akuku

jutro mam wolny dzień więc obiecuje że coś skrobnę. Ostatni tydzień byłem po za zasięgiem internetu - miałem intensywne szkolenie w GOPRe i zostałem ratownikiem kandydatem jedno z moich większych i ważniejszych marzeń się spełniło ale to dopiero początek "kariery" i dużo dużo jeszcze muszę się nauczyć, ćwiczyć itd itp żeby móc powiedzieć że jestem ratownikiem górskim na razie jestem "młody i zielony". Pierwszy etap za mną a teraz zobaczymy czy wystarczy mi zapału i samozaparcia

Nawet nie wiecie jak mi się krzyczeć z radości chce !

...jedno z moich większych i ważniejszych marzeń się spełniło...[...]Nawet nie wiecie jak mi się krzyczeć z radości chce !

Miło widzieć, jak komuś spełniają się marzenia. Krzycz ile sił, krzycz jak tylko możesz najgłośniej i ciesz się chwilą.
Powodzenia!

Wracając do relacyji

Dzień 3 25.07.09

Relaksowo, piwkowo, koncertowy

Pada.... A wieczorem jeszcze niebo było piękne widać było wszystkie gwiazdy. Skusiło nas to do przeprania kilku rzeczy a tym czasem pogoda nastawiła się na funkcję płukanie i się zacięła. Pranie ciągle się płucze a my zdegustowani pogodą człapiemy do baraku zrobić śniadanie. Jemy powoli, delektując się każdym kąskiem - może w tym czasie deszcz przejdzie. Niestety pada coraz mocniej. Po śniadanku i kręceniu się tu i tam bez celu, spakowaliśmy wszystko do auta w systemie fast packing został tylko namiot. Ciągle leje i leje coraz mocniej. Stwierdziliśmy że nie ma co w wielkim deszczu zbierać domku który ma nam służyć jeszcze przez parę dni i ruszyliśmy do baru 200m dalej Tutaj drugie śniadanie - Ja zamawiam pierogi po Łomnicku a Kasia pierogi z jagodami. Siedzimy i czekamy, czekamy i siedzimy. Pogadaliśmy trochę z naszymi sąsiadami z pola i baraku - najbardziej charakterystyczne były "dzieci kwiaty" Ekipa z Warszawki nastawiona do życia bardzo ekologicznie i wegetariańsko. Bałem się przy nich jeść pasztet co by zaraz w nos nie dostać hehe Sympatyczni ludzie przyjechali raczej tu wypocząć niż chodzić po górach aczkolwiek na parę kopczyków weszli
Ciągle pada a z tej pipidówki trzeba się ruszyć. Zwijamy namiot - chyba największe oberwanie chmury a my kasujemy mieszkanko. Całe mokre fuu Tuż po zwinięciu pstryk i deszczu nima....normalnie cholery idzie dostać tak jakby ktoś nacisnął guzik od pilota i wyłączył deszcz. Cóż przenosimy się do Ustrzyk Górnych. Rozbijamy się przy Kremenarosie - schronisko PTTK które wg rankingu gazety NPM zajęło jedno z ostatnich miejsc. W mojej