Kochani,



Asieńka wraca z nami do Wrocławia.



Ale od początku. Po pierwsze, byliśmy z rodziną w czwartek u prof. Talara pod Bydgoszczą. Tam przedstawiliśmy całą sytuację Asi, co się stało, jak była leczona itp. Profesor na samym początku zaznaczył, że Asieńka ma szansę wyzdrowieć tylko w domu. Powiedział, że jak cała rodzina się zbierze, to jest w stanie ją z tego stanu wyciągnąć. Potrzeba co najmniej trzech osób pracujących z Asią, żeby się nie zamęczyć. Polega to przede wszystkim na specjalnym wysokokalorycznym żywieniu, potem na kilkugodzinnej sekwencji ćwiczeń i masaży codziennie, dalej na stymulowaniu węchu, wzroku, słuchu, pewnie jeszcze dochodzą do tego ćwiczenia na utrzymanie dobrej kondycji mięśni i ścięgien. Oczywiście całość pielęgnacji spada na nas, będzie nas odwiedzać pielęgniarka środowiskowa oraz pewnie co jakiś czas lekarz internista. Przydałby się też diabetolog, może dietetyk... ale to z czasem, jak się we Wrocławiu urządzimy.

Druga sprawa, że ośrodek w Izabelinie się tymczasowo likwiduje. Po śmierci doktora firma przestała istnieć, a nie ma ustalonej prokury samoistnej, nie ma wspólników ani pełnomocników. Rodzina teraz będzie w sądzie ustalać sprawy spadkowe. W ogóle, żeby ośrodek nie padł od razu, komisyjnie otworzono sejf starego doktora i wypłacono pracownikom za październik oraz zebrano pieniądze na zaopatrzenie. Początkowo wszyscy pacjenci mieli wyjechać do 20 grudnia, lecz okazało się, że syn doktora zaczął grozić prokuraturą, że ośrodek działa bezprawnie, bez opieki lekarskiej i posługiwał się w tym celu Asią. Wypiera się przy tym, że w ogóle ją leczył.

Z tego, co się dowiedziałem, to w latach 80-tych rodzina doktora ustaliła między sobą, że dzieci ? córka i syn zrzekają się swojej części spadku po ojcu na rzecz matki. W zamian za to już wówczas dostali część majątku. Nie wiem, czy było to zatwierdzone formalnie, gdyż teraz młody doktor domaga się swojej części spadku po ojcu i pewnie dlatego grozi prokuraturą. Jednocześnie ponoć toczą się przeciwko niemu procesy o niewypłacanie pracownikom wynagrodzenia. Historia jak z kryminału.

Dlatego też wczoraj spotkaliśmy się we Wrocławiu z rodzicami Asi i pokazaliśmy nagrany u prof. Talara film szkoleniowy oraz jego wypowiedzi na temat Asi. Rodzice zgodzili się, że trzeba pomóc i skorzystać z szansy. Na domy opieki zawsze może być później czas. Teraz można dziewczynę jeszcze odzyskać, choć już dużo czasu minęło.

Postanowiliśmy, że w czwartek przewozimy Asieńkę do domu. Na początek zamieszka z nami Tata Asi oraz Ania, która weźmie resztę urlopu. Potem urlop weźmie Mamunia. W ogóle trochę kłopotliwe jest skombinowanie trzech osób, które mogłyby cały czas z Asieńką ćwiczyć, dla niej gotować, pomagać w myciu itd. W styczniu mamy pojechać do prof. Talara na parę dni. On wtedy zobaczy, jakie będą postępy. Zobaczymy też, co dalej będzie trzeba robić. Mamy działać szybko, wyjąć rurkę tracheostomijną, uczyć Asieńkę jedzenia przez usta, szybko pozbyć się cewnika, jednym słowem wszystkich sztuczności. Profesor mówił, że otoczenie domowe i życzliwa rodzina zadziałają na Asię jak akcelerator. No więc próbujemy. Trochę to skok na głęboką wodę, ale większość czynności pielęgnacyjnych już przećwiczyłem, stymulacji i masaży się nauczymy, a jak się to wszystko rozkręci, to już pójdzie dobrze. Będzie sporo pracy, ale Asia jest warta każdego wysiłku.

Jutro jedziemy, więc dziś załatwianie ostatnich spraw w Warszawie.

Pozdrawiam, do napisania,
Tomek