Odpowiedz  Napisz temat 
Strony (5): « Pierwsza < Poprzednia 1 [2] 3 4 5 Następna > Ostatnia »
Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011
Autor Wiadomość
Łukasz

*****


Postów: 6,463
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2007
Status: Offline
Post: #16
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

W Julijskich też można znaleźć pamiątki wojenne.

Stasiu - fascynujący ten tunel. Czuć powiew histori.



"I będziesz źle spał dopóki nie zapłacisz podatku"
02-09-2011 06:58 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #17
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Tenshi napisał(a):
Ile czasu zajmuje samo przejście tunelem skalnym?

Wygląda to na 45 - 60 minut. Zależy czy człowiek zatrzymuje się i na jak długo przy różnych postojach, czy odbiega do licznych odnóg (kawern) itp. Nie jest to nic strasznego. Jedynie dla ciężkich klastrofobów to może być problem.



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
02-09-2011 03:45 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #18
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

3. dzień: Via ferrata Hans-Seyffert-Weg zachodnim grzbietem Marmolady na Punta Penia - pchnięcie kulą

Ktoś może pomyśli, że się dotychczas raczej obijaliśmy, niż chodzili po kopczykach. Shy Trzeciego dnia pogoda się raptownie poprawiła i trzeba narszcie zrobić coś porządnego. Tak, jak mają Beskidy swoją królową w postaci Babiej, to Dolomity mają też taką jedną i to w postaci Marmolady (3343 m). Najwyższy punkt w Dolomitach i to już jest wyzwanie. W tym celu siadamy do autka i po godzince znajdujemy się u jej stóp przy jeziorze Fedaia. Nie jesteśmy żadni masochiści (nie te lata) i dlatego postanawiamy część wysokości pokonać stylem wywiezienia cielska na "ryngiszpilu". Okazuje się, że trzeba chwilę poczekać, bo w tygodniu kolejka rozpoczyna jazdę dopiero o 9:00. Na szczęście obsługa zmiłowała się na widok smętnych min (było tam takich więcej) i ruszyliśmy już o 8:30 lżejsi każdy o 8 Euro.
   
Już gdzieś pisałem, że podróż tą kolejką jest ciekawa. Trzeba cały czas stać i uważać, żeby człowiek nie wypadł za burtę. Kolejka wywozi nas na jakieś 2626 m. Do ferraty trzeba jednak trochę się przejść i kawałek zejść. Po drodze robię sobie zdjęcie Piz Boe (3152 m) w masywie Sella.
   
Przechodzimy pod jedną skalną odnogą Marmolady (najniższy punkt naszej dzisiejszej wyprawy), żeby pokochać się widokiem na przełęcz Marmolada (2896 m).
   
Tam już zaczyna się ferrata. Przed nami powoli tworzą się grupki prowadzone przez profesjonalnych przewodników. Każdy wybiera sobie najdogodniejszą trasę, żeby jak najlżej wejść minilodowcem pod przełęcz. Stwierdzam, że z każdym rokiem jest na lodowcu coraz to mniej śniegu i jest więcej zlodowaciały. Kiedyś podchodziłem normalnie pod przełęcz, teraz musimy z Tomturem i tutaj założyć raki a kijki zamienić za czekan.
   
Po przejściu na skałę robi się tłok. Przewodnicy wprowadzają swoich klientów na ferratę. Stoimy grzecznie w kolejce i powoli posuwamy się do przodu.
   
Wiadomo, że przy takiej obsadzie może się cokolwiek przytrafić. No i poszło. Ktoś posłał kamień w dół. Rzecz jasna w kilku językach wołano: "Kamień, kamień". W danej sytuacji można reagować dwiema sposobami. Albo patrzę, jak się stacza kamień i staram się go wyminąć albo przyciskam się do skały, jak do ukochanej osoby, i czekam aż mnie kamień minie. Nie wiem co jest lepsze. Ja miałem szczęście, ale jedna dziewczyna oberwała w rękę, bo chciała kamień zatrzymać. Gorzej wypadł jeszcze jeden ferraciarz. Na wołaanie o kamieniu wybrał pierwszy wariant i kiedy spojrzał, gdzie kamień się znajduje, akurat oberwał nim w kość licową. Była to bardzo nieprzyjemna sytuacja. Później widziałem, że ta rana nadawała się do szycia. Jednak koleś zachował się dziarsko i wyszedł aż na szczyt. Dochodzimy do przełęczy Marmolada i otwierają się nam widoki na drugą stronę.
   
Tutaj podchodzą Ci, którzy chcą odwiedzić królową z całą paradą. Podchodzą z wioski Penia (1500 m) doliną Contrin, przesypiają w schronisku Contrin i potem wyruszają w odwiedziny królowej, dołączając do innych na przełęczy. Muszę to raz wypróbować. Kto dalszy chętny? Tomtur nareszcie posmakowywuje to, co czyni Dolomity Dolomitami. Aczkolwiek, kiedy nie ma śniegu i warunki pogodowe są fajne, ferrata nie jest zbyt ciężka, można sobie posmakować to wyjście.
    - Tomtur, jako przewodnik, wygląda fantastycznie
Kto chce popatrzeć, jak sobie Tomtur radzi, niech sobie kliknie tu:
http://www.youtube.com/watch?v=3SYMQs6okDw
Powolutku nabieramy wysokości. Czas od czasu kontroluję, jak sobie mój klient radzi.
   
