wysokogórskim chodnikiem i to nie oznacze, że jest lżej niż na ferracie. Niekiedy na odwrót, ponieważ przechodzi się eksponowane miejsca bez zabezpieczenia. Jeszcze nim po grzędzie zaszliśmy za skałę, jeszcze raz popatrzałem na naszą przełęcz.
[attachment=70752][attachment=70753]
Zobaczyłem naszych nocnych strażników. Chyba przyszły sprawdzić, gdzie te cztery dwunogie ofiary spadły ze skały.

Cd...zaraz nastąpi


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 17-09-2015 09:02 PM

Kształt dalszej drogi mieni się. Czeka nas obejście południowego cyplu Croda Marcora.
[attachment=70754]
Ma on swoje przepaściste miejsca i może spowodować niejednemu śmiałkowi oroszenie czoła, kiedy patrzy w dół do Doliny Boite.
[attachment=70755]
Sentiero nas dręczyło około 1,5 godziny. Kończy się na ładnie widokowym balkonie Cengia del Banco.
[attachment=70756]
Zwłaszcza odkrywa się nowy widok na kocioł Tondi di Sorapis.
[attachment=70757]
Dla nas pocieszająca informacja. Ten kocioł ma się kończyć nad piargiem jeziora Sorapis, gdzie zamyka się nasze koło. Od teraz miało być już lekko. Nie wiem co to znaczy. Na drodze nam postawiono ze trzy miejsca, gdzie trzeba było z plecaka wyjąć wszystkie swoje umiejętności w stosowaniu zasady trzech pewnych punktów. Mój wytrzebiony górolski styl nie był tutaj na nic płatny.
[attachment=70758]
Po drodze nam jeszcze jest dane oglądać resztki lodowca. W D, oprócz Marmolady, jest poskromnu widzieć coś takiego. Zaczynamy schodzić i to mnie, jako operatora kamery i starszyzny kolektywu, pasuje do ochrony naszych tyłów nieprzyjacielem.
[attachment=70759]
Długo oczekiwany widok. Jezioro Sorapis i ściana wczoraj przejdzionej ferraty oglądane z przeciwnej strony. Myśl o wypiciu czegoś, co ma inny smak niż czysta woda, zaciemnia mi rozum. Za pogardę czystej wody, która mnie trzymała dwa dni przy życiu, będę później ukarany. Dochodzimy do jeziora i tutaj szok!
[attachment=70760]
Nagle, po tych pustkach na szlaku, docieramy do miejsca, które może śmiało konkurować Morskiemu Oku w letnim sezonie. Taki gigantyczny piknik. Szybko moczymy nogi, przywracamy je jako tako do nowej formy i z wiarą na lepsze warunki umykamy do schroniska. Może chociaż piwko będzie nam dane spokojnie wypić.
[attachment=70761]
Jeżeli nad jeziorem była Sodoma, to przy schronisku była Gomora. Kolejka do baru jak za komuny na banany. Musiało być faktycznie strasznie, kiedy czterej dehydrowani ferraciarze zadecydowali stąd dać dyla tak, że zatrzymali się za 1:45 aż na parkingu przełęczy Tre Croci wyczerpując swoje ostatnie zasoby wody. Było to tak szybko, że nawet nie zdążyłem dokumentować te tłumy co jeszcze podchodziły do jeziora.
[attachment=70762]
Mamy 14:35 i po siedmiu godzinach dzisiejszego drałowania jesteśmy znów przy samochodzie. Tutaj zakończyła się nasza dwudniowa wyprawa, która dla mnie zostanie na długo w pamięci. Wypić za dwa dni 7,5 l wody też zasługuje na uznanie. Dojeżdżamy do bazy, gdzie jesteśmy pierwsi z naszej kompanii. Mamy dostatek czasu przywrócić się do stanu, w jakim nas wszyscy znają. Akurat na czas. Niebawem do bazy w campingu powracają pozostałe grupy. Dzień się jednak nie kończy. W planie jest jeszcze kultura. Niedaleko campingu ma się odbyć nocny festyn Pod Skocznią. Po ciemku, przez konkurencyjny camping i na wyczucie szukamy właściwej drogi.
[attachment=70763]
Jedzenia i picia było gromady. Tylko człowiek nie wiedział co wybrać i drożyzna. Jednak musiałem coś okosztować.
[attachment=70764]
Nie wiem co pałaszowali Paweł z Bogną, ale ja miałem jakieś mięsiwo ze smażonymi jarzynami i sosem. Szkoda tylko, że zamiast bułki mi do tego dali popularną w Italii kaszę kukurydzianną. Brrr! Nie lubię. W międzyczasie Tomtur rozkręcał potańcówę na parkiecie. Grupa mocnego uderzenia do wtedy omielała swoje piosenki przed pustym parkietem. Kiedy ja doszedłem zabawa już była rozkręcona na całego.
[attachment=70765][attachment=70766][attachment=70767]
Byli nasi i dziewczyny w stroju ludowym aż z Wenecji. Nie wiem tylko, kto z naszych wnajlepszej zabawie zatrąbił do odwrotu. Ja miałem nadzieję, że z parkietu pójdziemy rano prosto na ferratę. Młodzi dzisiaj nic nie wytrzymią. Dobranoc.

Cdn... Następna relacja z Ferraty Trincee


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 17-09-2015 09:13 PM

Stasiu napisał(a):
...
Cdn... Następna relacja z Ferraty Trincee

Ta będzie najjjjjjdłuższa Wink


Ehhhh po takiej lekturze już chcę z powrotem.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tratina - 18-09-2015 12:10 AM

Pablo napisał(a):
Męcząca wycieczka była ale warto... polecam każdemu te Sentiero Carlo Minazio, widokowo przepięknie, najładniejsza ścieżka nieferratowa jaką dotychczas szedłem w Dolomitach. To zdjęcie dobrze ją odzwierciedla http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachment.php?aid=70724


zapiera dech...,a na żywo efekt pewnie Mega, fajnie mieliście Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 18-09-2015 04:37 AM

Wiesz Trati, aparat ze swoim jednym obiektywem wszystko to nie ujawnia i też ta głębokość jest płaska. Trzeba na własne oboje oczęta popatrzeć. To potem zawiera dech w piersiach.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 18-09-2015 05:01 PM

Stasiu.. "Jeżeli nad jeziorem była Sodoma, to przy schronisku była Gomora" ok rozbawilo do leż... Tak jak to, ze nie jesteście temperówki... Masz fantazje Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 18-09-2015 08:03 PM

Emilia napisał(a):
Stasiu.. "Jeżeli nad jeziorem była Sodoma, to przy schronisku była Gomora" ok rozbawilo do leż... Tak jak to, ze nie jesteście temperówki... Masz fantazje Big Grin

O tych temperówkach to nie jest z mojej głowy. Przetłumaczyłem z czeskiego, tam to brzmi lepiej. Hemli może wie, jak się poczesku mówi temperówka.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 20-09-2015 12:57 PM

Dzień siódmy, piątek - Nieudana próba na Ferrata Trincee

Euforia ferratowa zaczyna upadać. Ma to swoje powody. Do teraz pogoda była luksusowa i ta taryfa ulgowa powoli się kończy. Mamy jednak wiarę w to, że jeszcze dzisiaj wytrzyma. No, przychodzi nam do głowy, żeby było coś krótkiego, ale zarazem dla wytrzebienia coś technicznie trudniejszego. Pada na Ferratę Trincee. Ma swój stopień trudności D, kŕotki i zaraz na początku. Swoje wczoraj wytańcowane organizmy jeszcze jakiś czas szanujemy. Podwozimy je autkami do mieściny Arabba i wywozimy na 2478 m kolejką na Vescovo.
[attachment=70777]
Dopiero tutaj jesteśmy konfrontowani z rzeczywistością. Bec da Mesdi (2724 m) ze swoją ferratą nam staje na drodze. Podchodzimy pod skałę.
[attachment=70778]
Bogna chyba myśli, jak tam wejść? Czy faktycznie dla nas nie ma innej drogi? Nasze zawahanie było później odmienione. Ubieramy postroje i grzecznie ustawiamy do kolejki. Wyruszamy.
[attachment=70779]
Najpierw Yoter z Lidką, potem Em i następnie ja. Akurat Lidka mocuje się w najtrudniejszym miejscu. Em grzecznie czeka na swoją szansę pokazać co w niej jest. Kiedy ja i Pablo przepasowaliśmy się też przez problemowe miejsce
[attachment=70780][attachment=70781]
chciałem ucieszyć tych przede mną, że teraz będzie już tylko dobrze. Wtedy gdzieś za granią Marmolady i Gran Vernel usłyszeliśmy odgłos burzy. Jakiś czas kłębiły się chmury nad okolicznymi górami. Myśleliśmy, że jeszcze jakoś przejdziemy suchą nogą. Jednak odgłos burzy zasiał do naszych myśli wątpliwości. Wiadomo, że ferrata to nie tylko środek do ułatwienia łażenia po trudnych odcinkach, ale ma też negatywną właśiwość. Wyśmienicie pełni rolę piorunochronu. Wymiękamy i zapada decyzja o odwrocie. Nie będziemy kusić losu. Ta ferrata tu zawsze będzie. Najlepiej się jednak upiekło Tomturowi, ten zdążył się tylko przypiąć i potem odpiąć na pierwszym odcinku. Pozostali musieli ten odcinek D przedrałować w dół i wiadomo, że czym trudniejszy odcinek tym gorzej się schodzi. Następnym razem Tomtur pójdzie pierwszy.
[attachment=70782]
Co z napoczętym dniem? Robię foto zapory Fedaia. Marmolada w chmurach. Jesteśmy zdeterminowani. Zwłaszcza, że wzdalona burza zrobiła nam psikusa i poszła sobie gdzieś indziej i jeszcze jak na złość niebo się przejaśniło.
[attachment=70783]
Determinację widać po Pawle i nawet zawsze uśmiechniętej Bogusi. W tym czasie byśmy gdzieś tam przechodzili po widocznym mostku. Tomtur, chyba z tego, że nie przeszedł swoją dawkę ferraty, powiada, że tu nie będzie siedzieć i proponuje odwiedzić najbliższego sąsiada. Odzew to ma tylko u mnie i Yotera. Pozostali nie mają chęci robić na szybko jakieś trawiaste wydrepty.
[attachment=70784]
Tak wygląda nasz niedoszły cel Bec da Mesdi ze swoją ferratą i z nami trzema, którzy mieli chęci na coś się chociaż wydrapać. Jest to wierzchołek naszego rezerwowego kopca - Bei Vedere. Na nim długo nam nie było dane pobyć, ponieważ od reszty grupy mamy telefon z informacją, że kolejka odjeżdża za 15 minut i jest wskazane, że byśmy się dostawili.
[attachment=70785])
No to migamy niemal kłusem w dół. Jednak zdążyliśmy. Żegnamy się z tutejszymi kopczykami i zjeżdżamy do ludzkich przybytków w Arabba. Po odwiedzinach miejscowej cukierni z lodami, wyruszamy w powrotną drogę. Po drodze Pablo nas zaprowadził do górskiej wiochy z ruinami zamku. Muszę przyznać, że dokumentacji tego miejsca nie zrobiłem i nawet nie wiem gdzie to było. Tylko, że gdzieś podczas wyjazdu na Falzarego. Pierwszy raz do bazy przyjeżdżamy wypoczęci. Dostajemy informację, że Pedro z Sebą nie przyjadą na noc do bazy z powodu burzy, która ich nawiedziła gdzieś w okolicach Seekofelhütte. W schronisku zanocują i będą próbowali ponownie odwiedzić pobliski Seekofell. Nam wieczór zleciał normalnie - pogadówa tym razem bez potańcówy.
[attachment=70786]
Dobranoc życzy Yoter z wyjścia na Bei Vedere.

