Z smsa którego wtedy dostałam jasno wynikało że siedzisz sobie w schronisku i nudę zapijasz browarem
A tak na poważnie to strasznie mi głupio za tamto nieudane spotkanie i wiem, że piwa w schronie nie starczy by zmazać moją winę jak już się wreszcie spotkamy

Można jaśniej

To ostatnia taka w tym roku karkonoska relacja, już bardzo-bardzo blisko pierwsze zimno-białe zwiastuny mojej ulubionej pory roku, lecz tymczasem cieszmy się jeszcze barwami jesieni...
Nie miałem pomysłu na tą sobotę, lecz podpowiedź Wapiennika doprowadziła do kierunku via KOTŁY. Dojazd z Jeleniej Góry do Jagniątkowa, dalej Koralową Ścieżką w kierunku rozdroża pod Śmielcem, lecz wcześniej urocze grupy skalne o nazwie "Paciorki", które niepowstrzymania zwabiły mnie do siebie. Z rozdroża przeszliśmy w kotły /te bezimienne bliżej Szrenicy/ Jagniątkowski zostawając na następną okazję. W kotle jak zwykle pięknie, jeziorka z krystaliczną wodą, białe skały wystające na powierzchnię, wokoło zielona kosówka, a w tle monumentalno piarżyste ściany kotła zwieńczone  przekaźnikiem. Zostaliśmy tam na prawie godzinę, słoneczko grzało nas rozciągniętych na skałach, niebo lazurowo błękitne i troszkę chmur na okrasę. Po leżakowaniu i zjedzeniu wszystkiego co jadalne w plecakach przeszliśmy do schroniska Pod Łabskim Szczytem, by oddać wysokość Czeską Ścieżką która doprowadziła do Kochanówki i Wodospadu Szklarka. Pozdrowienia od Małgosi, a ja zapraszam w Karkonosze, teraz zdjęcia:

Przebieżka, akurat. Zawsze jak tam idę brakuje mi tchu.

Moje najlepsze piwo,Ten sam gust.

Drugie moje ulubione to Pilsner Urgell.

Wróciłem z magicznych miejsc, więc opowiem jak było ...
Dzień szary, wilgotny, nijaki - był taki do granicy lasu, bo powyżej Szklarskiej Poręby wszystko się zmieniło. Szarość zmieniła się tajemnicze mgły, wilgoć kropelek mgieł zachęcająco obiecywała poznanie nieznanego świata ukrytego za widmową zasłoną, a nijakość poszła sobie gdzieś sobie by przykleić się do pędzących małych szarych ludków.
Na szlaku coś ciągle szeptało mi do ucha bym szedł dalej, coś niewysłowienie zachęcało mnie bym nie oglądał się i oddał decyzji chwili, coś mamiło mnie słodką tajemnicą. /tu dwa słowa przypomnienia o planowanym nocowaniu w namiocie na grzbiecie Karkonoszy/  Zachęty i obiecanki niczego nie dały, więc po szeptach przyszedł wiatr, a razem z nim deszcz, świat spłynął lejącym się z niebios potokiem wody przetykanym płatkami śniegu, fala nawałnicy zmyła nas spod przekaźnika nad śnieżnymi kotłami do schroniska Pod Łabskim Szczytem. Tu na miejscu wysuszony i przy winie zrozumiałem co działo się w górach ... to Królowa Zima wołała mnie do siebie, bym szedł dalej i nie schodził z grzbietu gór, to Ona mamiła mnie tajemniczo, a gdy nieczuły na zachęty odwróciłem się od Niej nasłała na mnie deszcz i wiatr, wyzłościła się, wyszalała, wypłakała, a gdy ranek nastał zobaczyłem ją przez okno jak zasnęła na szlaku wokół schroniska gdzie spałem. Teraz trochę mi szkoda, ale Królowa Śniegu wie, że jest moją ulubienicą i niebawem pójdę specjalnie po to by poprzeglądać się w jej oczach.
Teraz podsumowanie: Zima Królowa - piękna i zimna dama świadoma swego uroku zapomniała, że jestem tylko zwykłym facetem-górołazem więc obecne przy mnie bursztynowe oczy Małgosi bardziej mnie zauroczyły niż obiecane lodowe wspaniałości, tym bardziej, że objęciach Zimnej Czarodziejki sopelek na nic by Jej się nie przydał...
pozdrawiam - a teraz zdjęcia:

proszę, oto link na Kunegundę i nie tylko ...
http://zamki.res.pl/sobieszow.htm

A co do Kunegundy, to nie pamiętam gdzie i kiedy to czytałam, ale ponoć była to kobieta znacznych rozmiarów i spadając z wieży pozostawiła na trwałe odcisk swoich obfitych pośladków w skale. Tak jakos mało romantycznie gruchnęła w kamulce

owszem jest takie "dwupółdupkowe" miejsce, bardzo lubie w nim zasiadać ... choć kaliber mam mniejszy

Czas na bajkę – oto bajka
W sobotę wspominałem Tatry i strome zbocza, tęskniłem trochę za śniegiem tym bardziej, że nie mogłem ruszyć w Karkonosze. Czas mijał zegar tykał wspomnienia przelatywały przez głowę jak płatki śniegu w bezwietrzny dzień. Cóż zrobić myślałem – takie życie, że na przyjemności trzeba pracować, taka kolej rzeczy, że po zimie przychodzi wiosna, a styczniowy deszcz spada śniegiem. Sobota słoneczna, dzień ciepły – trochę nijaki, za to wcale nie zimowy i na pewno nie śnieżny … cholera złość mnie ogarniała na taką przewrotność losu, ja „badacz śniegu” cóż ja mogę zbadać w taką zimę – temperaturę zeschłego błota w dole po kałuży, czy wilgotność szeleszczących liści pod drzewami w parku. Tak mi sobie mijała sobota i nigdzie miejsca nie mogłem dla siebie znaleźć, aż do nocy, bo nocą – nocą nie spałem, dyżur jakiś śmieszny miałem i czekałem na rano. Rankiem powrót do domu, spakowanie plecaka, jeszcze kontrola czego Gośka zapomniała zabrać do swojego i heja na południe – znaczy w Karkonosze. Zawsze jest tak, że gdy zaczynam imprezę, a jestem zmęczony po „normalnym” miejskim życiu, to na początku szlaku bardzo mi ciężko – ciężko kości rozruszać, stan taki trwa czas jakiś nim niepostrzeżenie minie. Tym razem miało być podobnie, ale nie było, bo im wyżej szliśmy w kierunku Przełęczy Karkonoskiej – tym było chłodniej, a między drzewami zaczęły bielić się białe płachty śniegu. Niezadługo dalej, jakieś pół godziny powyżej ostatnich przesieckich domów w miejscu gdzie krzyżują się drogi z Przesieki i Borowic było już całkiem biało i śnieżnie, stanęliśmy tam w oczekiwaniu na Tomka z Borowic  /towarzysza z poprzedniej zakręconej wyprawy /. Niezadługo nadszedł onże i nawet nie sam, bo z Dorotą – prywatnie żoną, Julią i Michałem w głowach których aż dzwoniło od nauk przedmałżeńskich i Arturem, który po górach jeździ rowerem /hmm/. Trochę postaliśmy, a że czas był właściwy ruszyliśmy w górę w przeciwieństwie do „młodych”, którym towarzystwo osób trzecich do niczego nie było właściwie potrzebne. Na podejściu w kierunku przełęczy zapomniałem o tęsknocie za śniegiem i tatrzańskimi skosami, bo pod nogami i wokół i śnieg był biały i skosów trochę – no normalnie znaczy było, tak normalnie zimowo i po mojemu – tak jak chciałbym by zawsze było wokół mnie. Z przełęczy zeszliśmy do Erlebachowej Boudy na trochę żarła i pyszne piwo, po czym żegnając Dorotę i Artura rozpoczęliśmy z Małgosią