Wszystko jest OK. Jest nam lekko na duszy, kiedy spozieramy w dół na lodowiec pod przełęczą. Ludziki na nim są coraz to mniejsze.
   
W tych miejscach często też spojrzewamy do góry. Królowa miała by się już pokazać. Trochę się nas chyba wstydzi, ponieważ stara się ukryć za chmurkami.
   
Kiedy ferrata się kończy i zaczyna się piarg z resztką śnieżnego pola to znak, że wierzchołek już niebawem.
   
Staram się trochę pognać do przodu i przygotować się na dojście Tomtura. Jest to jego rekord wysokościowy i chyba na długo. Takiej okazji nie mogę przepaść. Po 3,5 godzinach jestem na szczycie Marmolady - Punta Penia. Przygotowuję aparat i wyczekuję Tomtura. Ten z uśmiechem dochodzi niebawem.
   
Jak zwykle, przychodzi euforia. Marmolada jednak poodkrywa swoje wnady i my znowu zamieniamy się w turystów made in Japan. Pstrykamy na lewo i na prawo. Przy krzyżu i przy schronisku. Jesteśmy w dobrym nastroju i z tego powodu postanawiamy ucieszyć personel schroniska (raczej blaszannej budy). Za twardą walutę kupujemy po herbatce i appelstrudel, bo Marmolada to nie Babia, gdzie forumowicze chodzą często jak na pielgrzymkę i trzeba to jakoś uczcić. Lubię też, kiedy jestem fotografowany przy schronisku z miejscowymi specjałami.
   
Jakoś nie chciało się nam schodzić i długo obijaliśmy się przy schronisku wchłaniając całą tą górską atmosferę. Pogoda nas tym razem rozpieszczała. Powoli trzeba myśleć jednak o powrocie. Zejście to już inny sortyment. Schodzi się lodowcem Marmolada i to z pełnym rynsztunkiem. Chociaż nie jest to typowa alpejska turystyka lodowcowa. Nawet sobie myślę, że przy takich warunkach moje wnuki (jeżeli będą po dziadkowi) będą już schodzić po skale. Tak szybko lodowiec topnieje. Raki i czekan, to ważne naczynia. Najpierw pokonujemy śnieżną grań.
   
Potem znowu przeorientowujemy się na skałę i żelazo,
   
żeby znów włazić do szpilek. Lodowiec nie jest jednak taki łatwy, jak się wydaje. Trzeba obchodzić otwarte przeręble, przechodzić zlodowaciałe albo rozwodnione miejsca.
   
Jednak najwięcej mieszane uczucia miałem, kiedy przechodziłem przez zamkniętą przeręblę i tylko pod spodem słyszałem cieknący potok. Wszystkie te przeszkody szczęśliwie przechodzimy i wychodzimy na skalne plató nad górną stacją kolejki. Dalsza faza naszej euforii. Zrzucamy z siebie (niemal) wszystko i, jak w świętym Jordanie, zmywamy wszystko zło w potoku wyciekającym z lodowca.
       
Prawdziwa żywa woda. Czujemy się jak nowo narodzeni. Teraz już z Tomturem będziemy żyć wiecznie. Taka oczysta ciała i ducha jest godnym zakończeniem naszej wycieczki. innocent Jeszcze tylko zjechać, starając się nie wypaść, kolejką i możemy godnie powrócić do bazy.

Cdn. Następnam razem - via ferrata G. Lipella na Tofana di Rozes



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 04-09-2011 05:04 AM przez Stasiu.

04-09-2011 04:54 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #19
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Stasiu napisał(a):
... Zrzucamy z siebie (niemal) wszystko i, jak w świętym Jordanie, zmywamy wszystko zło w potoku wyciekającym z lodowca.

Prawdziwa żywa woda.

ok: giggle dobre, morsy.

A szczelina na zdjęciu, na krok, czy do przeskoczenia była?

Ok. czekam na Toffanę Wink



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
04-09-2011 10:45 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Tenshi

*****


Postów: 1,397
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2009
Status: Offline
Post: #20
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Do tej pory, to trzeci dzień najbardziej mi się podoba ok

Odkąd siedziałam sobie na tym szczycie http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachme...?aid=40335 Punta Penia stała się moim calem, jestem pod wielkim urokiem masywu Marmolady. Może kiedyś i ja się tam wdrapię?


05-09-2011 06:15 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #21
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Pablo napisał(a):
[A szczelina na zdjęciu, na krok, czy do przeskoczenia była?
(...)
Ok. czekam na Toffanę Wink

Tofana, to będzie o szczebel wyżej Toungue Już się pisze.

Tenshi napisał(a):

Do tej pory, to trzeci dzień najbardziej mi się podoba ok

Odkąd siedziałam sobie na tym szczycie http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachme...?aid=40335 Punta Penia stała się moim calem, jestem pod wielkim urokiem masywu Marmolady. Może kiedyś i ja się tam wdrapię?