Cdn...Odwiedziny Cinque Torri innocent


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 20-09-2015 03:48 PM

Przed 14stą życzysz nam już dobranoc Toungue


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 22-09-2015 09:39 AM

Tutaj na lodach:
[attachment=70808][attachment=70809]

a tu przy ruinach zamku:
[attachment=70810]

P.S. Sorapis Rounda
Cieszę się, żem nie żadna temperówka.Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 23-09-2015 01:02 PM

Dzień piąty. Środa. Brigata Tridentina i Lidka... Smile [attachment=70849]

Ostała się nas piątka. Pedro, Sebatian, Tomtur, Lidka oraz ja. Skład idealny, aby zmieścić się w Pedrowym bolidzie, który zawiózł nas niczym błyskawica prawie pod samą ferratę Wink

Dziś powoli dni zlewają mi się w całość, tworząc wspomnienie cudownej przygody, dlatego też naprawdę dużo wysiłku muszę włożyć, aby odtworzyć ten dzień.. Chociaż w zarysie.

Masyw Sella i jak podają przewodniki jedna z najładniejszych tras ferratowych Brigata Tridentina to nasz cel. Grupa, która walczy z Sorapisem na pewno nam zazdrości. ;-)

Startowaliśmy z parkingu na drodze nr-243 prowadzącej z Corvary na Passo Gardena. Ferrata rozpoczyna się od małego progu skalnego, a kolejne metry to już dość stroma ściana, która zamienia się w jeszcze bardziej strome podejście. Są tu dość trudne fragmenty ferraty, powodujące, że serce zaczyna bić mocniej, a dłonie pocić się nie tylko od słońca, które promienie dodatkowo podgrzewają atmosferę.
[attachment=70838] [attachment=70850][attachment=70848][attachment=70836]
O tak! Słońca tego dnia nie brakowało. Przyznam, że jak każdy szukałam dogodnego miejsca na skale dla swoich dłoni czy stóp, Często spoglądałam wyżej i wyżej w poszukiwaniu odrobiny cienia. Lidka idąca przede mną ma bieżąco informowała o podmuchach wiatru, do których dotarła. Powietrze też wyjątkowo leniwe było tego dnia. Nie zbyt często mogliśmy liczyć na choćby delikatny powiew wiatru. W pojemnikach na wodę powoli wyczuwalne było dno.., a droga wydawała się nie mieć końca. Sporo ulgi, choć na krótko, przyniosło przejście w pobliżu małego strumienia wody, który spływał ze szczytów.
[attachment=70847]
Zaliczyliśmy kilka drabinek, za którymi osobiście nie przepadam, bo niby jak się do tego przypiąć. Czy przypinać w ogóle?! Ah, w ogóle temat sprzętu, zabezpieczeń i ogólnie bezpieczeństwa na ferratach to dla mnie temat długi. Nie zakładam oczywiście odpadnięcia od ściany, jeśli jednak zdarzyłoby się potknięcie to.. jeśli małe- to ok.. trochę się poobijam. Jeśli byłoby to odpadnięcie, np. od drabinki, której przepięcia są bardzo rzadkie wówczas... Czuje, że prawdopodobnie nie zdążyłabym się na którymkolwiek zatrzymać, lądując już na ziemi.. a może się mylę. Hm, nie sprawdzajmy. Testów w tym temacie nie chce robić- o tym jestem przekonana.

I co dalej z ferrata!? Nuda, nuda, nuda.. Skała, skała, skała.. giggle:hihi:giggleToungue No dobrze, jakiś mostek się trafił. Może nie tak imponujący jak poprzedniego dnia, ale równie atrakcyjny jako obiekt fotograficzny.
[attachment=70841]
Docieramy do schroniska nad jeziorkiem Lech de Pisciadu. Korzystamy z przybytku cywilizacji, jak również napełniamy wody do naszych bukłaków. Mam lekkie opory przed jej piciem, ale skoro nie mam sprite przy którym pragnienie nie miałoby żadnych szans, zadowalam się wodą z kranu. [attachment=70851]Wink Chwila odpoczynku, mały relaks w wodzie zimnej jak fale Bałtyku w sierpniowe południe i... ruszamy w dół.
[attachment=70844][attachment=70845][attachment=70846][attachment=70842]

W ferratowaniu cudowne jest to, że w stosunkowo krótkim czasie pokonujemy znaczące wysokości. Niestety, skoro szybko wnosimy się ponad poziom morza.. to znaczy, że droga w dół będzie odwrotnie proporcjonalna do szybkości wejścia.. O ja!? Namieszałam. No strasznie długo schodziliśmy. Do Doliny Val De Mesdi drogą 676 ciągle w dół wśród absolutnie genialnych widoków. Pod stopami setki tysięcy łupków, które osypując się ze skał tworzą ścieżki pośród zielonej trawy.
[attachment=70839][attachment=70843]
Żadna ze skał nie kończyła się na wysokości naszego wzroku. Oglądane w pewnej perspektywy pozwalały się ujrzeć w całej okazałości. Majestatyczne i mistyczne jednocześnie. Tylko tyle mogę napisać.
Ich potęga jest jak dla mnie nieporównywalna z niczym innym. No i tak wszechobecna, kojąca cisza. Zupełnie jakby skały kładły swoje zimne dłonie na uszach turysty, nie pozwalając usłyszeć nic innego poza swoją melodią. Czy cisza może być zimna? Tamta była.. mimo, iż z nieba lał się żar.
[attachment=70840]
A droga końca nie miała.. Za każdym zakrętem, czy drzewem, których im niżej tym więcej, wypatrywałam końca mojej udręki. Zupełnie odwrotnie mój organizm zareagował kiedy ujrzałam z wysokości parking i nasze auto. Zamiast nabrać energii, straciłam ją całkowicie.
[attachment=70837]

To był wyjątkowo trudny dla mnie dzień. Zwyczajny kryzys sił, a może i lekkie odwodnienie. Nie bez powodu tego dnia Tomtur określił, że wyglądam jak "kupa nieszczęścia". Ahh.. żeby wszystkie nieszczęścia miały takie przeżycia za sobą..



* W relacji użyłam zdjęć Bartka, Lidki, Tomtura.. mam nadzieje, że nie macie mi tego za złe.. Smile


EDYCJA PEDRO W DNIU 19.10.2015
Film do relacji https://www.youtube.com/watch?v=Mdc8Jif9GFU


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tomtur - 23-09-2015 06:43 PM

Brawo Emi mamy kolejnego forumowego kronikarzaok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 24-09-2015 02:02 PM

Em, faktycznie musieliście mieć trudno, ponieważ przeżycia opisujesz uciążliwej niż wyglądałaś na Tofanie. Może tylko taki normalny kryzys czwartej wycieczki. Jednak wiem, że ten dzień był ekstremalny do dreptanie w ciepłe. Poczekać na drugą relację od Ciebie. Może to już będzie wesoła wycieczka. Teraz dopiero mi wchodzi do głowy, na jakie grupki się podzieliliśmy. ok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 24-09-2015 03:29 PM

Tak. Mysle, ze to taki właśnie kryzys.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 24-09-2015 03:32 PM

Stasiu. Następna dopiero będzie depresyjna Toungue:P


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 25-09-2015 07:12 AM

Stasiu napisał(a):
Może tylko taki normalny kryzys czwartej wycieczki.

Nie słyszałem o takim kryzysie...uhm Coś takiego naprawdę istnieje?
Ja też tego dnia do bivacco docierałem na "autopilocie". Chociaż u mnie to chyba: długość trasy, temperatura i "oszczędna gospodarka wodna" Smile.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 25-09-2015 07:27 AM

W kanonach turystyki słyszałem o kryzysie dnia trzeciego.
U mnie również niemożność porządnego napicia się wycisnęła ze mnie wszystkie siły, pierwszy raz tak dobitnie odczułem jak to jest ważne, my na szczęście nie musieliśmy nigdzie schodzić.

Emilia czekam na ten drugi, bardziej depresyjny dzień Wink
Na wakacjach jesteś, pisz kobieto, w pracy mi się przerwa przyda Toungue


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 25-09-2015 09:42 PM

Dzień ósmy, sobota - Nieferratowo wokół Cinque Torri

Dla niektórych ostatnia wycieczka, dla innych łamanie pobytu i jeszcze dla innych rozpoczęcie pobytu. W dzisiejszym harmonogramie nie są w planie żadne wygibasy, tylko wycieczka poważnych górołazów do 5 Wieży. W tym celu wyjeżdżamy na kolejną przełęcz Giau (2236 m). Kierowcy muszą się sporo nakręcić kółkiem nim dojedziemy aż tak wysoko. Sporo luda miało ten dzień jednakową myśl, zwłaszcza motocykliści. Zmykamy szybko w miejsce, gdzie koło motocykla nie wjedzie i stopa ludzika w półbutach lub szpilkach nie wejdzie.
[attachment=70862]
W tych miejscach już dla nas jest wesoło. Możemy ewokować się przed "naszą" Tofaną, która ukryła się w pierzynie. Dojście do wieży nie było znów aż tak proste na lajtową wycieczkę.
[attachment=70863]
Górski chodnik jest przygotowaniem do górskiej huśtawki. W dół i do góry.
[attachment=70864]
Niektórym było dane prędzej wyjść, innym się więcej namęczyć. Na szczęście Pablo pilnuje panie, żeby im się nawet noga nie obsunęła. Jednak dosyć było tej tragedii. Przed obejściem Cinque Torri posilamy się prawdziwą włoską czarną.
[attachment=70865]
Rif. Cinque Torri (2137 m) ponoć oferuje jedną z najlepszych - ocena Yotera. Cinque Torri są znane raczej sznurkowcom. Było ich sporo w ścianie. Nie wiem jakie stopnie trudności poszczególne wieże mają wykreślone na swych biodrach, ale widziałem te lżejsze.
[attachment=70866]
Oprócz czysto wspinaczkowych ofert, wieże też są spojone z historią IWW. Parę zapaleńców utrzymuje to miejsce dla upamiętnienia potomnym tego smutnego okresu dziejów ludzkich.
[attachment=70867]
Lajtowa wycieczka musi mieć we swym repertuarze dostateczny zasób schronisk. Kolejne z kolejką - Rif. Scoiatolli (2255 m) - mijamy wielkim obłąkiem.
[attachment=70868]
Ludu nieturystycznego jest sporo i nie chce się nam z nimi mieszać. Jeszcze jakiego choróbstwa w postaci zgnilizny turystycznej się nachwytamy. Jedno mijamy i tu inne nam staje na drodze.
[attachment=70869]
Rif. Averau (2413 m) już nie ominiemy. Z obu stron strome góry a trzeba nam zejść na drugą stronę. Jak takie schronisko ominąć? Szczęściem dla nas jest pora obiadowa. Włosi bardzo lubią odpoczywać podczas jedzenia i zwłaszcza przy obiadowej sjeście. Schronisko pękało w szfach i dla nas, o szczupłych porfelach, nie miało sensu jeszcze więcej napinać jego wnętrze.
[attachment=70870]
Foto zmęczonej ekipy i pomykamy w stronę Giau. Widokowo jest całkiem inaczej. Więcej otwartej przestrzeni. W usypiskach skalnych wypatrujemy świstaków. Coś tam było, jednak mnie się nie udało dostatecznie przybliżyć, żeby zdjęcie było dokumentowatelne.
[attachment=70871]
Szybko pokazuje się nasz cel. Po 4,5 godzinach mamy odpoczynkowy dzień za sobą. W bazie rozrasta się nasza ekipa na dzisiejszy wieczór o dwu nowoprzybyłych - Watażki i jego syna. Ci byli napaleni tak na góry, że Watażka pokazał palcem na najbliższy kopczyk i że tam jeszcze przed kolacją wyjdą. Na nic się nie zdały rady Pedra, że tam się można przejechać samochodem. Polecieli na Pocol (1480 m). Szczęście, że Watażka w ten ważny moment nie patrzał w drugą stronę, to by z synem polecieli na wyższą Falorię (2123 m). No, mieliśmy chociaż czas na przygotowanie wieczornej imprezy pożegnalnej. Chęci były dobre, jednak do namiotów nas wcześnie wygonił deszcz i tyle było imprezy.
[attachment=70872]
Forumowicze życzą miłej sjesty.

