No dobre, dobre! Kilka nowych (jak dla mnie) szczegółów
Zaiste Stasiu nie chciałeś iść spać za cholerę, ale wiesz, trzeba było zachować równowagę między czasem spędzonym na trasie (jakieś 5godzin), a za stołem (ponad 6). No jakby to wyglądało?

(...) Zaiste Stasiu nie chciałeś iść spać za cholerę, ale wiesz, trzeba było zachować równowagę między czasem spędzonym na trasie (jakieś 5godzin), a za stołem (ponad 6). No jakby to wyglądało?

Maciek, no tak, ale teraz wiesz jak to wygląda Do spania przeznaczyliśmy ponad 8 godzin. Czy my przyszli na bibę pochodzić po koczykach i pogawędzić, czy się wyspać?

Ciamajda jestem. Chciałem zrobić korektę i wymazałem cały post . No muszę znowu.

Cd...

Dzień drugi 30.1.

Dzięki Maciek . Prawidłowo jest "Każda biba ma faktycznie swojego Stoha".
Wstajemy około 8:00 . Jak na wyćwiczonych górołazów, to trochę za późno, ale jesteśmy usprawiedliwieni. Rano ma do nas dołączyć resztka ekipy i musimy na nich poczekać. Po wczorajszej kolacji jestem ciekawy co nam gaździna przygotuje na śniadanie. Nie zawiodła nas. W jadalni czekała nas prawdziwa uczta. Najwięcej był z niej zadowolony nasz nadworny cześnik Tomtur. Wychwalał śniadanko tak w niebogłosy, że domownicy nam nawet nie wytkli naruszenie ciszy nocnej. Po śniadaniu dochodzi sobotnia grupa w podobie: Edyta85 "Edzia", Lelko, Masklin i ŁukaszS.
   
Teraz już na poważnie trzeba myśleć o dźwignięciu swoich tyłków i wyruszyć w dalszą drogę. Na bibie jesteśmy od chodzenia po kopczykach, a nie od obijania się po jadalniach schronisk. W tym miejscu trzeba oznajmić, że doszło do ważnej zmiany w składzie ekipy. Z przyczyn technicznych nie mogą się z nami wyturlać na Turbacz sam Admin i jego adjutant Mieciur. Ja myślę, że w tej sprawie maczała palce Modzina. Podczas pokonywania pasma Lubania oni dwaj nieustannie naruszali szyk bojowy, oddalali się od zwartej grupy, którą z dużym nasileniem trzymała po kupie prawie Modzina. Za to otrzymali karę - będą siedzieć na tyłkach cały dzień i dołączą do nas dopiero w niedzielę. Mieciur otrzymał dodatkową penalizację - utracił na ten dzień post chorążego. W takim odmienionym składzie ruszamy o 10:00 na podbój Turbacza. Jeszcze pamiątkowe zdjęcie wychwalanej chatki
   
i wytaczamy się na szlak. Pierwszym celem jest dotrzeć na Przełęcz Knurowską. Lubań z odległości 11 km nam posyła ostatnie pozdrowienia. Nie inaczej, jak po swojemu. W postaci postawienia na drodze jeszcze ze czterech kopczyków. Znów nie obyło się od przebierania i podawania lekarstwa, aby śniadanie długo nie siedziało na żołądku.
       
Ponieważ nie był z nami Admin ze swym przyrządem GPS, prowadzący Mallaidh zgubił drogę. Modzina chciała go za karę posłać z powrotem, ale wybaczyła mu, kiedy błagał o przebaczenie i przyrzekł, że będzie więcej uważał oby nie zgubić już szlaku.
   
Z opóźnieniem przekraczamy drogę na Przełęczy Knurowskiej i tym definitywnie żegnamy się z pasmem Lubania.
   
Masyw Turbacza to już inna strona medalu. Tutaj wytrwale pod górkę bez tych krecich kopczyków. Tworzymy zwarty szyk. Z nogi na nogę posuwamy się naprzód. Czas od czasu wychodzimy na górskie łąki. Jednak warunki pogodowe nie pozwalają nam na jakiekolwiek widoki.
   