ocenie nie prezentują się tak źle jak było to napisane - z tego co wiem to zmieniła się ekipa zarządzająca Kremenarosem w między czasie. Ciekawy klimat, ceny przyzwoite - za dwie osoby za dwa dni + auto zapłaciliśmy 30zł przypomnę że w Wołosatym 30zł płaciliśmy za jeden dzień - nie ma limitu prysznicowania aczkolwiek na ciepłą wodę trzeba zapolować. Ogrzewanie przepływowe i jak zbyt duża wiara korzystała z wody to o ciepły prysznic było ciężko. Pogoda dalej mało ciekawa ale już przynajmniej nie pada. Rozbijamy namiot a w namiocie mokro. Przewidziałem taką przygodę i w ruch idą ściereczki pana Jana niezbędnego. 3/4 szmatki wchłaniające wodę wystarczą aby doprowadzić namiot do stanu super używalności - suche spanie to podstawa. W całej tej walce z deszczem moja kurtka coś zaczęła dziwnie się zachowywać i poczułem wilgoć od wewnętrznej strony rękawów - pewnie się spociłem pomyślałem i temat olałem a związana z tym przygoda wyjdzie niestety później. Dużo czasu straciliśmy na pakowanie w deszczu, rozbicie się, doprowadzenie namiotu do stanu używalności więc stwierdziliśmy że nie ma co pchać się już w góry. To są wakacje więc odpoczynek też nam się należy. Dwa zestawy obiadowe w Kremenarosie podnoszą nasze morale (jedzenie bardzo dobre i niedrogie - dwudaniowy posiłek 15zł) Po obiedzie ruszamy na miasto ! Obejrzeliśmy inny camping PTTK - jest ogromny jak na Bieszczady. Dużo ludzi i brak klimatu - mi się nie podobał. Dotarliśmy do małego skromnego muzeum "Zielony Domek". Muzeum to poświęcone jest Bieszczadom. Czynne jest od 17-19 w lipcu i sierpniu wstęp wolny. O godz 20.00 zostaliśmy zaproszeni na film o Bieszczadach - 3 części "wiosna i lato" "jesień" "zima" - trwał trochę ponad godzinę ale był bardzo ciekawy. W międzyczasie odwiedziliśmy też dyżurkę GOPR w Ustrzykach Górnych. Po filmie udaliśmy się do "Zajazdu pod Caryńską". Zajazd na poziomie piwnicy ma zrobiony ciekawy bar z małą sceną gdzie od czasu do czasu występują lokalne gwiazdy. Kasia zapisała w moim notesiku "19.00- koncert szarpidrutów" tak skwitowałem ogłoszenie wiszące przed zajazdem - jakaś garażowa kapela miała grać a ja wolałbym coś bardziej w klimacie Bieszczad. Jak się okazało szarpidruty nie dotarły a zamiast nich wystąpił zespół Widymo (http://www.widymo.pl/) Grzaniec dla Kasi, dla mnie zimne piwko plus ziemniaczane "talarki" i pieśni Karpat było to idealne zakończenie dnia.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-08-2009 12:58 PM przez zyraf.