Tenshi, pisałem, że Marmoladę jeszcze odwiedzę ze strony doliny Contrin i będzie to tym razem na całość. Możesz się dołączyć. ok



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
06-09-2011 07:08 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #22
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Tenshi napisał(a):
Odkąd siedziałam sobie na tym szczycie http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachme...?aid=40335 Punta Penia stała się moim calem, jestem pod wielkim urokiem masywu Marmolady. Może kiedyś i ja się tam wdrapię?[/align]

Dla mnie z kolei, z tych dwóch to Piz Boe jest ładniejszy niż Punta Penia która jest "przysadzista", przynajmniej od strony lodowca. Dużo ładniejsze są boczne cimy Marmolady np. Gran Vernel ok



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
06-09-2011 10:43 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #23
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

4. dzień: Via ferrata Giovanni Lipella na Tofana di Rozes - skok wzwyż

Jakoś nam posmakowały trzytysięczniki i z tego powodu wybraliśmy następny - Tofana di Rozes (3225 m). Dla mnie chyba najpiękniejsza z trzech Tofan. Stoi jakoby na uboczu swoich syjamskich sióstr. Punktem wypadowym jest tym razem schronisko A. Dibona (2037 m), co oznacza, że to już nie jest lajtowych 700 m jako na Marmoladę, ale już cosika więcej - sympatycznych 1200 m wzwyż.
   
Ku schronisku dojeżdżamy w czasie, kiedy tutejsi kwaternicy dopiero pałaszują śniadanie. Nie dla nas takie przyziemne moresy. My z autka ruszamy zaraz pod ścianę. Będzie się trzeba porządnie zapocić, nim wystartujemy na ferratę.
   
Ciepło, nawet na takiej wysokości, dawało nam we znaki i sapaliśmy jak maszyny parowe. W jednym miejscu Tomtur namyślał się czy nie dołączyć do dwóch panów przygotowujących się na wspin i tym sobie skrócić drogę.
   
Jednak nie mógł mnie zostawić samotnego i z ciężkim sercem poszedł dalej ze mną. Czym bliżej podnóża Tofany, tym więcej imponująco wyglądają jej pionowe skały. Tutaj dopiero Szewczyczek otrzymałby odpowiedź na swoje pytanie: ?Co to oznacza, że piękno Dolomitów odpycha jak magnes?
   
Taaak Szewcze, w takie skały trzeba leźć i nie jest to żaden wspin. Po więcej jak godzinie sapania pod górkę dochodzimy do miejsca, gdzie będzie trzeba znowu zacząć obmacywać skałę. Ferrata na Tofanę rozpoczyna się nietradycyjnie. Stalowa drabinka kieruje nas do wylotu sztolni. Wg przewodnika o długości 800 m.
       
I znowu dwaj ferratowcy będą bawili się w górników. Chłopcy z piaskownicy chcą trochę poznać, jak się czuje Falco w czasie pracy. Na szczęście nie musimy mieć na nogach kaloszy. Tunel prowadzi pod górkę, jest ciepło i parno. Pocimy się teraz dwa razy tyle. Ja jeszcze pół biedy, ale Tomturowi pocą się nawet okulary i bez nich nawet czołówka mu nie pomoże.
   
Nareszcie koniec tunelu. Nie wiem co się Tomturowi w głowie plątało, ale jakoś mu się nie chciało wyłazić na dzienne światło.
   
To, co w tunelu wyszliśmy, wnet znowu połowę tracimy. Trzeba było teraz obejść całą zachodnią ścianę Tofany i to stylem ferratą do góry i piargiem w dół. Bardzo motywujący system.
   
Jednak i w takich warunkach trzeba widzieć piękno górskiej drogi. Żeby coś zyskać, trzeba też o coś powalczyć. Niekiedy z naturą i niekiedy z samym sobą.
   
Na zdjęciu, pomijając Tomtura, widzimy w tle górę - Castelletto. Tutaj w czasie wojny odgrywały się ciężkie walki. Włosi nigdy nie zdobyli ten przyczułek zajęty przez Austriaków. Nawet kawałek wierzchołka był wysadzony w powietrze. Kiedy się czytam o takich rzeczach, potem mam dziwne uczucia, kiedy przechodzę w tych miejscach po około 90 latach. Ferrata z czasem jednak nabiera na wysokości. Mijamy jakieś jaskinie, które też można przejść albo znów dla odmiany w kilku miejscach, akurat w takich, gdzie się trzeba przepinać, przechodzimy przez małe wodospady i mamy darmową kąpiel w ubraniu. Powoli też robi się kolejka i trzeba niekiedy czekać albo jakiegoś sprintera przepuszczać. Nie lubię jak mi ktoś fuczy na plecy.
       
Ferrata Lipella ma jedną wygodę. W połowie drogi dochodzi się do miejsca, gdzie można zakończyć dalsze wyjście i zejść już do schroniska. Ma to duże znaczenie podczas załamania pogody. Akurat doszliśmy do tego miejsca - punkt wysokościowy Tre Dita (2694 m). My mamy pogodę idealną i nawet nam do głowy nie przyszło, żeby tutaj zakończyć naszą wyprawę.
   
Robimy tylko parę zdjątek, bo pierwszy raz się nam odkrywają dwie syjamskie bliźniaczki naszej księżniczki - od lewej Tofana di Dentro i Tofana di Mezzo. Nas jednak czeka następna próba. Po skalnej półce podchodzimy do miejsca skąd będziemy wspinać się północną ścianą ku szczytowi.
   
Przepiękne miejsce. Widzimy pełno innych ferraciarzy jak się powoli posuwają do góry. Nas też czeka fajna zabawa.
   