Cdn... zmiana środowiska.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - MagdalenaMüller - 26-09-2015 03:46 PM

Pierwszy dzien na Forum i juz ciezko mi sie oderwac od czytania?????


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 26-09-2015 07:09 PM

No chyba nikt nie potraktuje tego jako dziwactwo, ze będąc pierwszy raz w Dolomitach tak ciągnęło nas na jakiś kopczyk, który okazał się dość sympatyczny jak na dzień aklimatyzacyjny. Było trochę podchodzenia pod górkę wzdłuż tajemniczej rury[attachment=70876] , ładne widoczki z Pokolu[attachment=70878], rumowiska skalne co świeżo poniszczyły las[attachment=70879], tajemnicza ścieżka do wilczych grot gdzie popróbowaliśmy wspinaczki[attachment=70880] i nieznana nam do tej pory alpejska architektura[attachment=70881], wszystko to nas cieszyło, no może ta ruchliwa droga i hotele na szczycie Pokolu to nieHuh a i jeszcze wszystkie szlaki w tym samym kolorze, no nie stać ich tu na większe urozmaicenie???[attachment=70877]


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 26-09-2015 08:43 PM

Jak na pierwszy i to jeszcze wieczorny wypad, to daliście porządnie czadu. ok Mnie tylko jedno martwi, że z Wami nie było nam dane takiej pogody jak bez Was. unsure


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 26-09-2015 09:26 PM

mam nadzieję że to jeszcze razem odrobimyToungue


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 30-09-2015 06:44 PM

Chciałbym z tego miejsca ogłosić aż do odwołania przerwę techniczną. Mój komputer odmówił dalszej współpracy. Na tablecie relacji nie na piszę Sad Wierzę, że to będzie prędzej niź na święta. unsure


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Oliwka - 01-10-2015 08:39 AM

W zasadzie to dobrze, bo czytam jednorazowo, a dawno powinnam się zabrać za pracę.Wink
Ze swojej strony bardzo dziękuję za takie relacje. Góry uwielbiam jednak tylko trekkingowo, więc dzięki tym opisom i fotkom mogę chociaż troszeczkę liznąć ferratowych przeżyć.ok
Super i czekam na cd.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 01-10-2015 09:08 AM

Stasiu napisał(a):
Chciałbym z tego miejsca ogłosić aż do odwołania przerwę techniczną. Mój komputer odmówił dalszej współpracy. Na tablecie relacji nie na piszę Sad Wierzę, że to będzie prędzej niź na święta. unsure

Stasiu, daj spokój! Jak to: "na święta"? Tyle czasu bez Twoich relacji? To może jaką internetową zrzutkę ogłosimy? Albo co... Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 01-10-2015 06:32 PM

Mówiłem o najpóźniejszym terminie. Jak się wkurzę, to może być wcześniej. Teraz i tak mnie tu nie będzie dwa tygodnie. Szumawa na mnie czeka.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 14-10-2015 10:05 AM

To i ja dorzucę parę wspomnień od siebie. Może nie całkiem to po kolei się wszystko układa w tym wątku - ale nie ma to chyba większego znaczenia Smile

Relacja i film z wejścia na Seekofel 14-15 sierpnia - ja i Sebastian.

Kończył się okres dobrej, słonecznej i niemal bezchmurnej pogody w Dolomitach. Jeszcze dziś i ewentualnie jutro miało być względnie ładnie ale różne były pomysły na wykorzystanie tego czasu. Ja osobiście odczuwałem podczas tego wyjazdu brak wycieczki trekkingowej, gdzie mogę się skupić bardziej na widokach i spokojnym odczuciu tego co mnie dookoła otacza. Część z nas chciała się jednak udać na ferratę. Ostatecznie wyszło, że ja i Seba pojechaliśmy w piątek rano nad Lago di Braies, skąd zaplanowaliśmy wyjście w stronę szczytu Seekofel (2810 m npm). Godzina nie była wczesna. Coś koło 11.00. Szansa na wejście tego dnia na szczyt i zejście do samochodu była dość mała. Pomimo tego cieszyłem się, że znalazłem się w tym miejscu i na tej trasie.
Nad Lago di Braies jestem drugi raz. Tutaj oczywiście tłumy. No i trudno się dziwić, bo sceneria jest warta zobaczenia. No i ten kolor jeziora...

Po drugiej jego stronie schodzimy z zatłoczonej ścieżki na szlak nr 1. Nagle cały tłum zostaje jakby za niewidzialną kurtyną. Na szlaku jedynie pojedyncze osoby. Seekofel natomiast nam pokazuje, że na sam szczyt to jeszcze jest kawał drogi.

Początek szlaku biegnie swego rodzaju piarżyskiem. Jakie jest jego pochodzenie, nie wiem. Lodowiec? Lawina kamienna? A może i jedno i drugie?

Tymczasem słońce grzeje całkiem mocno, choć na niebie widać coraz to więcej chmur. Co chwilę robimy przystanek na łyk czegoś do picia. Na szczęście chwile w słońcu przeplatają się z chwilami gdzie pomiędzy drzewami można złapać trochę cienia. Idziemy i idziemy i choć jezioro z tyłu maleje, to nie tak szybko jakby sobie człowiek tego wymarzył. Wysokości dalej dużo do pokonania.

Zakosami w lesie pokonujemy pierwszy próg w dolinie. W górnej części progu ławeczka ciekawie usytuowana - pod skałą nad samym piarżyskiem. Oczywiście korzystamy. Chwilę później docieramy na rozstaj szlaków. Decyzją wspólną pozostajemy jednak przy szlaku o numerze 1.

Jeszcze chwila i wychodzimy z lasu. O dziwo teraz nabraliśmy dość szybko wysokości o którą chwilę wcześniej było tak trudno. Widzimy też jednak ciemne chmury, jakby burzowe. Chwila narady bowiem to jeszcze jest miejsce z którego prawdopodobnie zdążylibyśmy dojść w okolice jeziora przed ewentualną burzą. Z drugiej strony prawdopodobnie zdążymy też dojść do schroniska pod Seekofel. Tylko czy będziemy mieli okazję z niego dziś zejść?

No nic, decydujemy się na wariant do góry. Las zostaje za nami i obecnie przeplatają nam się tereny trawiaste z kamienistymi. Dochodzimy też do rzekomo najtrudniejszego miejsca na naszej trasie do schroniska, oznaczonego na mapie jako zabezpieczony w stylu via ferrata. Okazuje się jednak, że trudności tutaj są znikome. Szybko znajdujemy się ponad kolejnym prożkiem skalnym.

W tym miejscu Sebastianowi krajobraz zaczyna przypominać scenerię niczym z Władcy Pierścieni. No i ma rację. Teren bardzo urozmaicony i pofałdowany, poprzecinany niezliczoną ilością głazów i skałek położonych na tle soczystej zielonej trawy. Natomiast z tyłu skalne ściany okryte przed słońcem warstwą ciemnych chmur. No i niemal żadnego człowieka. I cisza... Fajnie! Tak, tego mi brakowało podczas tego wyjazdu.

Szlaki ponownie rozchodzą się w tym miejscu, my skręcamy w prawo w dolinę boczną dotychczasowej naszej doliny. Na naszej drodze szybko nam stają alpejskie chodzące milki. Oczywiście z dzwonkami u szyi.
W oddali widać już przełęcz za którą powinno być schronisko. Zieleni coraz mniej. Coraz więcej skał. O, czyżby coś już kropiło? Robi się też coraz zimniej. Z góry ku naszemu zaskoczeniu zjeżdża na rowerach dwoje ludzi. No może typową jazdą to to trudno nazwać, no ale co kto lubi.

Jesteśmy na przełęczy. Jakaś mała kapliczka obok, a w prawo grań ciągnąca się w stronę naszego Seekofela. My schodzimy jednak do schroniska leżącego kilkadziesiąt metrów poniżej przełęczy. Wypijamy piwko i... nadchodzi burza. Potem druga, trzecia i czwarta. Jest już prawie noc. Orientujemy się czy jest miejsce w schronisku. Jest. Choć my przygotowani do noclegu tutaj nie jesteśmy. No ale cóż... Damy radę.
Dajemy znać pozostałej naszej ekipie, że dziś na camping nie wracamy, no i że rano spróbujemy wejść na szczyt. Prognozy dają na to szansę.

Zanosimy rzeczy do pokoju. Tam znajduje się już para Niemców. Sympatyczni ludzie. Resztę wieczoru spędzamy bądź na sali schroniska, bądź w pokoju. Przygotowujemy się też do porannego wyjścia. Jak się okazuje, nie mam w plecaku polara. A powinien być. Nie mam też czołówki. To dłuższa historia, dzień wcześniej musiałem ją wyprać bo zalało mi ją czekoladowe mleczko z tubki i nie zdążyła wyschnąć Big Grin Zresztą z plecakiem też nie swoim szedłem, tylko z plecakiem Emilii. Trochę różnych zbiegów okoliczności. Może to jednak jakoś będzie...

O światło się nie martwię, planujemy wstać tak żeby wyjść o brzasku. Martwi mnie natomiast brak polara. Jeśli będzie mocno wiało to raczej nie mam szans na rozsądne wejście na szczyt. Idziemy spać.

Budzę się coś koło piątej rano, około godzinę wcześniej niż planowaliśmy. Przystawiam głowę do okna. O fajnie, chyba widać gwiazdy, choć... no pięknie. W stronę Marmolady widać dynamiczny spektakl burzowy. Czyli chyba jednak o szóstej nie wyjdziemy. No ale wyszliśmy chyba coś koło siódmej. Jest sporo chmur dookoła ale nie wyglądają już na burzowe, próbujemy.

Niemal całe schronisko jeszcze śpi. Poza obsługą. Zostawiamy je za sobą, mijamy znaną nam już przełęcz i kontynuujemy wędrówkę w górę. Wejście jest generalnie łatwe. Choć na pierwszym etapie ścieżka biegnie terenem skalno-kamienistym, ale tak urzeźbionym że trudno mówić o większych trudnościach. W drugim etapie, czyli w rejonie szeroko rozumianej kopuły szczytowej teren się bardziej wypłaszcza, ścieżka staje się bardziej ewidentna i teraz już wiemy, że szczyt jest nasz Smile

Parę minut przed jego osiągnięciem, dzieje się to o czym nieśmiało marzyłem. Słońce wychodzi sponad chmur spowijających wiele okolicznych dolin. Szykuje nam się spektakl. Godzina 8.00 jesteśmy przy krzyżu. Nie ma nikogo oprócz nas. Niestety trochę wieje. Jest zimno. Ale zaraz... od strony Lago di Braies jest półka skalna nad przepaścią odgrodzona naturalnym jakby murem skalnym od nawietrznej. Wchodzimy tam, bajka! Nie dociera tu najmniejszy powiew wiatru. Słońce ogrzewa nas i naszą półkę. Robi się błogo i przyjemnie. W dole jezioro leżące 1300 metrów poniżej nas spowite jest jeszcze poruszającymi się mgłami. Chwilo trwaj...