i Tomkiem normalnie śnieżną wędrówkę karkonoskim grzbietem. Tu pewnie uznacie, że się kolejny raz powtarzam, niemniej jednak napiszę, że znów wiało jak cholera, śnieg nie padał, temperatura była trochę powyżej zera, ale zamiatało igiełkami zmarzniętego śniegu z zasypanego szlaku, aż miło. Powyżej schroniska Odrodzenie intensywne podejście na Mały Szyszak i tu dopiero zimowe karkonoskie wietrzysko pokazało nam, co potrafi, bo właściwie każde z nas przewróciło się od porywów szalonych w porywach wiatru. Było dobrze i nawet nie za zimno, bo zakutaliśmy się w to co mieliśmy na sobie i nic nam igiełki nie robiły, ja przetestowałem  kominiarski rękaw – prezent od Fazika / sprawił się, będę go używał/ dobry patent, ma już miejsce u mnie w worze … szliśmy sobie po betonowym śniegu pomiędzy oblepionymi szadzią głazami ku wierzchołkowi i powiem Wam warto było wyjść z domu by przeżyć to wszystko, co na podejściu zgotowała nam zima. Z wierzchołka ja dupoślizgiem /pozostali schodząc normalnie/ pokonałem zbocze i dojechałem sobie na szlak prowadzący w kierunku Słonecznika, rozmawiać nie można było, bo wiatr wciskał słowa z powrotem w usta, ale po minach obojga /swoją czułem/ widziałem, że impreza spełnia oczekiwania. Za Słonecznikiem ukryci przed nawałnicą zjedliśmy sobie obiad z termosu i rozpoczęliśmy schodzenie w kierunku Polany. W międzyczasie jeszcze Pielgrzymy, lecz przyznam się szczerze nie miałem trochę siły /to chyba pierwszy raz/ by podejść do ściany. Niżej już nie wiało, ale i słońce przestało pokazywać się w dziurach między chmurami, tym bardziej, że było już późnawo prawie, bo po 17.00. Na Polanie decyzja dotycząca trasy zejściowej i zamiast w Karpaczu wylądowaliśmy na szlaku w kierunku Borowic, lecz nim tam zeszliśmy dostaliśmy nagrodę w postaci śpiewnych szumów pochodzących z kaskad lodowatej zimą, a zimnej latem Jodłówki – jednego z pięciu potoków doliny Borowic, bo w Borowicach normalka - urocza podgórska miejscowość wypoczynkowa z klimatem, jakiego trudno doszukać się w tym regionie /jest wyjątek, ale o tym nie teraz/. Po dojściu do Borowic między pamiętającymi czasy innej Europy domami Tomek poprowadził do swego miejsca na ziemi, miejsca gdzie zbiegają się wszystkie nici miejscowej historii, kamienie mówią o legendach i dawnych mieszkańcach tych ziem, wszystka przeszłość się materializuje i nawet samochód ma imię Pani tego domu.  Gospodyni faktycznie nie było, lecz niewirtualny gościniec pysznie smakował i żurkiem /mniam/ i winem /mlask/. Posiedzieliśmy niezadługo, popatrzyliśmy jak historia zatacza krąg i wróciliśmy z Małgosią do siebie obiecując Borowicom realny powrót w magiczne wrota czasu.
Zainteresowanych w imieniu Tomka zapraszam do http://www.borowice.pl, zdjęcia dopiero obrobię i wkleję, tymczasem literki i mam nadzieję, że nie zanudzam Was tymi karkonoskimi relacjami.