Dobry nastrój mi trochę tutaj psują, niektóre typy "pseudoferraciarzy". Bez jakiegokolwiek zabezpieczenia i bez kasku prują do przodu (raczej do góry), zmuszają innych do uwolnienia miejsca bo oni się śpieszą i tu akurat robi się tłok, bo różnego rodzaju ludzie są na trasie. Nic nie mam przeciwko tego typu frajerom. Niektórzy sobie robią na ferratach pewnego typu gimnastykę przed prawdziwym wspinem, ale tutaj jest tak samo, jak na drogach. Zawsze mogę być najlepszym kierowcą, ale stopień bezpieczeństwa jest tak wysoko, jak dobry jest ten ostatni kierowca. Nie trzeba dużej wyobrazni, ale co by taki niezabezpieczony ferraciarz robił, kiedy przed nim mniej doświadczony turysta się poślizgnie i karabinkami mu utnie paluchy. Chyba jedynie musi nauczyć się latać w czasie, kiedy leci w dół 50, 100 albo 200 m. Na szczęście nic podobnego się nie stało. Wychodzimy na końcową półkę i jeszcze Tomturowi robię zdjęcie, tym razem z góry, prawie przebytej skały.
   
Chyba jest to bardzo popularne miejsce na robienie zdjęcia, ponieważ już więcej razy widziałem to ujęcie. Tym razem to mam z Tomturem. Koniec ferraty, ale jeszcze nie koniec odwiedzin naszej księżniczki. Jesteśmy na wysokości około 3025 m tzn. trzeba nam jeszcze wyciągnąć swoje ciało o 200 m. Tam dopiero jest wierzchołek. Czeka nas jeszcze normalne dreptanie. Na wierzchołku jesteśmy dużo po czasie, który podają przewodniki. Wiadomo - dziadki. Widoki ze szczytowania nam zasłaniają chmurki i dlatego musi wystarczyć zdjęcie od krzyża.
   
W takim miejscu następują standartowe czynności. Przebieranie się do suchego, popas ciała i ducha, pstrykanie zdjęć i podziwianie okolicy. Nawet nie myślimy na to, że nam trzeba zejść 1200 m normalką, z tego w połowie piargiem i usypiskiem skalnym. Na szczęście mamy po drodze schronisko i jak przypuszczam znowu sobie nieodpuścimy wybrać sobie coś z oferty bufetu. Najpierw schodzimy do miejsca, gdzie się kończyła ferrata. Stąd wierzchołek jest jednak przyciągający.
   
My jednak mamy przed sobą inną próbę. Czeka nas sprawdzenie stanu wytrzymałości stawu kolanowego. Czy mamy w porządku resory i tłumiki. Nasz wzrok nieustannie kieruje się w stronę małego punkciku w postaci schroniska Giussani (2580 m). Ten się powiększa proporcjonalnie do naszego zmęczenia.
   
Nareszcie upragniona kawka w upragnionym miejscu u podnóża naszej księżniczki.
   
Ładne miejsce, w którym bym sobie wyobraził spotkanie bibowe. No, i czas na ostateczne zadanie. Zejście do punktu wyjściowego. Czeka nas normalny zygzak dreptakowy. Najpierw mijamy baraki, które podczas wojny służyły dla żołnierzy i potem już tylko wspominane zejście.
       
Lubię tego typu zejścia. Człowiek się więcej nachodzi, ale szanuje głównie kolana. I to są już ostatnie myśli z tej wycieczki. Dochodzimy zbici, ale w dobrym nastroju do autka, które już zawiezie nas do bazy.

Cdn. Następnym razem Via ferrata na Toblinger Knoten po drabinkach



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 08-09-2011 08:59 PM przez Stasiu.

08-09-2011 06:10 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #24
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Stasiu napisał(a):
...
Ciepło, nawet na takiej wysokości, dawało nam we znaki i sapaliśmy jak maszyny parowe. ...

Nieźle, identyczne warunki można rzec Wink myślałem, że się rozpuszczę na drodze pod ścianę, a przeca to rano było.

Stasiu napisał(a):
... Ferrata na Tofanę rozpoczyna się nietradycyjnie. Stalowa drabinka kieruje nas do wylotu sztolni...

Ze zdjęć wychodzi, żebylismy tam o tej samej porze, u Was 9.27, ja mam na fotce 9.14 Rolleyes

Stasiu napisał(a):
... albo znów dla odmiany w kilku miejscach, akurat w takich, gdzie się trzeba przepinać, przechodzimy przez małe wodospady i mamy darmową kąpiel w ubraniu. Powoli też robi się kolejka i trzeba niekiedy czekać albo jakiegoś sprintera przepuszczać.

Właśnie, Dolomity suche są generalnie, ale tam akurat grubo się leje za kołnierz. A z tymi kolejkami..., ze zdjęć widzę iż nam się trafiło zdecydowanie mniej ludzi i wyprzedzania jako takiego nie było często.

Stasiu napisał(a):
Przepiękne miejsce. Widzimy pełno innych ferraciarzy jak się powoli posuwają do góry. Nas też czeka fajna zabawa.
...Wychodzimy na końcową półkę i jeszcze Tomturowi robię zdjęcie, tym razem z góry, prawie przebytej skały.

Chyba jest to bardzo popularne miejsce na robienie zdjęcia, ponieważ już więcej razy widziałem to ujęcie. Tym razem to mam z Tomturem.

