Kochani,

nie pisałem już spory czas. Przepraszam. Po prostu zacząłem tracić nadzieję, że cokolwiek da się jeszcze zrobić. Nasz doktorek wykorzystał kredyt zaufania, stosował różne eksperymenty, które z czasem zaczęły zmieniać się w religijne wykłady. U Asi tymczasem nie było dalszych postępów od trzech miesięcy, no a pieniądze trzeba było płacić ? ok. 2500 zł miesięcznie na same wizyty i rozliczne badania, które, jak się okazało, były dublowane i była do nich doliczana niezła marża. Szkoda o tym pisać, ale doktorek nie liczy się z pieniędzmi. A mi zależy na dobru Asieńki, więc skoro efektów nie ma, to postanowiłem wstrzymać jego działania.

Do mojej decyzji przyczyniły się też wyniki rezonansu magnetycznego, który zrobiono Asi miesiąc temu. Okazało się, że w porównaniu z badaniami sprzed roku nie ma praktycznie żadnych zmian w strukturze mózgu. Gdy pokazałem doktorkowi klisze ze zdjęciami tomografii i rezonansu do porównania, to próbował udowadniać, że tkanka jednak odrasta. No ale połapałem się, że pomylił półkule i że się zupełnie nie zna na radiologii. To, co wg niego odrastało, w rzeczywistości było nieuszkodzoną półkulą prawą... Mógł chociaż szczerze stwierdzić, że się na tym nie zna.

Z dalszych wiadomości: 1. listopada zmarł ojciec doktora - ten, który prowadzi ośrodek, w którym Asia leży. Zmartwiło nas to bardzo, bo człowiek był moim zdaniem godny zaufania i gwarantował bardzo dobrą opiekę nad Asią - po prostu mieszkał w tym domu i był praktycznie na każde zawołanie. Ale z tego co wiem, jego syn nie przejmie jego ośrodka. Jest tam więcej dzieci, więc czekam na postanowienia testamentu. Na razie wszystko po staremu, czyli ośrodek działa, inni lekarze przychodzą... Dlatego też, zanim podziękuję młodemu, to trochę odczekam. Wolę wiedzieć, na czym stoimy.

Przejdę już do meritum, czyli do tematu tej wiadomości. Wczoraj mojej mamie udało się dodzwonić do prof. Talara - chyba najlepszego w Polsce specjalisty od wybudzeń i śpiączek. Dowiedzieliśmy się, gdzie przyjmuje, powiedział nam też, żeby sporządzić o Asi dokumentację video oraz zabrać wszystkie prześwietlenia, wypisy ze szpitali itp. Mamy wykonać kilka badań sprawdzających reakcje neurologiczne i je nagrać. Talar je obejrzy na miejscu i oceni. Do tego prosi, żeby przyjechać co najmniej w trójkę - chodzi o osoby, które Asią się zajmują, a on nas przeszkoli, co mamy robić. Jeszcze pozostała kwestia dogrania czasu wszystkich osób, naprawienia samochodu i będziemy się umawiać na konkretny dzień. Nic to, próbujemy dalej. Nie wiem, co z tego wyjdzie, jakim człowiekiem okaże się prof. Talar, ale Asieńkę kocham tak długo i tak mocno, że po prostu nie mogę odpuścić. W końcu po coś rezygnowałem z tego stypendium.

Na końcu pragnąłbym wszystkim Wam podziękować za przekazanie 1% na Asię, za zbiórki, datki itp. Niedawno fundacja podliczyła wpłaty i wyszło, że zebrano pieniądze wystarczające na opłacenie półtorarocznego pobytu Asi w Izabelinie. Wcześniej zebraliśmy już drugie tyle, ale pieniądze zostały już przeznaczone na badania, przewozy, wózek, parapodium, wizyty i Asi pobyt w ośrodku. Niestety nie mają tam umowy z NFZ, lecz coś za coś. Jest mało pacjentów, pielęgniarek dużo, które Asieńkę traktują bardzo osobiście i jak członka rodziny.
Tydzień temu odebrałem z druku kolejne ulotki o Pomocy dla Asi. Będę je rozdawał partiami w różnych miejscach. Akcja odniosła niesamowity sukces w tym roku. Dlatego, jeśli macie możliwość, rozdajcie je proszę jak największej liczbie osób. Jeszcze raz serdecznie dziękuję!

Pozdrawiam,
Tomasz Zakolski

PS.: W załączniku przesyłam cyfrowe wersje nowych ulotek, gdyby zabrakło papierowych.

   
   

Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-11-2009 01:58 PM przez Galleahad.