a może myślisz właśnie o Biegu Piastów obok w Izerskich

Do Sylwka
Acha przeczytałem wcześniej gdy nie było jeszcze ps.
pozdrawiam
P

proszę bardzo

Witajcie wróciłem z Karkonoszy.
Umówiłem się ze znajomym z karonoskiego forum na wspólne wyjście w góry, w czwartek i piątek jeszcze zapewniał, że idzie, lecz gdy sobota zapowiedziała zmianę pogody, a niedziela obudziła się zamglona zacząłem mieć wątpliwości, czy Michał zdecyduje się wyjść z domu... Obawy moje były niepotrzebne, bo spotkaliśmy się w umówionym miejscu i ruszyliśmy ze Szklarskiej Poręby w Karkonosze. Najpierw trochę skuleni i otuleni mgłą szliśmy samotnie przez miasto w kierunku południowego szlaku a następnie w stronę Schroniska Pod Łabskim Szczytem, jeszcze na leśnym szlaku rozgrzaliśmy się marszem, lecz powyżej na pustych pozbawionych drzew przestrzeniach wiatr coraz zimniejszy zaczął zapowiadać  zmianę warunków pogodowych. Pogłowiłem się trochę co nam Karkonosz szykuje na niedzielny gościniec, lecz jako że nieprzewidywalny to człek postanowiłem nie zawracać sobie głowy jego nispodzianką, lecz skupić się na tym co "tu i teraz" po nogami i najbliżej mnie. Pod schroniskiem nijako, wilgotno i zimno, jacyś ludzie przypadkowi, jakieś nieważne rozmowy, nie działo się nic co mogło by posłużyć za temat tej opowieści, więc  poszliśmy dalej na południe. Na południe a że słonka nie było to bardziej na pamięć i w/g namiarów garmina, niż na świecącą gwiazdę. Podejście ku krawędzi gdzbietu i nachylenie zbocza rozgrzało nas znowu, szliśmy sobie spokojnie co raz spoglądając wokoło czy mgła się nie rozwiewa, czy świata nie zobaczymy w dole ...  Powyżej schroniska na północnym zboczu wielka łata śniegu, ścieżka wyrobiona, przejście całkiem łatwe, lecz warunki niewiele się zmieniły gdyż mgła ustąpiła chmurze, która nadal zasłoniała widoki. Idąc dalej w kierunku na przekaźnik TV nad kotłami zobaczyliśmy pierwszy raz w prześwicie twarz słońca, im dalej szliśmy i wiatr na grani mocniej przewiewał chmury wokół nas, tym częściej słonko pokazywało ciepłe oblicze. Ostatecznie nim doszliśmy do przekaźnika chmury odpłynęły daleko do Czeskich braci, słonko zagościło na stałe na niebie i roztoczyły się wokoło widoki. Ładnie było na głównym karkonoskim grzbicie, szlak suchy, gdzieniegdzie łąchy śniegu, w dali zieloność liści i żółte pola rzepaku w kotlinie. Poleżałem na skale w słońcu, dobrze mi tam było Michał nie przeszkadzał ale za to obfotografował w tym czasie całą okolicę. Po odpoczynku, obiadzie z trmosu i lenistwie błogim weszliśmy w Czechy i przez Labską Buodę pustym uroczym szlakiem doszliśmy do Twarożnika i Trzech Świnek pod Szrenicą, tam już więcej ludzi było, Michał fotografował to co dookoła a ja trochę powłaziłem na skałki, trochę ponaciągałem kości, trochę poigrałem z losem, a gdy uznaliśmy że nam starczy przygód poszliśmy na co-nieco w stronę Szrenicy. Ładnie tu było bo Szrenica ładna, a że ciepło być zaczęło to wylegliśmy na słońcu ... sielanka troche trwała i nic się nie zmieniało tylko coraz więcej z dołu ludków nadchodziło. Posiedzieliśmy jeszcze na tarasie  odpoczęliśmy i przez Halę Szrenicką obok chaty która grudniem zwie się na naszym kalendarzu przeszliśmy nad wodospad Kamieńczyka. Odpoczęliśmy znowu w chłodzie rozbryzgów wody i zeszliśmy spokojnie do Szklarskiej. Było bardzo sympatycznie, Karkonosz łaskawy się okazał bo zdjął zasłonę mgieł by podziwiać można było z góry jego królestwo, a ja? ja zadowolony dziękuję za wszystko co było mi dane i -  zapraszam w Karkonosze