Wiadomo, przepiękny amfiteatr Tofany d.R.ok

Stasiu napisał(a):
Nareszcie upragniona kawka w upragnionym miejscu u podnóża naszej księżniczki.

Ojojoj... ja jednak wybrałem tam małe piwko Toungue

Super zdjęcia, dzięki za tą relację, też jestem za bibą w Dolomitach ok

Będę się jeszcze Ciebie pytał Stasiu, jaką trasę obrać na pozostałe Tofany Smile



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
08-09-2011 08:51 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #25
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

5. dzień: Leiternsteig i Feldkurat-Hosp-Steig na Toblinger Knoten - bieg na 400 m

Zaraz na początku trzeba powiedzieć, że dzisiejsza wycieczka była podjęta w celu pokazania Tomturowi słynnych wieży Drei Zinnen (Tre Cime di Lavaredo), które nie brakują na żadnym kalendarzu z Dolomitów. Ja ich raczej nazwałem "Zęby Smoka". Może by coś o tym powiedział Sylwester, ale długo go nie było na forum. Nie miało być żadnego wielkiego podchodzenia pod górkę. Wyjście drabinkami na Toblinger Knotem było tylko małą namiastką w tym dniu. Z bazy wyjeżdżamy wcześnie, bo czeka nas przeszło 60 km jazdy przez trzy przełęcze. Parkujemy przy schronisku Lavaredo (2344 m), coś w rodzaju górskiej Palenicy Białczańskiej. Ostatni podjazd krzywi nam nasze miny, ponieważ droga jest pod opłatą 22 Euro. Na parkingu szybko zapominamy na to bezczerstwo i raczej podziwiamy okoliczne widoki.
   
Tak, jak Taterki mają swoją ceprostradę, tak i Dolomity mają swoją "volkssteig".
   
Trzeba dodać, że zdjęcie było robione rano i dopołudniowe nasilenie nie było jeszcze nastawione na maksa. Niekiedy się zastanawiam czego musimy na kopczykach dokonywać, żeby do naszych żył wypuścić trochę adrenaliny. Gonimy po skalistych kopczykach, przekraczamy jakieś czeluście, ryzykujemy zjechanie tyłkiem po płacie śniegu itd. A tutaj niektóre ludziki mają za adrenalinę jeszcze zapłacone.
   
Ciekawy to zawód dostarczać towar na górskie schroniska. Żeby podziwiać Drei Zinen z tej prawdziwej strony, trzeba wyjść na szeroką przełęcz Paternsattel (2454 m). Tutaj najpierw w całej swej okazałości pokazuje się Paternkofel i na dalszym planie Toblinger Knoten.
   
Dla mnie to jest już pietyczne miejsce. Chyba co roku jest mi dane oglądać te widoki. Z przełęczy zaczynają pokazywać też swoją twarz nasze wieże.
   
Jeszcze trochę trawersu pod Paternkofelem i mamy pełny uśmiech Smoka.
   
Prawdziwy pokarm dla oczu. Nie mniej ładny widok jest w odwrotnym kierunku, na zbliżające się schronisko Drei Zinnen.
   
Za nim się obnaża wyzywająco Toblinger Knoten. Można jeszcze tutaj dodać, że ładnie się też prezentuje skała na prawo - Frankfurter Würstl (Frankfurtska Parówka). Może więcej sprośni by "to" nazwali inaczej. Big Grin Tak czy siak, obok tej skały zaczyna się ferrata na Paternkofel. Przy schronisku się nawet nie zatrzymujemy i pędzimy pod skałę. Coś nas jakby do niej przyciągało. Może to jest kulisa dźwiękowa wydostająca się z krowich dzwonków? No i jesteśmy pod ścianą. Ktoś może powiedzieć. Co to za wspinaczka po drabinkach z przewyższeniem 100 m. Po nich nawet bez problemu chodzą kury do kurnika. Jednak to tylko pozory. Taka drabinka do przewisu albo powietrze pod stalowymi hakami wymaga siły i koncentracji. Tomtur później orzecze, że to była dla niego technicznie najcięższa ferrata za ubiegłych pięć dni. Od początku pniemy pionowo do góry. Drabinka za drabinką.
   
Pozostaje mi Tomtura fotografować tylko z lotu ptaka. Jak takie wchodzenie do kurnika jest wycięczające, poznać po jego buzi.
   
Na szczęście na tej trasie męczyć się nie trzeba zbyt długo. Czeka nas jeszcze kominek skalny,
   
potem trochę powietrza pod zelówkami,
   
obmacania skalnej grani
   
i już nasze wyśmiane buzie cieszą się z odweidzin wierzchołka na Toblinger Knoten (2617 m).
   
Jakieś krótkie to wszystko było. Człowiek jest przyzwyczajony do całodziennego chodzenia. Na szczycie nie zatrzymujemy się długo. Tylko powinna sesja zdjęciowa i migamy w dół. Powrotna droga jest o wiele łatwiejsza i nie robi nam zbytnio problemów. Jeszcze przed schroniskiem odwiedzamy Sextenerstein. W dzisiejszych czasach mało znaczący kopczyk, ale podczas pierwszej wojny znów miejsce ciężkich walk. Jest to miejsce dla tych, którzy nie mają na Toblinger, szukają spokoju i chcą widzieć Zęby Smoka i Toblinger Knoten w całych swych okazałościach.
       