Spędzamy w tym miejscu chyba ze dwie godziny. Ostatnio coraz częściej podoba mi się właśnie też ten sposób bycia w górach. Wejść gdzieś i tam się zaszyć na pewien czas. Oczywiście jak są warunki ku temu Wink To są takie chwile niezapomniane, z jednej strony relaksu, choć z drugiej wymagające wcześniej i później włożonego wysiłku. Czasem pewnego poświęcenia, ale z rekompensatą przeżywania czegoś co bez tego poświęcenia nie byłoby możliwe. A jak jeszcze czas tak bardzo nie goni, a nas tak bardzo nie gonił...

Po dwóch godzinach rozpoczynamy zejście. Już czas. Zresztą podnoszące się mgły zaczynają okrywać na dobre nasz wierzchołek. Chyba wykorzystaliśmy maksymalnie dzisiejsze chwile ze słońcem na Seekofel. Pojedynczy ludzie idący teraz do góry raczej nie będą już mieli tyle frajdy ze szczytu co mieliśmy my.

Do schroniska nie wchodzimy tym razem. Na przełęczy od razu skręcamy w dół w kierunku Lago di Braies. Znajome krajobrazy. Choć tym razem nasze milki spotykamy trochę dalej. Poniżej skalnego progu ubezpieczonego linami stalowymi. Jak one tędy przeszły? Smile

W dół idzie się nam szybko. Za chwilę las, za chwilę znajome piargi i jezioro. Jeszcze trzeba go obejść dookoła i dochodzimy do samochodu. Polar okazuje się został na tylnim siedzeniu. Na szczęście nie okazał się niezbędny.

Ruszamy samochodem w dół doliny. Za kilkadziesiąt minut spotykamy się na przydrożnym parkingu z Watażkami jadącymi bezpośrednio z Polski. Dalej już razem wracamy na kemping, gdzie znowu znajdujemy się w pełnym składzie osobowym. Okazuje się też, że to będzie nasz jedyny wieczór w takim składzie. Jutro Pablo z Bogusią, Emilia oraz Sebastian wracają do Polski. Z dłuższego posiedzenia przed namiotami przegania nas jednak coraz to mocniejszy deszcz.


FILM
https://www.youtube.com/watch?v=3akYHJ9izfU&feature=youtu.be


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 14-10-2015 01:45 PM

Dobrze Wam się udało. Podejście od jeziora musi być makabra. Danego oddechu na równym odcinku. Tylko do góry i do góry. Szkoda, że to wszystko minęło. Jednak było fajnie i do rze tak powspominać. Oby do następnej. ok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - hemlighet - 14-10-2015 02:20 PM

Jak widać zmiana planów wyszła Wam jak najbardziej na dobre - taki spektakl Wam się trafił... Coś pięknego Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 14-10-2015 02:52 PM

Pięknie mieliście. Tak - oby do następnego roku. Już co najwyżej 10 miesięcy Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 14-10-2015 05:38 PM

Pedro.. Od rana wgapiam się w zdjęcia z wyjazdu.. A teraz relacja.. Miód na moje dzis umęczone serce.. Smile pięknie!


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 14-10-2015 05:59 PM

No i nareszcie udało mi się zmontować jakiś filmik. Czyli jeszcze jakieś 9 zostało Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 14-10-2015 09:16 PM

Pedro napisał(a):
No i nareszcie udało mi się zmontować jakiś filmik.

filmik pierwsza klasa taki to nie powstaje w 5 minutok, a i relacja całkiem spora.
No oczywiście zazdroszczę przede wszystkim pogody


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Krzysiek - 14-10-2015 09:46 PM

Pedro napisał(a):
No i nareszcie udało mi się zmontować jakiś filmik. Czyli jeszcze jakieś 9 zostało Big Grin


tylko czekam na kolejne...
innocent


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 19-10-2015 05:24 PM

No i jest kolejny filmik - z Ferraty Tridentina Smile

Link zamieszczony pod samą relacją autorstwa Emilii (post nr 47).


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 19-10-2015 05:49 PM

ok Szkoda, że ja na razie nie mogę swoje ruchome obrazki włożyć. Sad


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tratina - 01-11-2015 12:57 AM

Bartku filmik rewelka, a widoki.... sorki zajebiste, nic dodac, nic ujac;

to jesli jest Tridentina, to moze jest tez Tratina Wink

Relacja przednia, najbardziej podobaly mi sie te chwile ''ciszy'', ktore opisales, po czesci dalo sie odczuc ten klimat.

Wędrując po górach, czujemy się małą częścią przyrody, znajdujemy się bliżej niepojętego jestestwa i bytu absolutnego. Kochamy góry, ponieważ w nich - wyciszając się, na nowo odnajdujemy siebie.
Kochamy momenty, gdy jesteśmy już na szczycie, wtedy jesteśmy tylko my ,góry, cisza i nasze myśli...

Góry uczą - pokory, odpowiedzialności i wiary w siebie. Uczą, że każdy, choćby najmniejszy błąd, może kosztować życie...


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 08-11-2015 04:36 PM

Odświeżając co nieco wątek tegorocznych Dolomitów, poniżej filmik z dwóch pierwszych dni spędzonych w grupie Catinaccio:
https://www.youtube.com/watch?v=fSAUQ-gW3wQ&feature=youtu.be

Film zmontowany z materiałów moich oraz Watażków.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 08-11-2015 04:51 PM

Dobrze tak powrócić do tych niezapomnianych dni. Było fajnie. ok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 08-11-2015 09:04 PM

Pedro... No cudo! Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tomtur - 09-11-2015 06:14 AM

Czekam na następnyok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 10-11-2015 03:23 PM

Bartek - super. Fajnie tak wrócić do czasu letniego, gdy za oknem listopadowo.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 10-11-2015 05:10 PM

Fajno, że film budzi miłe wspomnienia Smile
Kolejny postaram się zrobić z wejścia na Catinaccio d'Antermoia. Może uda się w najbliższych 2-3 tygodniach. Zobaczymy.

Mam jeszcze pytanie... Stasiu, Yoter...? Mam nadzieję, że napisałem poprawnie w filmie - auta zostawialiśmy w miejscowości Pera? Gdzieś mapę posiałem...


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 10-11-2015 07:05 PM

Bartek możesz tutaj sprawdzić http://produktfinder.kompass.at/geo-search.html


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 10-11-2015 08:29 PM

Ok, dzięki Paweł. Wychodzi, że Pera Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - maciek - 10-11-2015 09:45 PM

A mnie oprócz filmu podoba się podkład muzyczny, zwłaszcza pierwsza piosenka. Smile

Prawdziwa piosenka drogi! Smile https://www.youtube.com/watch?v=bvC_0foemLY


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 03-12-2015 06:27 AM

Poniżej druga część spotkania z Grupą Catinaccio:

https://www.youtube.com/watch?v=ji3AEGyxlsk&feature=youtu.be


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 03-12-2015 09:13 PM

Chyba najlepsza pogoda widokowa w drugim tygodniu wyprawy. Ferrata łatwa, ale ta żyleta na szczycie nie jednemu podwyższyło tętno w żyłach. Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 03-12-2015 10:02 PM

Stasiu napisał(a):
Chyba najlepsza pogoda widokowa w drugim tygodniu wyprawy. Ferrata łatwa, ale ta żyleta na szczycie nie jednemu podwyższyło tętno w żyłach. Big Grin

w zupełności się zgadzam, z tym że ja napisałbym najlepszy dzień jaki zdarzył mi się w Dolomitach
a ta żyleta na filmiku jakoś wydaje mi się ostrzejsza niż w realu, no ale u mnie w tan dzień wszystko było tak piękne że niebezpieczeństw nie zauważałem Toungue


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 05-12-2015 01:17 PM

Pierwszy mój filmik na nowym komputerze.
https://www.youtube.com/watch?v=G8e0kHI-ggc
Jeszcze muszę się sporo uczyć. Shy


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tratina - 05-12-2015 11:37 PM

Pedro napisał(a):
Poniżej druga część spotkania z Grupą Catinaccio:

https://www.youtube.com/watch?v=ji3AEGyxlsk&feature=youtu.be


widoki powalaja, szczegolnie sciezka grania do szczytu z krzyzem...Cudo Big Grin , a o super pogodzie na ten dzien nie wspomne, Bomba jak dla mnie Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tratina - 05-12-2015 11:43 PM

Stasiu napisał(a):
Pierwszy mój filmik na nowym komputerze.
https://www.youtube.com/watch?v=G8e0kHI-ggc
Jeszcze muszę się sporo uczyć. Shy


Stasiu, muza - Rewelka I to jeszcze do takich klimatow !
czekam na wiecej Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 06-12-2015 12:24 PM

Idealny prezent na MikolajaSmile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tomtur - 06-12-2015 01:54 PM

Stach to teraz nadrabiaj zaległości ,czekamy co 3 dni filmikBig Grininnocent


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 06-12-2015 09:08 PM

Dzień dziewiąty, niedziela - Zmieniamy pole działania

Dla mnie smutny moment. Trzeba się z niektórymi pożegnać. Z nimi odjedzie też kawałek czegoś, co się już nigdy nie powtórzy. Zwijanie manatek jest dla każdego próbą sprawności harcerskich.
[attachment=72070]
Widać, że Tomtur, Pablo i Em w harcerstwie nie byli, za to Watażka, Yoter i Wojtek chyba tak i mogą swoimi uwagami ich dopingować. Żegnamy się. Nie wiem, czy twardziele uronili jaką łezkę, ale smutno było. Nowa obsada przemieszcza się do znanej grupy dolomitowej - Rosengarten, do miejscowości Pera (1300 m) - 9 km na południowyzachód od Canazei.
[attachment=72071]
Tutaj na parkingu pozostawiamy swoje bolidy i dalszy plan przewiduje korzystanie z najlepszych przyjaciół turysty. Są nimi, wszystkim znana, kolejka linowa lub, przez niektórych pogardzana, komunikacja autobusowa. Pozostało jeszcze wykorzystać swoje własne nogi, ale 8 km asfaltem jest faktycznie dla turystów-dreptaczy. My wybieramy busika i z tego powodu mamy 1,5 godziny wolne. Ten czas wykorzystujemy na przepakowanie worów, uszczuplenia swoich zasobów spożywczych, zwłaszcza grupa bieszczadzka. Oni na pewno nie zginą na ubycie.
[attachment=72072]
Busikiem wjeżdżamy w Dolinę Vaiolet aż pod Rif. Gardecia (1946 m).
[attachment=72073]
Od teraz już po swoich. Największą satysfakcję ma z tego Watażka. Nareszcie chodzimy po górach i nie wozimy tyłka w pojazdach mechanicznych. To jednak nie wiedział, że tego dreptania na dzisiaj jest tylko niecałą godzinkę. On nawet na te następne dni kupił sobie nowy kijek.
[attachment=72074]
Człowiek ledwo rzucił na plecy plecak i po paru chwilach, jeszcze nie zadyszany, zobaczył cel naszej wędrówki. Na skalnej półce widać Rif. Preuss, który stoi obok naszej wybranej chałupy.
[attachment=72075]
Wsteczny widok mi daje zaprawdę, że dzisiaj mamy ulgowy odcinek. Prawda jest też taka, że mamy pełne wory prowiantu, nie zawsze tego potrzebnego, i ten nas ugina porządnie w kolanach. Nie będę tego naciągał, tych 45 minut nie ma co opisywać.
[attachment=72076]
Rif Vajolet, nasza baza wypadowa po dwie nocki. W lewo ten niski budynek, tam byliśmy zakwaterowani. Watażka jednak czuł pewien niedosyt. Kiedy mu się znudziły okoliczne widoki, próbował namówić kogoś z nas, że by mu asystował na jakiś okoliczny kopczyk. Wojtek, się nie liczył, ten to miał z powinności. No, na koniec dała się namówić jeszcze Lidka. Jeszcze przed wyruszeniem postanowili się posilić.
[attachment=72077]
Wojtek chciał wypróbować coś z tutejszej kuchni. Jednak ostatecznie to nie było jadalne i musiał sięgnąć po swoje zasoby. Później okazało się, że odwiedzili pobliski nieznany kopczyk Col de Barbolada (2375 m). Reszta szwędała się około schroniska.,
[attachment=72078]
Z fotografii widać, że o nic specjalnego nie byliśmy szkodni. Na koniec naszą nienapełnioną trójcę i tak przegonił deszcz. Może pokażą nam jakie obrazki. Wieczorem dla odmiany czuliśmy pewien niedosyt we sprawdzeniu schroniskowej atmosfery.
[attachment=72079]
Trochę nas do tego zmusiła i niska temperatura w pokoju. Trzeba się było czymś rozgrzać. Taka górska herbatka była nam po chęci. Wieczór minął nam szybko i chociaż nie nadreptaliśmy dużo kilometrów, szybko zasnęliśmy snem sprawiedliwych.
[attachment=72080]
Dobranoc życzy Tyrolczyk przebrany za Tomtura.