hmm - i jak tu nie napisać o Karkonoszach ...*
Pokazałem dziś z Małgosią kawałek Karkonoszy serdecznej znajomej z Gliwic, zaczęliśmy w Karpaczu na pętli Białego Jaru, przeszliśmy w kierunku wejścia do Karkonoskiego Parku Narodowego, a potem kamienistą i intensywnie pnącą się do góry Drogą Bronka Czecha w kierunku Polany Bronka Czecha, Polana pozbawiona śniegu-to już wiosna, wyłożona kamieniami droga jezdna sucha - najpierw od południa delikatnie opadając w miejsce gdzie uprzednio stało schronisko, a następnie podchodząc w stronę rozejścia szlaków ku Strzesze Akademickiej i Samotni. Wybraliśmy kierunek na Kocioł Małego Stawu i nieomal natychmiast weszliśmy na "normalny kamienisty" biegnący przy południowej ścianie kotła szlak. Na ścianach w żlebach tylko gdzieniegdzie jeszcze topniejący śnieg, ale sama ścieżka sucha i tylko miejscami przecinana stróżkami spływającej ze ścian wody. Przed nami, a potem i z prawa wyłonił się Mały Staw - niebieski, granatowy, błękitny - wielokolorowy w zależności od miejsca skąd na niego patrzyłem. Przy stawie obowiązkowy postój i czas na cieszenie oczu pięknem miejsca - chwila kiedy myśli ulatują w nierealny świat, a serce bije w rytnie fal kołyszących Stawem. Przechodząc wypiętrzonym i wijącym się nad dachem Samotni szlakiem biegnącym w kierunku Strzechy Akademickiej nie sposób nie zachwycić się pięknem kotła, stawu i schroniska - miejsce to jest tak harmonijnie, że zostaje w głowie na zawsze... Po kilku zakrętach szlak dobiega do Strzechy Akademickiej rozświetlonej południowym słońcem, krótki odpoczynek na wystawionych na zewnątrz ławkach, rzut oka na wystające znad wierzchołków drzew ściany niedawno opuszczonego kotła i dalszy marsz w stronę wypłaszczenia o nazwie Spalona Strażnica. Miejsce położone wysoko, bo nad kotłem, przedmuchiwane ciepłym nie zatrzymywanym naturalnymi przeszkodami wiatrem, z tego miejsca już grzbietem i śladem granicy szlak poprowadził na wschód w stronę Śląskiego Domu. Na szlaku ostatnie chyba w Karkonoszach bryły śniegu, szkoda mi tej topniejącej bieli - lecz taka kolej losu, że wiosna przychodzi po zimie i świeża zieleń zajmuje miejsce białego puchu. Równia pod Śnieżką poprowadziła nas między kosodrzewiną do malowanego na żółto Śląskiego Domu, tu zasiedliśmy, zjedliśmy  obiad z termosu, wypiliśmy wino z flaszy i do rozświetlonych słońcem oczu wkradły się niepokorne ogniki wesołości. Na Śnieżkę nie poszedłem zostawiając ją na niepogodny - pogodny dla mnie dzień i po odpoczynku /hehe/ czarnym szlakiem przez naturalny i złowieszczy historią Kocioł Białego Jaru przeszliśmy do Karpacza gdzie wycieczka się zakończyła. Statystyki nie będzie, nieważne liczby, liczy się błysk oczu i zwiewne myśli - pozdrawiam niepokornie i do następnego razu w Karkonoszach.
*w podziękowaniu za pozytywną energię dla Ani-p