Dzisiejsza wycieczka jest dla nas takim wypoczynkiem po przedeszłych dniach. Trzeba nam też odwiedzić Zakopane Dolomitów - Cortinę d´Ampezzo i teraz jest ku temu okazja. Ciężko nam jest opuścić ten punkt widokowy. Najgorzej, że nam trzeba przedrzeć się przez to mrowie przy schronisku i nie zadeptać nikogo na drodze powrotnej do autka.
   
Jeszcze mi na Forum będzie ktoś mamrotał o dużo turystach przy schronisku na Morskim Oku. Wink Za karę otrzymie karnet na nocleg w schronisku Drei Zinnen ze soboty na niedzielę w środku lata. I z taką myślą dnia możemy zakończyć dzisiejszy dzień.

Cdn. Następnym razem Via ferrata Brigata Tridentina w grupie Sella



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
09-09-2011 08:24 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #26
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

6. dzień: Via ferrata Brigata Tridentina w grupie Sella - bieg na 110 m przez płotki

Wkraczamy do drugiej połowy naszej wyprawy. Pierwotnie mieliśmy wyjść ferratą na Boéseekofel, mniejszego brata Piz Boé w grupie Sella. Jednak przejazd dwiema kolejkami linowymi kosztowało by 17,6 Euro dla każdego i to nas zniechęciło. Miałem jednak w rezerwie inny wariant wyjścia w tej grupie - Pisciadústeig ferratą Brigata Tridentina. Z tego powodu parkujemy pod przełęczą Gardena. Trasa jest bardzo ładna i dlatego też dużo odwiedzana. Widać to już na małym parkingu, gdzie jest sporo samochodów. W pełni to poznajemy zaraz pod scianą. Kolejka na klamrach była faktycznie długa.
   
Jakoś nam się udało dopasować do szeregu i gęsiego zaczynamy pnąć do góry.
   
Na szczęście za klamrami nastąpiła przerwa w ferratowaniu i mogliśmy tutaj mniej zaawansowanych wyprzedzić. Przy wodospadzie dalszy ciąg wspinaczki.
   
Jednak i tu nie jest lepiej. Też trzeba się poruszać tak szybko, jak osobniki przed nami. Mnie to jednak nie przeszkadza. Można czas czekania wypełnić robieniem foteczek albo nawet kręceniem minividea bez pośpiechu.
http://www.youtube.com/watch?v=y6-d8_XN9Z0
Opisywana ferrata ma jeszcze jedną wygodę. Na tej trasie można robić zdjęcia tylko w dwóch poziomach. Przedstawić pion z góry
   
albo przedstawić pion z boku
       
Zwłaszcza focenie uczestnika w bocznym pionie pokazuje, jak urokliwa jest ta ferrata. Po przejściu takich miejsc, znowu przerwa w ferracie. Budowniczowie tej drogi chcieli jakby naznaczyć, że tutaj mogą mniej sprawni na skróty i już bez zabezpieczeń dojść do schroniska. Dla tych, co chcą jeszcze trochę adrenaliny, mogą dalej kontynuować swoją przygodę. Od tego momentu jest jeszcze więcej pionowo, lepiej powiedzić, że pion to minumum. Raczej występują momenty, kiedy są miejsca w przewisie. Na szczęście trasa jest dobrze zabezpieczona i przewisłe miejsca osadzone klamrami lub kołkami.
   
Chciałem nawet wyfotografować pionową drabinkę i porównać ją z bardziej znaną na OP.
    - Piotrek przepraszam, że mi do kadru znowu wlazło jakieś indywiduo
Jednak zbytnio tego nie widać i muszę to powiedzieć własnymi słowami. Różnica jest taka, że na OP nie jesteśmy zabezpieczeni, bo nie ma stalowej liny i zlecimy na łeb około 10 m a tutaj jesteśmy przed upadkiem zabezpieczeni i kiedy nie, to lecimy na łeb trochę dłużej. Jednak prawo swobodnego spadania jest nieuprośne w obu przypadkach. Niespełna tego wszystkiego ująć zdjęciami.
       
Trzeba to piękno tras przeżyć na własnej skórze. No i jesteśmy na końcu naszej wspinaczki. Jeszcze taka kropka nad "i" albo raczej powiedziane "wisienka na torcie". Śmiało zawieszony mostek pod wieżą Exner Turm.
       
Można sobie tysiąc razy wmawiać, że to pestka, ale kiedy się kroczy przez takie miejsce, ma się zawsze mieszane uczucia. Dla przykładu można popatrzeć na przejście tego miejsca przez Tomtura:
http://www.youtube.com/watch?v=Y9H5BRkqsz8
Mostek - to już jednak koniec ferraty i stąd to jest parę minut do schroniska Pisciadu (2583 m).
   
Jeszcze ostatni widok do doliny, na wieżę Exner Turm z mostkiem i pionową końcówką ferraty
   
i możemy cieszyć się na przystanek w postaci schroniska. Z tego miejsca przewodniki proponują jeszcze wyjście na wierzchołek Pisciadú (2985 m) w relacji 2,5 godziny, ale to pozastawiamy na inny dzień albo może na jaką bibę, ponieważ znów natrafiliśmy na miejsce do tego rodzaju spotkań stworzone. Z czasem nawet zaczynamy się troszeczkę przypodobniać do miejscowych turystów. Kupujemy sobie przy schroniskach coś na poczęstunek.
   