Dzień 4 26.07.09

Obudził nas deszcz - znowu W tym szaleństwie jest metoda - Bieszczady skutecznie bronią się przed najazdem weekendowiczów na połoniny. Deszcz nie jest tak intensywny jak w dniu poprzednim więc zdecydowaliśmy się ruszyć w góry. Po śniadanku udajemy się na "dworzec centralny" 5-10min czekania i mamy busika do Brzegów Górnych. Stąd czerwonym szlakiem ruszamy na połoninę Wetlińską odwiedzić Chatkę Puchatka. Podejście ostre ciągle suniemy do góry. Pojawiają się kamienne stopnie - szybko zdobywa się wysokość. Godzina marszu i jesteśmy na górze. Pogoda do bani. Czasem słońce czasem deszcz - co kilka minut ściąga się i zaraz ubiera kurtkę bo każda przechodząca nad nami chmura zrzuca trochę deszczu. Wczoraj zignorowałem wilgoć po wewnętrznej części kurtki...niestety dziś chciałem "zrzucić" z siebie nadmiar wody i przetarłem ręką rękaw od kurtki. Ku mojemu zdziwieniu ta spieniła się.... łożesz Ty za dużo proszku było w praniu, kurtka się nie wypłukała i membranę szlak trafił mocniejszy deszcz a łona puszcza wodę Dobrze że to przelotne deszcze a nie oberwanie chmury. Sunąc na górę po pokonaniu 3/4 trasy około 50-100m od szlaku stał na polance duży, piękny jeleń. Ogromne poroże miał. W połączeniu z widokami za nim hmmm bajka. Szybko zrzuciłem plecak, myślę "ubiorę kurtkę i zrobię mu parę zdjęć". Niestety pan rogaty poczuł się urażony faktem że zamiast od razu sięgnąć po aparat (a raczej kom z aparatem) i robić mu zdjęcia jak pozuje ja śmiałem najpierw wyjąć i ubrać kurtkę. Zanim wycelowałem w niego aparatem pokazał mi swoją zadnią część ciała i podreptał w las. Hmm chyba uraziłem gwiazdora Maszerujemy dalej - widoki na połoninę Caryńską kapitalne. Jej czubek w chmurach wygląda fantastycznie. Postaram się później wrzucić kilka zdjęć. Po około kwadransie docieramy do schroniska. Ostatni raz w Chatce Puchatka byłem w 2005 roku. Od tego czasu trochę się zmieniło - troszeczkę powiększyli schronisko tzn przesunęli jedną ścianę przez co mieszczą się 3 lub 4 stoły więcej. Jedno się nie zmieniło - tłumy i ciasnota ale dzięki temu było w miarę ciepło Cóż do standardów europejskich daleko Ceny jako takie: 4zł czekolada, 5zł herbata z miodem, 2zł wrzątek do dużej menaszki. W trakcie posiłku debatujemy z Kasią co dalej. Ja bardzo chciałem iść dalej grzbietem połoniny na Przełęcz Orłowicza a stamtąd żółtym szlakiem zejść do Wetliny. Kasia zmarznięta i trochę zmoczona przez deszcz zdecydowanie przeciwstawiała się temu pomysłowi. Wolała zejść na dół żółtym szlakiem do Przełęczy Wyżniej. Biorąc pod uwagę pogodę i zupełny brak widoków może to i lepiej - wrócimy tu kiedyś na pewno pomyślałem. I zaczęliśmy schodzić żółtym szlakiem na dół mijając turystów i stonkę górską maszerująca z parasolami i fioletowymi palcami z zimna w sandałach....szkoda to komentować. W drodze na dół łapie nas mocny deszcz - chowamy się w lesie obok szlaku. Kurtka Kasi nie wytrzymuje i przecieka zupełnie. Na szczęście wziąłem ze sobą swoja starą kurtkę - coś czułem że miejski sprzęt Kasi nie wytrzyma oberwania chmury. Kurtka rozmiar XL wyglądała na Kasi jak sutanna ale przynajmniej z żadnej strony nawet od dołu deszcz Kasi nie ruszył Idziemy dalej. Na Przełęczy Wyżniej dosłownie chwilę po zejściu łapiemy PKS i jedziemy do Ustrzyk. Na miejscu ciepły prysznic, jedzonko i planowanie tras na najbliższe dni. Oczywiście uzupełnianie notesika ciąg dalszy - to dzięki niemu pamiętam tyle szczegółów z wyjazdu

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-08-2009 02:58 PM przez zyraf.

