Sorry, nieco prywatnie będzie, choć w tej chwili chyba nic tu nie jest do końca prywatne, biorąc pod uwagę poprzednie strony.
Tak sobie przeczytałam ostatnie posty jeszcze raz. Bardzo to rzewne było, Bober.
Taaa, będzie musiał z tym żyć. I żyje, nie ma obawy, na wakacjach w tej chwili na dodatek. I raczej się nie umartwia.
A Asia wylądowała w szpitalu...

Tak gwoli wyjaśnienia parę słów czemu akurat ja się odzywam...
Przyjechałam tu do Wrocławia na prośbę Tomka do opieki nad Asią, przeorganizowałam swoje życie po to, żeby im pomóc. Umawialiśmy się na rok, a teraz to nie wiem jak będzie, bo szanowny pan małżonek umowę jak wiadomo zerwał, dał dyla i wypiął się odwłokiem.

Umowa z rodzicami w czerwcu była taka, że w razie potrzeby przyjeżdża i pomaga. Efekt? Ja mam zabieg chirurgiczny w Krakowie, a on "źle zrozumiałem termin" znany od 2 mc "i jadę na wakacje w Tatry, bo kwatery zamówione". I wersja ostatnia, bardziej szczera: "Nie przyjadę bo nie chcę, bo nie mam ochoty" i "układam sobie tutaj nowe życie, a wy możecie sobie kogoś wynająć do pomocy". Jaaasne. Tylko same rehabilitacje (ma logopedę, PNF, różne ćwiczenia, elektrostymulacje, masaże etc) wraz z opieką i lekami to koszt kilku tys złotych / mc nawet bez dodatkowej osoby na wymianę.

Nie czepiałabym się gdyby Asia była zdrowa, słowa bym nie powiedziała uważając, że to ich prywatna sprawa. Ale ona potrzebuje pomocy. My - czyli jej tata i ja, bo we dwójkę tu jesteśmy - czasem też. A poza tymi chwilami nie zawracamy głowy i nie przeszkadzamy w nowym życiu.
Ja czasami muszę wyjechać do domu w Krakowie, do lekarza, do rodziny. Teraz też mam zabieg chirurgiczny, potrzebuję wymiany i co? "Nie chce mi się". No to mnie szanowny pan jeszcze nadal małżonek załatwił idealnie, wykręcając się tylną częścią ciała i zwalając na mnie i na Asi rodziców swój problem, swoje obowiązki i swoją odpowiedzialność za swoją własną żonę. ŻONĘ, nadal.
Dobrze było póki była w ośrodku, prawda? Bo nie własnymi rękami praca...

Układasz sobie Tomku nowe życie, mówisz? To ja i Tobie i nowej pannie fajnych wyjazdów w góry i dużo dobrego samopoczucia życzę w tym szczęściu budowanym na cudzej krzywdzie. Nie tylko Asinej. Ale współczucia ludzi, które miałeś do tej pory, Ci nie życzę.


Gwoli sprawiedliwości - Tomek do Bydgoszczy, a właściwie Osielska na ten tydzień w lipcu do Talara przyjechał i pomagał intensywnie we wszystkich dźwiganiach Asi z wózkiem do i z samochodu, jak również w ćwiczeniach.

A Talar Asię "formatował", jak to nazwał, jakimś urządzeniem z polem magnetycznym, miała stymulację manualną naszą (w trakcie stymulacji nie manualnej) oprócz tego chyba rezonansowe wytrząsanie na innym urządzeniu z kilkoma różnymi programami, masaż i elektrostymulację. Tym magnetycznym prof potraktował również mój od lat bolący kręgosłup szyjny i pomogło - przestało tak strasznie mocno boleć jak bolało i mogę się ruszać, tzn działanie ma. Prof. Talar jest dobrej myśli, choć nie ukrywał, że rehabilitacja będzie długa i ciężka.

Następnym razem mamy się ponoć skupić już stricte na rehabilitacji mózgu, pewnie czymś w rodzaju biofeedback, w każdym razie coś komputerowego, z czym Asia miałaby na razie problemy. Bardzo niefachowo to wyjaśniam, wiem...
Tylko, że jeżeli następny raz ma być bez Tomka, czyli czysto siłowej męskiej pomocy, to konieczne byłoby auto z podnośnikiem albo silny facet dodatkowo, bo ja na pewno jej wraz z wózkiem, jak oni to robili, nie dźwignę nawet w połowie na tyle, żeby ją wsadzić do auta...

A na razie i tak rehabilitacja leży odłogiem, bo Asia od poniedziałku leży w szpitalu...
Zainteresował się? Nie.
Przykre.

Baw się dobrze.