Muszą nam wystarczyć tablice informacyjne. Podczas postojów, przy zmaganiu się z bocznym grzbietem góry o dosyć rozpowszechnionej wołoskiej nazwie - Kiczora - czas jest wypełniony urządzaniem różnego rodzaju grami. Naprz. rzucaniem zastępczej Snieshki - Modziny - w śnieżne borówczoki (Ci odważniejsi
   
albo wytykanie palcem za jej plecami (Ci mniej odważni ).
   
W takim oto dobrym nastroju dochodzimy na Kiczorę, kopczyka, który kończy największe ciężkości. Od teraz do schroniska będzie już lajtowo. Żeby uczcić tą chwilę, robimy pamiątkowe zdjęcie.
   
Po opuszczeniu wierzchołka, natykamy się w lesie na stado baranów jeżdżących na skutrach śnieżnych. Wg mapy to miejsce znajduje się na terenie Gorczańskiego Parku Narodowego. Mogę się mylić, ale myślę, że na takim miejscu muszą i barany chodzić piechotą albo na deskach a nie zakłócać spokoju i smrodzić w przyrodzie. Natknięcie się na tego rodzaju typków wieszczyło, że schronisko już niedaleko. Faktycznie. Po chwili wychodzimy z lasu na znaną Halę Wzorową. Na drugim końcu widać już "nasz" schron.
   
Dojście do niego było dla nas, górskich wilków, już taką wisienką na torcie. Schronisko na Turbaczu, 15:30. Komuś się może wydawać, że długo plątaliśmy się po kopczykach, ale my chcieliśmy sobie użyć ten dzień .
Po dojściu do schroniska, dalsze wypełnienie czasu to już klasyka. Zakwaterowanie na pokoju, gdzie poniektórzy nie wytrzymali wysoko w tym dniu ustawionej poprzeczkil i musieli sobie odpocząć nim zdążyli się rozebrać , higiena ciała, popas i znowu ta wieczorowa duchowa uczta - moja ulubina czynność - przy suto nakrytym stole.
   
I znowu było o czym mówić. Szkoda jednak, że poszliśmy wcześnie spać (11:00). Próbowałem protestować, ale na nic się to nie zdało. Wszyscy odpadli jak Sylwester od ściany .
Dobranoc.

Koniec dnia drugiego

Cdn..

Ciamajda jestem. Chciałem zrobić korektę i wymazałem cały post . No muszę znowu.

Trzeba przyznać Stasiu-umiesz dozować napięcie
Przez chwilę się przeraziłem-gdzie wcięło relację ? !

ha-ha-ha, bardzo śmieszne, Stasiu przy najbliższej okazji dosięgnie Cię moja słodka* zemsta

* i raczej nie będzie to nic poniżej 50 volt

Biedny Mallaidh. Dostało mu się.
Jednak z tego co pamiętam to nie pod jego przewodnictwem zeszliśmy ze szlaku. Mallaidh miał jednak ważny udział w zdarzeniu. Dzięki niemu wróciliśmy na właściwą ścieżkę

Stasiu- relacja super. Przyznam, że wczoraj co chwila odświeżałem stronę sprawdzając czy relacja już jest

a w końcu dla odmiany niech się Maćkowi raz dostanie, bo w kółko najeżdzanie na modzinę się już nudne robi
Stasiu - relacja klasa : wszyscy wcześnie poszli spać bo i wcześnie zaczęli
hehe miny wszystkich na "rodzinnym" zdjęciu - bezcenne (Stasiu, jaka powaga

(...) hehe miny wszystkich na "rodzinnym" zdjęciu - bezcenne (Stasiu, jaka powaga

Często mi to jest wytykane, ale ja nic na to nie poradzę. Mam taką g...ę (buzię) od urodzenia

Ten post był ostatnio modyfikowany: 04-02-2010 08:12 PM przez Stasiu.

Cd...

Dzień trzeci 31.1.