Cd już znów będzie następować. innocent


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 06-12-2015 09:33 PM

A ja bylam w harcerstwie.. Troche dawno, ale byłam Wink
Ale cudowne ciastka Wojtek zaatakował.. SzkodA, ze nie jadalne.. Piękne zdjęcia Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 07-12-2015 09:39 AM

O jak miło wrócić w ten czas... Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 07-12-2015 07:39 PM

Zbliżenie na Rif. Preuss [attachment=72082][attachment=72083]
W relacji zabrakło wspomnienia, że z powodu braku kuchenki w schronisku posiłek w czasie deszczu przygotowywany był w kolebie a to fotki z tego miejsca [attachment=72084][attachment=72085][attachment=72086][attachment=72087]
Stasiu nie rób ze mnie takiego dyktatora bo tym razem Wojtek pozostał z wami w rifugio a na Barbolade to pomknąłem z Lidką i Pedrem i wierz mi wypad ten sprawił mi wiele radości zwłaszcza że chciałem mimo lekkiej niepogody wchłonąć jak najwięcej z tego niezwykłego dla mnie miejsca jakim są Dilomity [attachment=72088][attachment=72089][attachment=72090][attachment=72091]


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 07-12-2015 10:13 PM

No teraz sobie przypomniałem. Faktycznie tak było. Wojtek spał w pokoju. Znów zaczyna mnie odwiedzać kolega Alzhaimer. Shy Sad Z tej kuchni jaskiniowców nie mam żadnych zdjęć. Tylko mały filmik. Fajnie było.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 08-12-2015 07:14 PM

Dzień dziesiąty, poniedziałek - Zmoczona ferrata Santnerpaß

Pogoda rano nas nie napaja zbytnim optymizmem. Jednak dosyć było suchych ferrat. Trzeba wypróbować dolomitowe mydełko. Kto nie wie co to znaczy, to niech sobie w łazieńce położy na podłodze normalne mydło, poleje wodą i spróbuje na nim stanąć. Coś podobnego wytworzy skała w Dolomitach, kiedy pada chociaż minimalnie. Gdzie są te tatrzańskie granity.
[attachment=72102]
Rano dajemy ponieść się emocjom i czekamy na cud. Ten nie nadchodzi i dlatego nam nie pozostaje jak dźwignąć o 11:00 tyłki i wyruszyć na trasę. Na zdjęciu to, co widać w przodzie, to nie jest ta dzisiejsza droga. Tą pójdziemy jutro. Ta nasza jest widoczna w lewo. Ta o wiele więcej stroma. Czeka nas, bez uprzedzenia, natychmiastowe włączenie płuc i serca na pełną moc.
[attachment=72103]
Od Rif. Vaiolet (2243 m) trzeba na krótkim odcinku wygramolić się do Santnerpaß na wysokość 2734 m. Na szczęście mamy po drodze Gartlhütte (Rif. Re Alberto I, 2621 m).
[attachment=72104]
Mgła stara się przeszkadzać w robieniu zdjęć. Te dwa niebieskie punkty, to Yoter z Lidką zamykają nasz korowód. W dole by miało być widoczne nasze schronisko noclegowe. Wchodzimy w teren, który dobrze znają sznurkowcy. Turnie Vaiolet są czymś wśród tej gromady a Gartlhütte jest ich bazą wypadową.
[attachment=72105]
Kiedy weszliśmy do wnętrza, pełno się tam powalało skałkowych meneli i co jakiś czas drzwi wypluwały na zewnątrz sznurkowców w pełnym uzbrojeniu.
[attachment=72106]
Nasza ekipa postanowiła zatrzymać się w schronisku na strategiczną naradę przy kawie/herbacie. Jednak zbytnio nie zwlekamy i po naładowaniu odpowiedniego nastroju ruszamy dalej.
[attachment=72106]
Na Santnerpaß to już niedaleko. Tam ma oferować swoje usługi kolejny zajazd. Powoli mamy lepiej niż u nas w Beskidach. W połowie wyjścia do siodła koniecznie otwiera się odpowiedni widok na to skalne cudo, o którym wspominałem.
[attachment=72107]
Turnie Vaiolet musi każdy prawowierny dolomitowiec zobaczyć na własne oczy chociaż raz w życiu. Tak samo jak Drei Zinnen. Szkoda tylko, że nie mogliśmy je podziwiać z niebieskim tłem. Na przełęczy czeka nas niespodzianka. Kolejny punkt odpoczynkowy w postaci Santnerpasshütte jest zamknięty.
[attachment=72108]
Wygląda na to, że już dłuższy czas. No nic. Trzeba nam w ferratowe badziewie uzbroić się pod padającą mżawką, która później dosyć często przechodziła w deszcz.
[attachment=72109]
Lidka wygląda na zadowoloną i tak ma być. Ferrata Santner jest łatwą drogą. Dla mnie nie przekracza trudności B. Jednak tutaj jesteśmy konfrontowani z sytuacją, kiedy pada i potem nawet łatwa ferrata powoduje oroszenie czoła i to nie bynajmniej od deszczu. Ślizgająca się skała i ślizgający się drut pod rękawicami, to niezwykłe warunki w macaniu skały.
[attachment=72110]
Ferratę rozpoczął przecierać Pedro. Pozostali naśladowali go, czasami znikając gdzieś we mgle.
[attachment=72127]
Tym razem na ferratowej części mi się pchał pod obiektyw aparatu Wojtek. Jego zielone portki były często dla mnie jedynym wskaźnikiem, kiedy nie miałem wzrokowego kontaktu z pozostałymi członkami ekipy. Chociaż ferrata była tylko lekka, to nie można powiedzieć, że by była nudna.
[attachment=72111][attachment=72112][attachment=72113]
Chwilę się schodziło w dół, potem znów dla uwolnienia szło się poziomo, żeby wnet pomierzyć swoje cielesne miary z otworem we skale. W niektórych takich wnękach nawet Wojtek miał problem się przecisnąć.
[attachment=72114]
Co dopiero mieli powiedzieć ja lub Tomtur, którzy jesteśmy obszerniej zbudowani. Trzeba sobie wyobrazić taką tragikomiczną sytuację. Człowieczyna mojej postuły przeciska się tyłem (jak Wojtek na poprzedni zdjęciu) przez wnękę i w pewnym momencie dupsko się zaklinuje. Jedna noga bambela (zawisa) w powietrzu szukając niżej oparcia, druga noga jest zgięta tak, że kolano niemal mam pod brodą. Potem są do rozwiązania tylko dwie możliwości. Pierwsza to czekać zaklinowany tak długo aż schudnę i tym uwolni się skalny uścisk, druga to wierzyć, że mam twardszy tyłek od skały i próbować skałę nim rozsadzić. Do dziś czuję ten skalny uścisk.
[attachment=72115]
Po godzinie ferratowania pokazuje się nam pod mgłą następny półmetek. Jesteśmy po drugiej stronie grzbietu Rosengarten Sp. (Catinaccio Ciadenac). W dali jest widoczna Rosengartenhütte (Rif. A. Fronza, 2339 m). Jednak, żeby osiągnąć ten cel, to trzeba było przejść skośny piarg osolony końcową 50 m pionową miniferratą.
[attachment=72116]
W zastajni jesteśmy po 15:00. Czas na późniejszy obiad i trochę zagrzania naszych zimnomokrych kurtek na ciepłomokre.
[attachment=72117]
Tutaj Wojtek się chyba zastanawia jaką obrać taktykę, żeby spagetti alá ragú przedostały się z talerza do żołądka bez utraty chociaż jednej. Ostatecznie było smacznie. Każdy czegoś tutejszego wypróbował. Dalszy etap naszej wycieczki przewiduje ponowne przejście na drugą stronę górskiego grzbietu, gdzie powinniśmy dotrzeć do naszej bazy noclegowej. Najpierw znów miniferrta (mogli też to schronisko wybudować wyżej) do szlaku i tradycyjne nabieranie wysokości.
[attachment=72118]
Były nam trochę użyczone widoki w stronę dolnej stacji kolejki linowej i przeciwległy grzbiet. Jednak już dalej na podejściu do kolejnej przełęczy znów na drodze rozlano mleko.
[attachment=72119]
Kolejne drałowanie i kolejny wyciskacz tchu. Każdy idzie sam na sam. Człowiek niekiedy zazdrości kolarzom, którzy mogą sobie odpocząć w peletonie nie zatrzymując się. Ostateczna przełęcz Tschagerjoch (Pas da le Coronele, 2630 m)
[attachment=72120]
Nie wiem dlaczego ekipa wyglądała taka uśmiechnięta. To chyba wyraz dobrze spędzonego dnia. I to nawet w takich warunkach pogodowych, kiedy inni by nad tym ogarniali nos. Dla grupy Bieszczady było i tego za mało. Kiedy pozostali posuwali się w stronę bazy, to oni zaliczyli jeszcze pobliski kopczyk. Chyba nazywał się Curaton (2292 m).
[attachment=72121][attachment=72122]
Nam było śpieszno. Do teraz deszcz z nami igrał w ciu ciu babkę, ale tam u góry chyba znudziła się im ta zabawa, ponieważ postanowili się więcej zabawić i upuścili z chmurnego basenu nam więcej wody na głowę.
[attachment=72123]
Dla naszych bohaterów rozpoczął się wyścig z czasem, który i tak nie dało się wygrać. Pozostało nam pogodzić się z faktem, że dzisiaj musimy przemoknąć. I to jeszcze nie skorzystaliśmy z górskiego prysznica.
[attachment=72124]
Jest to taka ciekawostka. Wodospady tworzyły się tylko podczas deszczu. Jest 18:15 i nareszcie stajemy u celu naszej dzisiejszej wędrówki. Przemoczeni, ale uradowani, że nie siedzieliśmy na tyłku i zaliczyliśmy kolejny etap górskich wędrówek. Minusem było jednak to, że gospodarze schroniska zarządzili zimny odchów w naszym pokoju. Dla nas, jako żywe organizmy, jeszcze to żadna tragedia. Mamy inne sposoby do rozgrzania. Ale nasze ciuchy trzeba inaczej wysuszyć. Tutaj ciepła herbata nie pomoże. Na szczęście ktoś odkrył rezerwowy wariant w postaci suszarni na zapleczu chaty. Wieczór przebiegał znów pod znakiem rozmowy przy herbatce z ...
[attachment=72125]
To zdjęcie nie włożyłem z powodu tych czterech jegomościów, ale żeby pokazać obrazek tego dania o nazwie Platto alpinistico (Bergsteigeressen). Jadłem. Pycha.
[attachment=72126]
Tomtur i Stasiu życzą dobranoc od schroniskowej herbatki.

Cdn....