Miejsce to jest bardzo urokliwe, ale trzeba też myśleć o powrocie. Czeka nas zejście, jak zwykle, stromym piargiem. Jeszcze dla lepszego pamiętania ostatnie spojrzenie na schronisko
    - w tle nasz niedoszły kopczyk - Boéseekofel
i już czeka nas nawet coś w postaci lajtowej ferraty, na której nie trzeba się zabezpieczać.
   
Jest to jednak pomoc dla naszych kolan. Tutejsze zejścia, stylem co krok to min. 30 cm w dół, dokładnie przewietrzą nasze kolana. W dolnej połowie zejścia poręczówka się kończy i trzeba już tylko o własnych nogach zejść tą rokliną.
   
Dopiero przy samochodzie możemy porządnie odetchnąć. Mamy dalsze życiowe przeżycie za sobą. Podczas powrotnej drogi nas czeka jeszcze jedno ujęcie. Z drogi fajnie widać wspominaną wieżę Exner Turn i przy większym przybliżeniu nawet mostek z przechodzącymi ludzikami.
   

Cdn. Następnym razem Via delle Trincée



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
11-09-2011 08:16 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Tenshi

*****


Postów: 1,397
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2009
Status: Offline
Post: #27
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

[attachment=40600] Pięknie wyrzeźbiona i uformowana skała.

[attachment=40601] A cóż to za płaskowyż z zębami rekina?

Patrząc na niektóre zdjęcia Tomtura w pionie, przyznam że robią wrażenie!


Ten post był ostatnio modyfikowany: 12-09-2011 08:01 PM przez Tenshi.

12-09-2011 07:38 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #28
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Tenshi napisał(a):
(...) A cóż to za płaskowyż z zębami rekina? (...)


Płaskowyż Karren (Lastoni di Formin) jest niedaleko przełęczy Giau. Można lajtowo wyjść na jego najwyższy punkt. Te "zęby rekina" to masyw Croda da Lago. Szlak prowadzi około masywu. Na pojedyncze igły wiodą tylko trasy wspinaczkowe.
Tak oba te masywy wyglądają z przełęczy Giau.
   



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
12-09-2011 08:30 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #29
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

7. dzień: Ferrata Via delle Trincée - rzut dyskiem

Powoli trzeba było wymyśleć dla Tomtura coś ekstra. Czas na czarną ferratę. Długo rozmyślałem, którą wybrać na pierwszy raz. Wybór padł na Via delle Trincée, która znajduje się w paśmie leżącym między grupą Marmolady i Sella. Mamy też z tego powodu przy ładnej pogodzie zabezpieczone pierwszoplanowe widoki na te pasma. Dojeżdżamy do miejscowości Arabba i pomagamy sobie dalszym cudem techniki - kolejką linową. Jednak 800 m wywiezienia tyłka to duża pomoc. W kabinie kolejki linowej wznikło pamiętne zdanie Tomtura: "Na to mamy wejść?"
    - trochę mniej udane zdjęcie, ale widać co Tomtur zobaczył - Bec de Mesdi
Ucieszył mnie ten wyrok, bo poznałem, że wybrałem ten akuratny szlak. Na początek jednak uczta dla oczu. Po wylezieniu z kabiny kolejki, śmieją się na nas:
Marmolada     i Sella    
Nas jednak czeka porcja adrenaliny. Trzeba od górnej stacji kawałek podejść i już jest się pod ścianą całego grzbietu Padankamm (Crepes de Padon). Najcięższe miejsce jest zaraz na początku. Ściana nie ma w tym miejscu sztucznych kołków albo klamer, tylko stalowa lina. Trzeba 5 - 7 m po górolsku. Dla silnych w ramionach ten styl ma swoje wygody. Problemy są tylko przy przepinaniu karabinków. Skała tego grzbietu ma jednak pewną wygodę. Tutaj raczej mógł by się wypowiedzieć jaki geolog. Skała była tworzona z dwóch rodzajów podłoża. Były to kamienie, chyba pochodzenia wulkanicznego i jakiś piaskowiec. Przypominało mi to papier ścierny, na którym podeszwa przy stylu górolskim się dobrze trzymała. Dolomit, to całkiem coś innego. Jak jest wygładzony, to sĺiski jak diabli. Z pierwszymi metrami się jakoś uporaliśmy.
   
Tomtur jakoby nie wierzył własnym oczom, że można coś takiego przejść.
   
Pionowa (prawie) ściana ma też swoje wygody. Szybko nabieramy wysokości i miejsce, gdzie przed chwilą jeszcze staliśmy, jest dosyć pod nami.
   
I tak powolutku, nie gonieni przez nikogo, wychodzimy na grań, która jest w tym miejscu ostra jak brzytwa.
   
Z widokami na prawo i na lewo podchodzimy pod najwyższy punkt - Bec de Mesdi (2727 m). Na drodze któś nam postawił mostek, żeby nam ułatwić drogę.
   
