Przez uśpione przysiółki Beskidu Niskiego
wśród mgły tak zbitej, że oko wykol
gnaliśmy co koń napędowy wyskoczy
ku wchodzącemu w Bieszczadach słońcu.

Do tych stojących w mgle czasu dolin,
gdzie czasoprzestrzeń się zagięła
jak ramię Sanu i tkwi w bezruchu
na przekór ludzkiej woli.
   
Do dolin krwawych czerwienią buczyny
złotem klonów i brzóz obranych,
do traw po horyzont wiecznych
na stromych stokach połoniny.
       
Do nieba nad Wołosatem
co głaszcze bure plecy Tarnicy
nad łąką pełną krępych hucułów
wciąż jeszcze pachnącej latem.
           
Do tych widoków na nieboskłonie
gdzie więcej gór niż miast dokoła
a stada chmur pędzonych wiatrem
można nakarmić prosto z dłoni.
                           
I do noclegów za siódmą górą,
bez prądu, zasięgu wrednych komórek
do labiryntów leśnych ścieżek
przybranych ciężką szarą chmurą.
               
Tam wciąż wracamy i wciąż za mało
lasów, połonin i gór za nami
bo jeszcze tyle dróg do zdeptania
naszym zmęczonym nogom zostało.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-10-2010 12:36 AM przez Mallaidh.