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 09-12-2015 10:13 AM

To niespecjalnie fajnie jak za kołnierz leci, niewiele chwilami widać a but się niekiedy poślizgnie. Ale we właściwym towarzystwie aż tak bardzo to nie przeszkadza. Właściwe towarzystwo najpierw zmobilizuje do ruszenia tyłka ze schroniska, potem dopinguje podczas marszu, a na koniec wspólnie rozgrzeje się przy herbatce. Big Grin
P.S.
Stasiu, gdybyś tylko trochę większe fotki załączał. Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 09-12-2015 07:01 PM

o czym ty Stasiu piszesz jaka mżawka, jaki deszcz ....... to był wspaniały dzień, dzień w którym pokonałem moją pierwszą ferratę i właściwie tylko to pamiętam, a swoją drogą to dzięki wszystkim że mnie tam zabraliście i pokazaliście co i jak trzeba ubrać i gdzie wpiąć itd...


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 15-12-2015 07:25 PM

Dzień jedenasty, wtorek - Kolejny trzytysięcznik - Kesselkogel

Tyle już dni upłynęło i my wciąż drepczemy po kopcach. Dzisiaj nas czeka wyjście ferratą na jedyny trzytysięcznik w grupie Rosengarten - Kesselkogel (Catinaccio d´Antermoia, 3004 m). Po wczorajszej (nie)pogodzie, nareszcie mamy widoki. Te są ostre, jak brzytwa.
[attachment=72194]
W dolinie zalega mgła i czeka tylko na jakiś impuls, żeby nam pomieszać plany. Prognozy i tak nam nie wróżą nic widokowego. Mamy możliwość dzisiaj wcześnie wstać i też tak czynimy. Nic nie zostawiamy przypadkowi. Wyruszamy jeszcze przed 7:00.
[attachment=72195]
Pedro wygląda na zadowolonego. Jest to oczywiste. W tyle się na nas uśmiecha dzisiejszy cel - Kesselkogel. Wystarczy tak mało, tylko parę kroków, i będziemy na wierzchołku. Na razie trzeba nam dojść do schroniska Grasleiten. Podejście często przerywam na robieniu zdjęć.
[attachment=72196]
Widać, że mgła powoli się podnosi, ponieważ już olizuje naszą bazę noclegową. Trzeba nam uciekać jeszcze wyżej. Po 45 minutach docieramy do schroniska Grasleiten (2599 m).
[attachment=72197]
Tutaj atmosfera jest całkiem inna. Nocleżnicy dopiero wcinają śniadanie i my nie mamy szans na wczorajszą powtórkę tj. na wypicie gorącej kawy/herbaty. Nawet byłby ku temu powód. Gorące powietrze z przeszłego tygodnia odwiało gdzieś w nasze domowiny. Nam na odwrót dostarczono to chłodne i tym słupek rtęci w termometrze atakuje zero stopni. Przypominam, że mamy sierpień. No nic. Zaspakajamy się własnymi zasobami rozgrzewczymi. Czas też opasać się ferratowym sprzętem. Kawałek za schroniskiem zaczyna się nasza żelazna zabawa.
[attachment=72198]
Ponownie nic trudnego - lekka Ferrata Catinaccio Antermoia. Oceniam, że w niektórych miejscach trudności dochodziły ledwie do "B". W większości to była poręczówka. Na pewno będą zawiedzeni Ci, którzy oczekują skalnych podbojów. Tutaj nic z tego.
[attachment=72199]
Ja byłem zadowolony, ponieważ to była dla mnie nowa ferrata i nareszcie po paru dniach pojawiły się też widoki. Paradoksalne jest na tym to, że najtrudniejsza część do przebycia była w końcowej, już wolnej, fazie na wierzchołku. Trzeba było przejść żyleciastą grań. Nieprzyzwyczajonych do bezednych widoków może trochę zbijać z kolan.
[attachment=72200]
W lewo od Tomtura widać Marmoladę w mało znanej pozycji i jeszcze więcej w lewo kolejny skalny blok Sella z najwyższym Piz Boe. Ledwo się rozgrzaliśmy i już trzeba było hamować. Wyjście na wierzchołek nam trwało trochę więcej jak godzina. Jest krótko po dziewiątej. Jak się później okaże, dobre taktyczne posunięcie. Po południu Kesselkogel się owinął w chmury, w deszczowe chmury. My jedenak teraz kochamy się widokami ponad chmurami. Ze wszystkich wierzchołkowych pstryków pokażę trzy:
[attachment=72201] - powinna, ekipowa od krzyża
[attachment=72202] - widok na nasze schronisko noclegowe (w środku), nad nim w prawo Rosengarten Sp. (Catinaccio Ciadenac), który wczoraj obchodziliśmy, dalej w prawo widać kar Gartl, którym wychodziliśmy od Gartlhütte na Santnerpass, które też widać, przed Rosengarten są widoczne turnie Vajolet.
[attachment=72203] - widok na drugą stronę - dolina Antermoia i jezioro o tej samej nazwie, obok niego schronisko, też Antermoia (2599 m).
Po nacieszeniu się widokami, schodzimy inną drogą. Ma to być też coś ferratowego, ale raczej to wygląda na zmaganie się z ujeżdżającą równią pochyłą.
[attachment=72204]
Kończymy zejście, nawet nie wiem kiedy. Klasyka, schodzi się w dół, żeby się mógło wyjść do góry. Obchodzimy Keeselkogel po piargu. Czeka nas kolejne siodło, jak inaczej, zwane Antermoia (2770 m).
[attachment=72205]
Chmury, na które spoglądaliśmy z wysokości 3000 m zaczynają się podnosić, co nie wróży nic dobrego.
[attachment=72206]
Pedro z Yoterem oceniają sytuację. Tradycyjnie grupa Bieszczady pognała jeszcze na inne mniej znane kopczyki. Sam nie wiem gdzie. Oceniam, że to był C. Scalieret (2887 m). Pozostali nie dają się kusić i pomykają w dół do bazy noclegowej. Nawet mijamy schronisko, gdzie z dala widać, że i tak tam będzie beznadziejnie. Z doliny, oprócz chmur, wytacza się do siodła kłębowisko ludzkie.
[attachment=72207]
Na pożegnanie macha nam nasz dzisiejszy gospodarz. W pełnej krasie Keeselkogel/Antermoia. Dla nas dzisiejsza wędrówka kończy się nietradycyjnie. Wczesnym popołudniem mamy obiadową sjestę.
[attachment=72208]
W głowach niektórych uczestników snują się jednak plany co z napoczętym dniem. Wszystkich swędzą nogi. Trzeba prawidłowo ocenić sytuację. Watażka poleciał gdzieś w zaliczaniu kolejnego milnika, Yoter rozmyślał o ponownych odwiedzinach turni Vajolet. Jednak kłębiące się chmury nie dawały szans na wdzięczne zdjęcia. Późnym popołudniem pogoda sceptykom dała za prawdę. Otworzono zawory z basenów tam u góry.
[attachment=72209]
Znów mogliśmy z pod dachu schroniska podziwiać ciekawe zjawisko. Doczesne wodospady spadające ze ścian Rosengarten Sp. Tym mokrym zdjęciem kończę opisywanie kolejnego dnia. Nawet sobie nie przypominam co robiliśmy wieczorem. Nie mam z tego żadnej dokumentacji.
[attachment=72210]
Z pod ściany Kesselkogel żegna się za wszystkich Lidka.

Cdn....


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tomtur - 15-12-2015 09:05 PM

Jak co robiliśmy odwiedziliśmy bar i graliśmy w jakąś gre karcianąBig Grin[/b]


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 16-12-2015 10:06 AM

O Lidka na lezaczku, chłopcy na skale! Tak ma być.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 17-12-2015 08:50 PM

Dzień dwunasty, środa - Przemieszczamy się pod Marmoladę

Kolejny dzień dla dokonania zmiany. Żegnamy Rosengarten ponieważ w planach jest założenia obozu gdzieś w okolicy Królowej Dolomitów. Głównie dla grupy Bieszczady jest nadzieja, że się uda odwiedzić tą panią.
[attachment=72218]
Dokumentujemy swoje odejście z pod Vajolet i wyruszamy w powrotną drogę do wiochy Pera. Rzecz jasna idziemy tylko kawałek. Do miejsca odjazdu busika. Nikt nie ma głupich pomysłów, żeby drałować doliną po asfalcie.
[attachment=72219]
Jest wczesna pora i na szczęście busik jest tylko dla nas. Watażka nas informował, że dzień wcześniej (przypominam, że w i od Kesselkogel szły procesje) na busika była regularna kolejka, jak za komuny na mięso. Po trzech nocach w górach, znów ocknęliśmy się w cywilizacji. Na parkingu przy samochodach zaistniała dla nas niemiła sytuacja. Można tylko podsumować, że i tutaj są jednak dobrzy ludzie, którzy bez postronnych umysłów pomogą w potrzebie. Naszym kolejnym przystankiem noclegowym zostaje camping Malga Ciapela pod Marmoladą. Kiedy porównujemy to miejsce z ubiegłotygodniowym campingiem obok Cortiny, to można powiedzieć, że tutaj nas czeka oazy ciszy. Może tutaj też było ruszno i wszyscy uciekli dopiero przed zmianą pogody, ale teraz nas czeka parę dni spokoju. Pogoda nie zachwyca do podboju większych kopczyków (oprócz Watażki) i po wybudowaniu bazy namiotowej, udajemy się tylko na niby ceprowską przechadzkę do kanionu Sottoguda na rzece Petorina.
[attachment=72220]
Jest to 2 km kanion, którym kiedyś z doliny przechodzono w pobliże Marmolady. Dzisiaj droga biegnie wyżej wykutymi w skale tunelami. Na trasie jest parę tablic informacyjnych, które opisują dane miejsca.
[attachment=72221]
Cały kamion można też przejechać pociągiem na gumowych kołach. Jednak nasza grupa tak nisko jeszcze nie upadła i postanowiła odwiedzić to miejsce używając do tego własnych nóg. Nie chcę zanudzać opisem poszczególnych miejsc. Poinformuję tylko o niektórych. Mnie najwięcej zainteresował wodospad,
[attachment=72222]
gdzie zimą można sobie urządzić zabawę w pokonywaniu pionu z ubranymi szpilkami na nogach i siekierami w rękach. Można też przypomnieć kapliczkę wybudowaną na pamięć tych co zginęli w górach lub polegli podczas IWW.
[attachment=72223]
Trzeba przypomnieć, że dolina podczas IWW służyła też jako ostatnie miejsce do magazynowania wszelkiego materiału wojskowego, ponieważ na pobliskiej Marmoladzie przebiegała linia frontu.
[attachment=72224]
No i widok na kawałek drogi, po której dzisiaj się jeździ. Po dwu kilometrach robimy w tył wzrot i tym razem drepczemy kamion pod górkę. Dalej nie ma co opisywać dzisiejszego dnia. W powrotnej drodze zrobiliśmy zakupy na dopełnienie wybrakowanej śpiżarni i wieczorem odbyła się kolejna forumowa integracji. Był też czas na ocenę powoli kończącej się dolomitowej przygody.
[attachment=72225]
Tym razem zniszczony Tomtur pozdrawia czytelników tej relacji.