Ale mi się ta relacja w czasie rozciągaaaaaa

Dzień 5 27.07.09
Jak zwykle próbowaliśmy wstać o 7.00 rano i jak najwcześniej wyruszyć na szlak. Jak zwykle wstaliśmy później No może ja wstałem później - Kasia wstała wcześniej. W końcu udało mi się wyleźć ze śpiwora i poczłapać w stronę łazienki. Kasia w tym czasie poszła do sklepu po jedzonko - kochana kobieta warto takie zabierać w góry
Nie wspominałem o tym wcześniej ale z dnia na dzień brakowało nam coraz bardziej kasy dojazd autem okazał się kosztowny a w pieniądzach na wyjazd nie uwzględniliśmy kosztu paliwa na drogę powrotną. Na szczęście w porę się zorientowałem i odłożyliśmy "żelazną gotówkę" Spowodowało to jednak małą dziurę budżetową w naszych finansach. Trzeba było kombinować i kalkulować jak tu przeżyć, wydając jak najmniej Jak to zwykle u studentów bywa, pieniądz w portfelu to zjawisko egzotyczne - pojawia się i równie szybko i niespodziewanie znika
Po śniadanku kierujemy się na "dworzec centralny", który znajduję się około 500m od Kremenarosa. Ledwo pokonaliśmy połowę dystansu do busikowni a już zwinął nas jakiś kierowca i jedziemy do Wetliny. Po kilkunastu minutach jazdy i wymienieniu kilku zdań z kierowcą jesteśmy na miejscu. Żółty szlak na Przełęcz Orłowicza zaczyna się błotniście. W końcu weekend był deszczowy. Szlak przyjemny, podejścia nie za ostre a czasami odnosiło się wrażenie że idziemy po płaskim terenie więc "nogi mogły odsapnąć" przed kolejnym wyrywaniem do góry. Po wejściu na Przełęcz Orłowicza Kasia chciała zrobić przerwę na kanapkę ja jednak zniechęcony ogólnie panującym szumem, hałasem i dymem papierochów stanowczo się temu sprzeciwiłem. Masakra w takim towarzystwie robić przerwę...Łyk wody i ruszamy dalej. Czerwonym szlakiem maszerujemy na Smerek. Widoki na trasie kapitalne. Podejście też jakieś magiczne, idzie si bardzo lekko i przyjemnie Na szczycie dłuższa przerwa na kanapkę, wspólne zdjęcie i podziwianie widoków. Pogoda słoneczna ale wietrzna więc trzeba siedzieć w kurtce. Po kanapkach z pasztetem które w górach i przy takich widokach smakują rewelacyjnie ruszamy dalej. Czerwonym szlakiem idziemy na Połoninę Wetlińską do Chatki Puchatka. W Chatce Puchatka zaplanowany jest dłuższy postój - przerwa obiadowa. Maszerujemy dzielnie 2/3 godziny może więcej. Szczęśliwi czasu nie mierzą więc dokładnie nie wiem ile czasu zajmowało nam pokonanie danego odcinka. Widoki jak z bajki. Wiaterek przyjemnie chłodził podczas marszu aczkolwiek jak dmuchnął mocniej to się nawet zimno robiło. Na trasie jedno mocniejsze podejście na Osadzki a tak to szlak cały czas bez większych zmian wysokości prowadzi. W okolicach Osadzkiego spotykamy naszych "znajomych" z Wołosatego - "Dzieci Kwiaty" Zamieniliśmy kilka słów i dalej w drogę. Po dojściu do schroniska przerwa na obiadek Adventure Food - rewelacja ale trochę mało (pisałem o tym w innym temacie) Po obiadku czas na deser. Kupiliśmy sobie pyszną czekoladę z bakaliami, którą postanowiliśmy zjeść na grani. Spotkaliśmy tam ratownika GOPR z Grupy Bieszczadzkiej - był prywatnie z rodziną. Oczywiście jako młody zapaleniec wtedy jeszcze stażysta nie odpuściłem takiej okazji i zasypałem go masą pytań. Gość okazał się bardzo sympatyczny i z chęcią odpowiedział mi na wszystkie pytania. Zaprosił też nas na swój fotoblog: http://pejzaz.blog.onet.pl/ Po tej miłej konwersacji każdy rusza w swoją stronę. Czerwonym szlakiem schodzimy do Brzegów Górnych. Na trasie niczym strusie pędziwiatry przegonili nas bracia mniejsi kapucyni. Widok kapitalnieprześmieszny. Ciężkie buty trekingowe, habity i plecaczki. Tempo na dół mieli niesamowite tak jakby jakiś świętych na nich czekał Po dotarciu do Ustrzyk wybieramy się na skromne (fundusze się kurczą) zakupy. Bułki, parówki, woda i piwo - piwo musi być. Kolacja mija nam sympatycznie. Niestety parówki szybko się kończą ale jest jeszcze bułka i piwo. Przeżyjemy! Cali uhahani upamiętniamy tę chwilę zdjęciem. Bułka z piwem takie cuda tylko w Bieszczadach Tak właśnie wygląda przygoda

A teraz kilka obiecanych zdjęć


    widok na Tarnicę z Wołosatego


    okolice przełęczy Bukowskiej. "Szturm na Ukrainę" i widoki na wschodnie Bieszczady

    Na granicy

    W drodze na Halicz

    W drodze na Tarnicę. Pod Kopą Bukowską

    Tarnica

    Szeroki Wierch - Widok na Połoninę Caryńską

    Kremenaros - narada bojowa

    Połonina Caryńska w chmurach

    My i nasz domek

    W drodze na przełęcz Orłowicza

    Smerek - widok na Połoninę Wetlińską

    Połonina Wetlińska - widok na Połoninę Caryńską

    Bułka z piwem też posiłek

No Żyraf w końcu udało Ci się zapodać fotki Widzę,że trzeba kiedyś koniecznie przejść się po bieszczadzkich szlakach....Pisanie relacji wychodzi Ci jak bułka z masłem