Wróciłem z Karkonoszy, gdzie wędrowałem w poszukiwaniu zimy, ale przecież to norma, że nie wysiedziałem w domu ...
Rankiem pojechałem z Piotrem i Romkiem do Karpacza szukać śniegu, nie było go tu właściwie, bo czyż śniegiem można nazwać te nędzne resztki, które pozostały przy chodnikach ...
Nie ma śniegu - stwierdziliśmy,
Idziemy w góry - postanowiliśmy i ... poszliśmy.
Najpierw starym torem saneczkowym kołu Dzikiego Wodospadu, a potem przez las do Strzechy Akademickiej     gdzie jedyny raz pokazało się na moment coś na kształt słońca .
Jest śnieg -, powiedział któryś z tych dwóch, którzy byli ze mną,
Znaleźliśmy go - - zawyrokował,
Lecz co z tego - odpowiedziałem
Przecież sam śnieg to jeszcze nie wszystko - spróbowałem wzbudzić ciekawość ...
To czego nam więcej potrzeba? - zainteresował się jeden z nich
Jak to czego, zimy i śnieżnych postaci - , powiedziałem i poszliśmy dalej
Po minięciu Strzechy, gdy skracaliśmy trasę zimowym mykiem omijając Spaloną Strażnicę wyszły nam na przeciw jakieś takie dziwadła    
Co to, kto to? - zapytali Ci dwaj co ze mną byli
To wysłannicy zimy - powiedziałam i faktycznie zaraz później postacie skierowały nas w wystrojoną dróżkę, która wyglądała jak ... - zobaczcie zresztą sami jak wyglądała nasza droga    
Drogą tą szliśmy i szliśmy popędzani podnoszonym przez wietrzysko spadłym śniegiem, szczypani prawie minusową temperaturą i chwytani co jakiś czas za nogi przez kosówkę, która zdradliwie zapadała się pod naszymi stopami ... Szliśmy tak nie za długo, aż droga zaprowadziła nas do chatki     co trochę baśniowo wyglądała,
Co to? - zapytali moi towarzysze,
A skąd ja mam to wiedzieć - odpowiedziałem,
zapytajcie sami zimy, - doradziłem, lecz wiedziałem, że pytanie pozostanie bez odpowiedzi, bo zima jeszcze nie nadeszła ...
a całe to białe królestwo stworzyli Jej wysłannicy, których wokoło pełno w zamarzniętej kosodrzewinie było     ...
Postaliśmy tam trochę na górze, popatrzyliśmy na dziwadła stworzone ze śniegu i mrozu, po czym schroniliśmy się w okrąglutkich leżących do góry nogami spodkach, które pozostawił na wierzchołku kiedyś jakiś wielki ktoś     ...
Wewnątrz było całkiem przyjemnie, bo i jeść nam dano i napić się pozwolono,     po czym poinformowano nas profanów, że zima dopiero po niedzieli przyjdzie i pokazano nam gdzie powinniśmy tymczasem sobie pójść i nie zadawać takich pytań     ...
Cóż było robić, tym bardziej, że dzień nie za długi ... po gościnie wróciliśmy po zabielonych zmarzniętym puchem szlakach     do szarości cywilizowanego świata i odjechaliśmy z krainy do której już zdąża Biała Pani.
A teraz trochę cyfr:
czas - prawie 6 godzin
trasa: Karpacz - Stary Tor Saneczkowy /szlak żółty/ do Strzechy Akademickiej, dalej zimowym wariantem przez Równię do Śląskiego Domu, na Śnieżkę, powrót przez Kopę /szlakiem czarnym/ przez Biały Jar do Karpacza
Pozdrawiam.