Rano wstajemy lajtowo. Dzięki nowoczesnemu aparacie Bella mamy informację gdzie się akurat znajduje nasza dwójka bez sternika. Tomtur, kiedy wstał, oświadczył, że dzięki mnie i spaniu na drugim piętrze łóżka całą noc czuł się jak na morzu. Kiedy się ja poruszyłem, to on się z łóżkiem wychylał na prawo i na lewo. Ciekawa sprawa? . Jako nasz kierowca, nie mógł już zbytnio napajać się oprocentowaną herbatką. To dlaczego mu się kręciło w głowie? Pakujemy menele we zbiorowym pokoju schroniska
   
i pojedynczo szurujemy do jadalni na śniadanko. Musimy, ponieważ za chwilę dojdą Pedro z Mieciurem i nie będą chcieli na nas czekać. Jaka była ich prędkość? Chyba mieliśmy możliwość pierwszy raz zrobić pomiar (jak ktoś trafnie nazwał prędkość Admina). Mnie wyszło, że 1 Admin = 5 km/godz = 1,5 Usera , gdzie Admin (A) - prędkość naszego szefa, User (U) - prędkość przeciętnego bibowicza.
Jednak czas pomyśleć na powrót do naszych domów. Schronisko na Turbaczu, 10:35. Pamiątkowe zdjęcie wszystkich bibowiczów,
   
zdobycie wierzchołka o nazwie Turbacz
   
i ruszamy do cywilizacji. Jak ja nie lubię tych powrotów. Czas się ciągnie i w głowie wszelakie myśli. (§) Ala taka jest dola każdego górołaza. Najpierw się cieszy ze zbliżającej biby, potem parę szczytowań i następnie postbibowa chandra. Jeszcze jakieś zdjęcia
       
i jesteśmy w Kowańcu o 12:45. Opróżnianiem zawartości termosów krócimy sobie czas czekając na autobus do Nowego Targu i puszczając koło ucha jakieś życzenia Gosi o oszczędzaniu pieniędzy na autobus i na odwrót zdzieraniu butów idąc na piechotę tych 4,5 km.
   
Popas w miejscowej pizzerii to już bibowy łabędzi śpiew. Serdecznie się żegnamy przyrzekając, że szybko się znowu spotkamy.

Zakończenie: Co by tu powiedzieć? W krótkim czasie poznałem dwa pasma - B. Sądecki i Gorce. Mogę tylko podsumować, że bardzo mi się podobały. Porównuję je z naszym Beskidem Śląskim. Co mi się najwięcej wbiło do oczu? W B.S. i G. jest zachowany pierwotny drzewostan Karpatów - bukowo-jodłowy. W B.Ś. ten drzewostan z powodów przemysłowych został wycięty i ponownie osadzony już głównie kulturą świerkową. Jego skutki możemy odczuwać w dzisiejszych czasach w postaci wycinania dużych połaci. Tego w B.S. i G. nie widzimy. Są tu tylko hale z ładnymi widokami.
Ja nie należę do górołazów narzekających na pogodę. Pogoda dla mnie jest stałą, konstantą. Człowiek jest w tym wzorze zmienną. To my musimy się dostosować do pogody. Że nie było mi dane oglądać pięknych widoków, biorę jako ponowne zaproszenie na tutejsze kopczyki .
Dzięki wszystkim bibowiczom za mile spędzone chwile. Biba w Gorcach jest za nami, niech żyje następna biba.

K O N I E C

Epicka opowieść !
Widzę, że z aurą było różnie-ale najważniejsza ta w sercach-i ta dopisała !
Być może wybiegając w przyszłość-następną imprezę będzie można nazwać roboczo----> "Pojedynkiem w słońcu" .....
Tylko gdzie i kiedy ?
Są już jakieś plany ?

Amen!
Do następnego, mam nadzieję rychłego, spotkania.

Pięknie górskie spotkanie! Stasiu-wspaniale to wszystko opisałeś! Pozdrowienia dla wszystkich Bibowiczów

Sympatyczne to to. Miłe Ryje na zdjęciach, okoliczności przyrody ciekawe. Dysputy, spożycia, akty, itd. Ale dwie rzeczy negatywne mi się w patrzadła rzuciły. Mało kobiet i ta pora spoczynku ...

Stasiu, super relacja wszystko mistrzowsko opisane !
Dziękuje wszystkim bibowiczom za wspólne chwile w Gorcach i do następnego razu

Przeczytane, zdjęcia pooglądane niektóre nie powiem - ciekawe bądź nawet intrygujące
Pogoda faktycznie nie w pełni dopisała, choć szczególnie Ci którzy byli już w piątek mieli choć trochę widoków. Dzięki Stasiu za relację.