Cdn... jeszcze dwa razy.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 17-12-2015 10:04 PM

Stasiu napisał(a):
Dzień jedenasty, wtorek - Kolejny trzytysięcznik - Kesselkogel

tak z mojej perspektywy w skrócie wyglądała druga część, ta po dojściu do przełęczy Antermoia:
Stasiu się nie myli w nazywaniu tych wszystkich miejsc gdzie był i jeszcze nie był (a jakby się pomylił to i tak miałby rację) ruszyliśmy na szczyt Scalieret, po drodze napawając się widokami na otaczające nas krajobrazy z głównym elementem tzn. pierwszym naszym 3-tysięcznikiem-Antermoia [attachment=72226][attachment=72227][attachment=72228]
a to Scalieret [attachment=72229] i nasze szczytowanie [attachment=72230]
oraz chwile uniesienia [attachment=72231] [attachment=72232]
tu jak to Stasiu określił kłębowisko ludzkie przy Rif. Vaiolet [attachment=72233] [attachment=72234]
a to spojrzenie na Rif. Vaiolet z via Ponoramiki [attachment=72235] którą zeszedłem do Rif. Gardecia aby sprawdzić rozkład jazdy busów [attachment=72236][attachment=72237]
to chyba Milka? [attachment=72238] ale nie znalazłem linii produkcyjnej czekolady, choć nory świstaków były [attachment=72239]
a co do pogody to na trasie Rif.Vaiolet-Via Panoramica-Rif.Gardenccia-Forc.di Davoi-2405-P.Taemma-Rif.Vaiolet złapał mnie raz grad, dwa razy deszcz z czego jedną fale przeczekałem pod rosnącą specjalnie do tego celu limbą a przed drugą uciekłem do schroniska tuż przed tym jak na moją drogę polały się strumienie wspomnianych przez Stasia wodospadów Toungue
[attachment=72240][attachment=72241][attachment=72242]
ale co miałem za widoki, to tego nic mi nie odbierze clap clap


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 18-12-2015 02:29 PM

Ty chyba Stasiu, robisz jakieś notatki, bo o takich szczegółach pamiętasz...Big Grin
Pozdrowienia także dla grupy bieszczadzkiej - kiedy inni mieli dość - oni się dopiero rozgrzewali. Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 18-12-2015 10:24 PM

No widzisz Janusz, a ja już myślałem, że jedynym kolegą jest tylko kolega Alzhaimer. I to zwłaszcza, kiedy mam z powodu kompa 3-miesięczną przerwę w pisaniu relacji. Shy


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 19-12-2015 09:01 PM

Krowy, swistaki... A mnie tam nie bylo..blink



Pięknie!


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 19-12-2015 09:15 PM

Em, świstaki dopiero będą w następnej relacji. Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - watażka - 19-12-2015 11:19 PM

Stasiu napisał(a):
Dzień dwunasty, środa - Przemieszczamy się pod Marmoladę

O tym jak to nadmiar euforii może okazać się zgubnym i że niema tego złego co by na dobre nie wyszło!!!!!

Nie rozpieszczani pogodą (bo odkąd przyjechaliśmy w Dolomity to nie było dnia bez deszczu) a przez to z uczuciem niespełnienia i żalem do ?.(właściwie nie wiem do kogo lub do czego) może do gór, może do losu (czytaj Boga), może do Włochów lub Italii (przecież ten kraj nosi miano ?Słoneczna Italia?) mimo chmur nisko zalegających na górach i niekorzystnych prognoz na dalszą część dnia, licząc że tym razem się ona nie sprawdzi, odłączamy się od grupy (ja i Wojtek) i postanawiamy mimo wszystko pokonać Ferratę Trincee tą samą która nie dała szansy wcześniej głównemu trzonowi ferraciarzy z GŚ. Pozostawiamy samochód na parkingu przy zaporze Lango di Fedaia [attachment=72252] i dziarskim krokiem ruszamy w kierunku gdzie powinien wznosić się masyw Bec da Mesdi na przełęczy Vescovo całkiem przypadkiem we mgle zauważamy stację kolejki???[attachment=72253] Niezwłocznie jednak ruszamy w kierunku gdzie powinna być ferrata, ale po piętnastu minutach marszu wciąż jej niema,[attachment=72254] trzeba zawrócić bo idziemy złym szlakiem, jak się okazało przegapiliśmy zejście na ferratę. Gdy wreszcie docieramy pod ścianę lekko siąpi ?letni deszczyk? ale nic to, jesteśmy tu to idziemy zgodnie z planem. Łatwo powiedzieć a trudniej zrobić początek tej ferraty niewiele przypomina do tej pory pokonywane, dłonie nie chcą się wystarczająco się zacisnąć na mokrej linie, pod nogami brak stabilnego oparcia na mokrej skale, pokonanie pierwszych czterech przęseł zajmuje nam dwadzieścia minut!!!!![attachment=72255][attachment=72256][attachment=72257] Ale dajemy radę więc kiedy stajemy na grani może i wąskiej ale stabilnej [attachment=72258] [attachment=72259]adrenalina i endorfiny wprawiają nas w stan niegasnącej euforii i nawet coś się przejaśniło,[attachment=72260] wszystko nas cieszy, wszystko jest wspaniałe i daje nam niesamowitą satysfakcję z tego co nas dzisiaj spotkało. Mimo że znów nic nie widać idziemy przed siebie zaglądając do każdej dziury stając na każdej grani,[attachment=72261][attachment=72262][attachment=72263][attachment=72264] gubimy poczucie czasu i przestrzeni (nie może tego nie zgubiliśmy tylko w tej chmurze jej nie mieliśmy). Jak już tak zaczęliśmy wszystko gubić to i szlak też zgubiliśmy, gdzieś ferrata miała przerwę która potraktowaliśmy jako jej zakończenie i postanowiliśmy ściąć trochę drogę i wcześniej zejść z grani. Gdy tylko wyłoniliśmy się z chmur po ostrym zejściu piargiem rozglądamy się po okolicy i nic nam tu nie pasuje do mapy, w ruch idzie kompas i okazuje się że jesteśmy po odwrotnej stronie grzbietu w stosunku do zamierzonej, spora konsternacja, ciężkie niedowierzanie, dopiero dostrzeżona kolejka linowa, ta sama co na początku ferraty nie pozostawia nam złudzeń, że pobłądziliśmy, więc ze spuszczoną głową powrót, tak kolejny raz tego roku Ferrata Trincee pokonała kolejnych ferraciarzy z GŚ. Wychodząc na grzbiet pod kolejką dopada nas spora ulewa próbujemy przyśpieszyć kroku ale pod górkę trudno a z górki ślisko. Do campingu docieramy mokrzy i zziębnięci, euforia gdzieś uleciała.
Na pocieszenie pozostała nam myśl: jednak lepiej że przedwcześnie zakończyliśmy łażenie po skałach bo w deszczu mogło by być z nami tam dość niewesoło i jak to znakomicie być w doborowej kompaniji w górach bo zaraz po powrocie czekały na nas rozgrzewające napoje i ciepłe uśmiechy reszty grupy. Dzięki przyjaciele!!!


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 20-12-2015 08:54 AM

Wiesz Boguś, mnie jednak cieszy, że poznaliście na własnej skórze ferratę Trincee. Może potraktowała Was trochę po macoszemu, ale nareszcie poznaliście z ferratowego świata coś więcej jak "nieco trudna". Smile
Dzięki za dopełnienie mego opisu i dopiero teraz sobie przypomniałem Waszą anabazę z tego dnia, kiedy my reszta spacerowaliśmy Sottoguda. ok Umiesz nawet wtrącić pewnego ducha w twoje opisy. unsure
Inni też będą mieli pewną satysfakcję, że i Wy mieliście nienapełnione cele z tej ferraty.


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 21-12-2015 09:18 PM

Dzień trzynasty, czwartek - Wyjście na Ombreta i ja już pasuję

Ostatni dzień wspólnego wędrowania. Też Dolomity się z tego cieszą i zapodały nam najsłoneczniejszą pogodę drugiego tygodnia. Widok na mapę mi powoduje zmarszczki na czole. Dzisiejszy plan nam oferuje niemal 1700 m podejścia, to by nie było jeszcze takie złe, ale tyle samo zejścia. Przyznaję, że mi się nie chciało tyle tego schodzić ze względu na moje kolana. W tym dniu zrodził się temat całej dolomitowej relacji. Do przełamania tej niechęci, mi też nie pomagało późniejsze kłębienie się chmur, które zakrywały widoki na monument znanej ściany wspinaczkowej Marmolady.
[attachment=72271]
Wychodzimy około 7:35. Najpierw dnem doliny po asfalcie. Gdzieś dalej nas czeka pierwsze podejście (około 500 m) w formie kaskady mniej znanych potoków, które w dole tworzą rzekę Petorina.
[attachment=72272]
Podejście takim pionem ma i też swoje plusy. Zwiększają pole widzenia. Tutaj, rzecz jasna, pokazują się nam znane dolomitowe giganty.
[attachment=72273]
Kto nie zna skalny tron - Pelmo lub skalny stożek Antalao? Ten nie był w Dolomitach. Na zdjęciu widać też kawałek wiochy Malga Ciapela. Jeszcze kilka skalnych półek, elektrownia wodna i jesteśmy u wylotu doliny Ombreta. Tutaj to już inna kawa. Cywilizacja została gdzieś w dole.
[attachment=72274]
Wszystko postawione na twardych górskich warunkach. Widzimy samotnię Malga Ombreta. Wydaje się, że to zwyczajne gospodarstwo rolne. Jednak oferta kusząca do zatrzymania się działa niemal zabójczo. Jesteśmy chyba pierwsi klienci i pani gospodarz ochoczo otwiera swoją zajezdnię.
[attachment=72275]
My jednak nie mamy teraz w planie kosztować produktów bydła rogatego, które spokojnie pasie się opodal na łące pod skałami, żeby wyprodukować mleko na dalsze produkty. Jednak muszą to być produkty pierwszej klasy, gdzie chemia nie ma w ogóle miejsca. Ja na pewno wypróbuję coś dobrego, kiedy będziemy wracać i będzie więcej czasu na obijanie się tutaj. Pierwszy postój na regenerację planujemy dopiero przy schronisku O. Falier (2074 m), które jest usytuowane na drugim końcu doliny Ombreta. Co by o niej powiedzieć. Dolina ta jest prawdziwym eldoradem dla świstaków. Szlak nie prowadzi dnem doliny, ale wyżej zboczem. Jak już wspominałem, jesteśmy tutaj tego dnia jedni z pierwszych turystów. Na całym połaciu swawolą świstaki. Jest to chyba dla nich pora śniadaniowa.
[attachment=72276]
Tutaj widzimy jednego gospodarza, który ochoczo pozuje przed fotoaparatem. Miejscami to wygląda, jak by komuś uciekły króliki. Było ich sporo. Posuwamy się powoli ku schronisku.
[attachment=72277]
Yoter ocenia dalszy przebieg szlaku. Widzimy już schronisko i nad nim przedwierzchołek Fonch de Ombreta ze swoją kamienną maczugą. Kolejny skalny blok, który prowokuje myśli, czy jeszcze to wytrzyma i nie spadnie, kiedy będziemy pod tym akurat przechodzić.
[attachment=72278]
Dochodzimy do schroniska.
[attachment=72279]
Miejsca w pierwszej klasie są akurat zajęte miejscowymi rogatymi gospodarzami. Musimy zająć te mniej wygodne.
[attachment=72280]
Ze zdjęcia widać, że nam to całkiem nie przeszkadza. Po dłuższym czasie możemy nareszcie odpoczywać z widokami na góry i to w atmosferze absolutnej ciszy. Jesteśmy tylko my i gospodarze. Tak później już nie będzie. Ja jestem zafascynowany tutejszym górskim klimatem i na pewno moja noga tutaj jeszcze kiedyś postanie, moje d....o tutaj siądzie, moje całe ja tutaj się prześpi, okosztuje miejscowej żywej wody i innych produktów. I to wszystko dlatego, że będzie trzeba wcześnie rano oglądać życie rodzinne świstaków.
[attachment=72281]
No, koniec marzeń. Trzeba dalej drałować po pionie. Czeka nas 700 m wyjścia do przełęczy Ombreta. Nasza grupka się powoli rozciąga. Ja z Tomturem zabezpieczam tyły.
[attachment=72282]
Nie wiem czy Tomturowi było tak ciężko czy uginał się tylko przed kolejną ikoną, akurat wynurzającą się Civettą. Na zdjęciu widzimy jeszcze kawałek doliny Ombreta, gdzie jeszcze przed chwilą oglądaliśmy hasanie świstaków.
[attachment=72283]
Tutaj przełęcz wygląda, że jest blisko, na wyciągnięcie ręki. Jednak każdy górołaz to zna. Drepcze się i drepcze. Co chwila człowiek patrzy na upragniony cel a ten, jak by wciąż stał w jednym miejscu. Tutaj też to uczucie miałem. Policzyłem to. Ja na tych 700 m pionu zużyłem 1:20 godziny.
[attachment=72284]
Pod przełęczą jest widoczna Cima Ombreta (3011 m). Kolejny 3-tysięcznik. Dla mnie jednak to już było za wiele. Jakoś wszyskie chęci do odwiedzenia tego szczytu mnie opuściły. Zwłaszcza, że przeciwległa Marmolada i jej znana ściana okryły się chmurami.
[attachment=72285]
Biwak na przełęczy był dla mnie końcówką. Myśl o tym, że mi trzeba schodzić z tego miejsca 1300 m w dół, powodowało, że już tutaj mnie bolały kolana i to na Ombretę brakowało 300 m. Jasne, że kiedy trochę odpocząłem to potem żałowałem swej decyzji. Jednak na szczytowanie było już za późno.
[attachment=72286]
Aczkolwiek nie widać mojej gęby, jest poznać, że smutno patrzę od drzwi biwaku na Civettę. Jest ku temu powód. Dzisiaj kończymy nasze wędrowanie po Dolomitach i jutro wracamy w domowe pielesze. Nigdy nie przyzwyczaję się do tego uczucia.
[attachment=72287][attachment=72288]
Tomtur ogląda z kapsuły naszych towarzyszy na grani, którzy odeszli odwiedzić Ombretę. W tyle widać słynną kawałek ze ściany Marmolady. Po krótkim odpoczynku, zaczynamy samotnie schodzić. Powoli też idylka samotników przemienia się na wymijanie innych turystów. Czym bliżej schroniska, tym tłoczniej. Nie mamy nawet chęci się zatrzymywać.
[attachment=72289]
Postanawiamy przejść dnem doliny, żeby jeszcze podpatrzyć co robią świstaki. Jednak to ludzkie nasilenie spowodowało, że nie zobaczyliśmy ani świszczej nogi. No nic. Ten żal wynagrodzę sobie odwiedzinami mojej już niecierpliwie wyglądającej Malgi. Tutaj muszę puścić trochę kasy i wypróbować górskie produkty. Cierpliwie odczekam długą kolejkę. Poranna cisza i bezludzie tego miejsca odleciało gdzieś w góry. Ludzie kupowali wszystko, co się da wyprodukować w górach z mleka.
[attachment=72290]
Ja sobie wybrałem jogurt i żeby nie był taki prosty, dodałem sobie do tego leśne owoce w postaci borówek i ostrężyn. Pycha. Dla chętnych jeszcze podam cenę: 5 euro za taką miskę. Ja, obżartuch, wciąłem dwie. Na Malga poczekaliśmy na resztę naszej grupy, oprócz tej Bieszczadzkiej. Ci tradycyjnie musieli przedreptać coś więcej i doszli później. W campingu jesteśmy po 15:00. Co dalej napisać? Taki zwyczajny smutny wieczór przed odjazdem. Grupa Bieszczady nawet wyjechała jeszcze wieczorem. Watażka nam na pożegnanie przygotował jajecznicę z górskich, tym razem bieszczadzkich, produktów. Po ich dojechaniu, w bazie zostały już tylko resztki forumowiczów - Lidka, Yoter, Pedro, Tomtur i ja.
[attachment=72291]
Od michy z jogurtem żegna się Stasiu.