Może jak dla kogo. Niektórzy mogą mieć problemy przechadzać się po rozwikłanym mostku, gdzie deski są miejscami posunięte:
http://www.youtube.com/watch?v=PwjeCrp_O8E
Za mostkiem trzeba się jeszcze parę razy poprzepinać, zaliczyć znane Tomturowe górolskie podejście z pozdrowieniem dla ferraciarzy
http://www.youtube.com/watch?v=ZA5jq0jWDTo
i jest się na wierzchołku. Wspaniałe uczucie. Po Tomturowej buzi widać, że jest zadowolony z wycieczki. Poczuł, że nie taki diabeł straszny, jak go malują. Trzeba najpierw wypróbować i dopiero potem oceniać. Widoki jak z lotu ptaka, na wszystkie strony same piony. Na szczycie ledwo się mieścimy.
   
Z tego powodu nie fundujemy sobie postój i zasuwamy w dół. Dochodzimy do małej trawiastej przełęczy, gdzie pasące się owce pokazują nam, że tutaj można zakończyć ten wariatków i zejść do punktu wyjściowego. My jednak nie dajemy na ich propozycję i startujemy na dalszą część skalnego masywu. Dobrze zrobiliśmy, jeszcze nas czekała niejedna przygoda. Będzie to jednak kosztem dłuższej powrotnej drogi. Nawet taka skalna półeczka miała swój urok.
   
I widok przed chwilą odwiedzonego szczytu Bec de Mesdi z dalszymi ferraciarzami, tak jakoby widziany z boku, jest też przejmujący.
   
Jeżeli ktoś myśli, że wszystkie najcięższe przeszkody są już za nami, to grubo się w tym miejscu myli. Podczas schodzenia dochodzimy do miejsca, gdzie trzeba zrobić parę kroków do jakby pustej przestrzeni. Zawsze się powietrzne partie lepiej wychodzi do góry, ponieważ nie trzeba patrzeć na przestrzeń pod nami, ale teraz w tym miejscu było odwrotnie. Szukać oporę pod but ze spojrzeniem w dół szeroko nam otworzy oczy i powiększy źrenice.
   
To samo miejsce od spodu.
    i dalsza część    
Fajne miejsce. Akurat nam to dobrze rozprądziło krew. To był już jednak ostatni taki adrenalinowy moment. Za skalną półką,
   
gdzie trasa łamie się pod kątem 300 stopni, robi się przyjemniej.
   
Resztki grzbietu będzie się trawersować raz po lewej i raz po prawej stronie. Wg przewodnika mają na nas czekać jakieś sztolnie. Po przejściu mniej ciekawego trawiastego odcinka, dochodzimy do pierwszej dziury. W środku trochę błądzimy, bo korytarz ma pełno ślepych zaułków. Dopiero po chwili znajdujemy ten właściwy otwór, który jest zagrodzony odpoczywającymi owcami.
   
Kiedy nas widzą, niechętnie nas przepuszczają. Chyba pomyślały, co to za olinowane barany przeszkadzją nam podczas południowej siesty.
   
Zmykamy z tego miejsca czym prędzej, żeby nas jaki skuteczny baran nie przegonił. Przechodzimy przez zabezpieczony trawers, żeby znowu powitała nas dziura następnej sztolni. Tutaj jest już wygodniej. Aczkolwiek jest o wiele dłuższa (ma 600 m) od poprzedniej, skuteczna trasa jest wyznaczona strzałkami. Koniec tunelu, to zarówno i koniec ferraty.
   
Po 3,5 godzinach powietrznej zabawy jesteśmy u celu. Pozostaje nam jeszcze odwiedzenie schroniska i powrotna droga już normalnym szlakiem. Po wyjściu ze sztolni wita nas chatka biwaku Bontadini (2552 m)
       
Wyśmienite miejsce dla nocleżników, którzy mają głęboko do kieszeni. Spanie na pryczach, kibelek i woda, to wszystko darmowo. Jako niby z obowiązku, wychodzimy jeszcze na pobliski kopczyk Mesolina (2642 m). Stąd rozprościera się ładny widok na Marmoladę.
    - nad czym wtedy dumał Tomtur patrząc na Marmoladę?
Rychło schodzimy do schroniska Padon i tam dajemy po jednym zasłużonym. Trzeba trochę zreperować siły. Nie jest nam dane jednak porządnie odpocząć. Przy ładnej pogodzie sporo turystów wyjechało tu kolejką i nie jest nam dana możliwość w pełni wchłonąć tutejszą atmosferę. Powrotna droga jest całkiem nudnawa. Normalny dreptak. Czas od czasu spoglądam na Marmoladę i wspominam na chwile, kiedy tam przed paru dniami byliśmy. Pod koniec powrotnej drogi jest nam jeszcze dana możliwość od spodu popatrzeć na pierwszą część ferraty z mostkiem.
   
To już jednak ostatni górski moment. Za chwilę nas kabina kolejki linowej zabierze z tego fantastycznego miejsca do cywilizacji.

Cdn. Następnym razem odwiedziny schroniska Coldai przed wyjsćiem na Civettę.



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
13-09-2011 08:51 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #30
RE: Dziesięciobój górski albo jak posmykałem Tomtura po Dolomitach - Dolomity 2011

Proszę jakiego moderatora o usunięcie posta nr. 29. Jest to duplikat posto 30, ale bez zdjęć.



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 13-09-2011 08:53 PM przez Stasiu.

13-09-2011 08:53 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Odpowiedz  Napisz temat 



Pokaż wersję do druku
Wyślij ten temat znajomemu
Subskrybuj ten temat | Dodaj ten temat do ulubionych

Skocz do: