Po wspominanej wyprawie 27-28 w Karkonosze mała relacja.
Wyjazd ( w składzie trzyosobowym) ustalony został stosunkowo późno, biorąc pod uwagę sezon i moment przed Sylwestrowy, można było spodziewać się tłumów spędzających ten czas w górach.
Obdzwaniając schroniska w celu znalezienia noclegu, powoli traciłam nadzieję na powodzenie wyjazdu dwudniowego. Po wyczerpaniu możliwości branych na pierwszy rzut pod uwagę(samotnia, Szrenica, hala Szrenicka, strzecha akademicka ,nie wspominając łabskiego szczytu), kolega rzuca hasło Odrodzenie i tam właśnie ku naszej uciesze usłyszeliśmy" są miejsca wolne" i nasza planowana wyprawa czekała już tylko na moment rozpoczęcia
Mając w perspektywie wyjazd, niecierpliwie!!! czekałam na realność powiedzenia" święta, święta i po świętach" ostatniego dnia wręcz miotając się dziwnie.
Jako, że do celu droga nieszczególnie daleka, z Wrocławia wyruszyliśmy w sobotę o przyzwoitej godzinie porannej. Wyjeżdżając mknęliśmy po czarnym asfalcie, wiedząc jednak ,że im bliżej celu tym bliżej nam do pobielonych śniegiem dróg i w końcu uroków zimowej pogody Na miejscu byliśmy po około dwóch godzinach jazdy. Swoją wędrówkę rozpoczęliśmy w Karpaczu spod Świątyni Wang, dochodząc do Polany i dalej kierując się w stronę Pielgrzymów . Zbaczając z trasy znaleźliśmy się w rejonie Smogorni. Ponieważ tamten rejon nie był dobrym na dotarcie do schroniska, jedyne co nam zostało, to wycofanie się , zejście w dół do przełęczy karkonoskiej i stamtąd wejście prostą drogą do schroniska. Droga do schroniska niestety bardzo nam się dłużyła, ze względu na ból nogi, który zaczął mocno mi doskwierać. Po dojściu na miejsce i posileniu się pysznymi pierogami zakończyliśmy dzień popijając piwko, którego jak się okazało w schronisku było brak i sytuację uratowały tylko nasze zapasy wniesione na górę;-) Wbrew różnym opiniom(często niepochlebnym) czytanym na temat schroniska Odrodzenie, mogę stwierdzić, że atmosfera była bardzo miła i pozostawiła po sobie dobre wrażenie.
W dniu następnym wyruszaliśmy ze schroniska w piękną, mroźną i bardzo zimową pogodę. Szlakiem czerwonym udaliśmy się w kierunku Słonecznika, mijając po drodze tłumy narciarzy zjazdowych, którzy bardzo chętnie zapuszczają się w te rejony i poniekąd wstrzymują lekko ruch turystyczny na tym odcinku. Kilka razy trzeba było stawać ,aby przepuścić osoby mknące obok . Idąc dalej od słonecznika widzimy w dole Samotnię i Strzechę akademicką oraz piękną panoramę Karkonoszy , po czym skręcamy na szlak prowadzący w dół i kierujemy się w drogę powrotną do domu, dosyć szybko ale może to małe zmęczenie i rozleniwienie po Świętach sprawia,że nie idziemy dalej.Poniżej kilka zdjęć,które oddają jak piękną pogodą mogliśmy się cieszyć

   
   
   
   

Ten post był ostatnio modyfikowany: 31-12-2008 02:01 AM przez Anna.