Cdn...już to będzie zakończenie


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 22-12-2015 10:32 AM

Tyle świstaków co w tej dolinie to ja w całym swoim życiu nie spotkałem. I ta micha jogurtu z owocami! Big Grin
Może kiedyś to powtórzymy?


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 22-12-2015 04:54 PM

yoter napisał(a):
Tyle świstaków co w tej dolinie to ja w całym swoim życiu nie spotkałem. I ta micha jogurtu z owocami! Big Grin
Może kiedyś to powtórzymy?

Jak kiedyś. Już w następnym roku. Toungue Moje plany są Pala i Brenta. No i jakaś 4. Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 22-12-2015 07:51 PM

Dzień czternasty i piętnasty, piątek i sobota - Dachstein ponownie nieosiągalny

Rano i nas dopadło pakowanie. My też jedziemy do domu.
[attachment=72292]
Nie wiem dlaczego wszyscy mają wyśmiane miny. Cieszyć się z tego, że się jedzie do domu? To ja nie znam. Skromna grupka forumowa się jeszcze dzieli. Yoter z Lidką mają swoją powrotną trasę. Pedro, Tomtur i ja mamy w planie zahaczyć chociaż na jedną noc o Dachstein w Austrii. Żegnamy się ze słowami "do następnego". Już w trójkę zatrzymujemy się na ostatnie dolomitowe widoki na przełęczy Valparola, parę set metrów od Falzarego.
[attachment=72293]
Widok od Valparola na Sas de Stria nad Falzarego (w lewo) i Col di Lana (w prawo). Pedro pognał jeszcze odrobić zaległości. Ja z Tomturem skromniutko drepczemy na mały kopczyk nad chatą. Więcej się u mnie w sandałach nie dało. Po naszym zachowaniu było widać, że ociągamy się z wyjazdem.
[attachment=72294]
Byłem zaskoczony, że i w takim miejscu szarotki alpejskie pozują dumnie przed aparatem. Ostatnia włoska kawa i arivederchi Italia. Po drodze jeszcze przystanek w moim ulubionym Interspar w Lienz. Tam trzeba we właściwy sposób przeorientować się z włoskiej na austriacką kuchnię. Najlepiej zżarciem sznycla wiedeńskiego. Potem już tylko Schladming u podnóża Dachstein i Niskich Taurów. Po marnym szukaniu dostępnego pensjonatu, lądujemy w campingu. Rzecz jasna, załatwiamy sobie Sommercard, żeby darmowo wyjechać kolejką na lodowiec Dachsteina. Z czasowych powodów nie będzie nas stać na większe górskie wybryki skalne. Pogoda na sobotę załatwiona. Rano nie możemy się doczekać. Od razu wyruszamy ku dolnej stacji. Zaraz od początku czujemy, że coś tu nie gra. Ostatnio, kiedy tutaj byłem, wystarczyło kupić sobie bilet w stacyjnej kasie. Teraz nas wyganiają na wewnątrz do jakichś budek, gdzie wytworzyła się kolejka. Tutaj następuje dla nas szok. Dowiadujemy się, że na wyjazd kolejką trzeba się wykazać papierem potwierdzającym uprzednią rezerwacją. Jeszcze próbujemy jakiegoś gościa, stojącego w drzwiach pytać, czy przypadkiem nie są wolne miejsca. Nie dziwię się, że nie ma. Przy takiej pogodzie! Powoli dolega na nas przykra rzeczywistość. Dzisiaj nie będzie nam dane wyjechać na Dachstein a my dzisiaj musimy powrócić do domu. Najwięcej zły był Tomtur. Już po raz kolejny Dachstein odmówił mu gościnności. Później dowiaduję się, że rezerwację można było zrobić w recepcji campingu. Tylko kto to wiedział?
[attachment=72295]
Moja smutna gęba z tłem Dachsteina. I tym zdjęciem kończę swoją relację z naszej bibowej letniej wyprawy w Dolomity. Do domu mieliśmy jeszcze sporo godzin, ale opisywać jazdę samochodem nie jest niczym ciekawym.

Zakończenie: I tak zakończyła się letnia biba, gdzie mnie w pełni posmykano. Spełniły się moje skryte marzenia. Forumowicze GŚ w gromadzie większej niż małej wspólnie pohasali po Dolomitach i niektórzy pierwszy raz okusili ferraty. Dziękuję wszystkim za wspólnie przeżyte chwile, które do końca życia zostaną zapisane mi w pamięci. Wierzę, że jeszcze spotkamy się w podobnym stylu i na większych przedsięwzięciach. Żegnam się z Wami tomturowym: "Czołem ferraciarze"!


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - tomtur - 22-12-2015 09:07 PM

Kiedyś wydawało mi się że Dolomity nie są dla mnie ,jak człowiek może się mylić wystarczy poznać w sieci gościa z którym jest wszystko proste ,dzięki Stachok


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pablo - 22-12-2015 10:03 PM

Dziękujemy Smile
Będzie do czego wracać. Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - yoter - 23-12-2015 08:55 AM

Czołem! Do następnego! Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 23-12-2015 10:49 PM

Stasiu dziękuję <uscisk> !


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 11-06-2016 12:38 PM

Może i z MAŁYM giggle opóźnieniem ale od wczoraj skleciłem jeszcze jeden filmik z sierpniowych Dolomitów Big Grin

Zapraszam na Ferratę Piz da Lech:
https://www.youtube.com/watch?v=F2K0_UBcHNY

innocent Cool Wink


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Em. - 11-06-2016 05:55 PM

Pedro ok


Doskonale wspomnienie minionego lata Smile


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Stasiu - 11-06-2016 07:12 PM

Nie wiem Pedro dlaczego tak długo się obzygałeś z tym filmikiem. Zazdroszczę idealnej pogody. Tym filmem mnie nabiłeś do kolejnej wyprawy. Za dwa miesiące miał bym tam gdzieś już głaskać te skały. Big Grin


RE: Jak mnie posmykano po Dolomitach - letnia biba 2015 GŚ - Pedro - 11-06-2016 08:10 PM

Też nie wiem Stasiu dlaczego - ale tak wyszło Smile

To ja może tutaj małe podsumowanie zrobię, żeby było wszystko w jednym miejscu. Tym bardziej, że nie koniecznie wszystko było chronoligicznie w tym wątku. Mam na myśli odnośniki do relacji i filmów.

Przyjazd - RELACJA
Dzień 1. Ferrata degli Alpini (wszyscy) - RELACJA FILM
Dzień 2. Ferrata Lipella (większość) - RELACJA
Dzień 2. Monte Cernera (moja wycieczka) - na razie brak relacji/filmu
Dzień 3. Ferrata Marino Bianchi (wszyscy) - RELACJA
Dzień 4. i 5. (ekipa Sorapiss) - wokół Sorapiss - RELACJA
Dzień 4. (pozostali) - Ferrata Tridentina - RELACJA FILM
Dzień 5. (pozostali) - Ferrata Piz da Lech - FILM
Dzień 6. i 7. (ja oraz Sebastian) - Seekofel - RELACJA FILM
Dzień 6. (pozostali) - Ferrata Trincee próba - RELACJA
Dzień 7. (pozostali) - wokół Cinque Torri - RELACJA
Dzień 7. (Watażki po przyjeździe) - rekonesans ponad Campingiem - RELACJA
Dzień 8. (wszyscy) - przejazd i podejście do schroniska w Catinaccio RELACJA RELACJA UZUPEŁNIENIE
Dzień 9. (wszyscy) - Ferrata Santnerpass - RELACJA FILM 8. i 9. dzień razem
Dzień 10. (wszyscy) - Catinaccio d'Antermoia - RELACJA RELACJA 2 FILM
Dzień 11. (większość) - przemieszczenie pod Marmoladę RELACJA
Dzień 11. (Watażki) - epizod z Trincee - RELACJA
Dzień 12. (wszyscy) - Cima Ombretta - RELACJA
Zakończenie - RELACJA

Jakby czegoś brakowało - piszcie.