Cóż napisać ... znowu byłem na szlaku - znów skusiły mnie karkonoskie klimaty - zdziwiliście się? Tym razem z Małgosią, Kornelem i Michałem obaj z karkonoskiego forum, postanowiliśmy nacieszyć oczy ostatnim karkonoskim śniegiem. Zaczęliśmy od Jagniątkowa gdzie stoi pałacyk po niemieckim nobliście Gerhardzie Hauptmannie, dzień zapowiadał się pięknie, było ciepło, słonecznie i obiecująco. Po sesji fotograficznej przy Domu Hauptmanna z wolna ruszyliśmy koralową ścieżką pnącą się ku południowi na główny grzbiet dość intensywnie -  najpierw lasem, a następnie skrajem Kotła Jagniątkowskiego. Tu jak zwykle trochę powłaziłem na mijane ostańce skalne, by dość niewidoczną ścieżką zejść ze szlaku w miejsce które nie dość, że urocze, to jeszcze stanowi wspaniały punkt widokowy zarówno na główny grzbiet porwany na tej wysokości kotłami lawinowymi, jak i w stronę północną na pokazane już wcześniej Izery z wypiętrzonym Wysokim Kamieniem. Po dojściu na to uroczysko zaszalałem na ostańcach, nacieszyłem się chropowatością skał, powykładałem się w co wyższych miejscach, by po zjedzeniu obiadu do którego zaserwowano miarkę czerwonego wina ruszyć ze wszystkimi przez Rozdroże pod Śmielcem w stronę Czarnej Przełęczy. Jedynie na tym ostatnim odcinku - na północnym zboczu zachowało się kilka płatów śniegu, poza tym szlak podsuszony i przewiany, jedynie w obniżeniach wypełniony wodą. Na Czarnej Przełęczy podjęliśmy decyzję, co do dalszego celu wycieczki - padło na to, że szlak poprowadzi nas na wschód ku Czeskim i Śląskim Kamieniom. Jeszcze nim wyszliśmy z przełęczy Kornel odszukał i pokazał mi pomnik, którego nigdy nie widziałem, mimo, że stoi przy szlaku, a gdy zaczęliśmy podchodzić ku Czeskim Kamieniom ja znalazłem kolibę, o której istnieniu nie widziałem, obiecałem sobie, że wiecie, co... i ruszyłem jak to Palbo napisał poszukać sobie najwyższego w okolicy miejsca. Wlazłem oczywiście na jeden z ostańców, poprosiłem o sfotografowanie, później powtórzyłem to już razem z Kornelem na Śląskich Kamieniach, po czym chcąc nie chcąc musieliśmy rozpocząć zejście z głównego grzbietu by zejść do cywilizacji, lecz nim to się stało zawitaliśmy do Petrovej boudy na jedyne w swoim rodzaju wyśmienite piwo. Po uzupełnieniu odwodnionych organizmów złocistym trunkiem wróciliśmy na szlak i za czarnymi znakami biegnącymi lasem prawie idealnie na północ szybko, choć trochę zmarkotniali zeszliśmy do Jagniątkowa gdzie najpierw powitała nas leśniczówka tuż potem piękne noworyszowe/skie całosezonowe daczki. Od tego miejsca ulicą Agnieszkowską - fajna nazwa, już asfaltem doszliśmy do najbliższego przystanku i powróciliśmy do Cieplic gdzie zdrajca Kornel odłączył się od nas, więc jak te sieroty w trojkę tylko zasiedliśmy w jednym ogródku i przegadaliśmy jeszcze z godziną przy lokalu gdzie serwują pyszne lody i należytego smakiem Carlsberga. Umówiliśmy się jeszcze z Małgosią i Michałem na następną wspólną wycieczkę w najbliższą sobotę - tym razem Śnieżka przez Przesiekę, Polanę, Pielgrzymy z powrotem przez Loucni Boudę i Odrodzenie pożyczyliśmy sobie powodzenia w zwykło-tygodniowe- dni i rozstaliśmy się w klimacie Cieplickiej Wiosny pełnej imprez zdrojowych. Myślę, że Was nie zanudziłem, a jak intrygują Was opisywane przeze mnie Karkonosze - to po prostu przyjedźcie tu gdzie powietrze ma smak przygody.

eeeeeee..........że też na to sama nie wpadłam

Jasne że intrygują.......tylko ciężko sie wyrwać . Świetny ten bałwanek machający łapka na pożegnanie resztek śniegu. No i wspaniałe odkrycie, taka koliba to zawsze sie może na coś przydać Czy już dużo ludzi na szlakach i w schroniskach czy jeszcze pustki? Tak sobie myślę czy by nie drukować tych relacji i map tras którymi chodzisz, bo to gotowe propozycje wycieczek. Zamiast główkować nad mapą mozna iść a gotowca

Czyli przewodnik, np. "Z Sylwestrem po Karkonoszach",
Sylwek masz znajowych w tym wydawnictwie kartograficznym, może będą chcieli wydac taki przewodnik to jest myśl.

Proźba do Sylwka, daj ciut wieksze zdjęcia

ps. skądś znamy podobne bałwanki

Tak sobie myślę czy by nie drukować tych relacji i map tras którymi chodzisz, bo to gotowe propozycje wycieczek. Zamiast główkować nad mapą mozna iść a gotowca

Świetna myśl! Chętnie skorzystam z wydrukowanych propozycji Sylwestra i innych forumowiczów, bo czasem lubię gotowce!

A wiesz, że zostały mi w głowie Twoje słowa o dopatrywaniu się podobieństw /.../ przy oglądaniu skał ... ostatnio zastanawiałem się co Władek by zobaczył patrząc na ostańce ...

KaRoLiNa napisał(a):

tylko.....tylko brakowało mi tutaj tego Twojego takiego "czegoś". Czegoś /qrcze-nie potrafię tego określić. Takiego czegoś od Ciebie-Karkonoskiego Orła. Podałeś nam przepis na "danie" ale nie doprawiłeś go swoimi własnymi przyprawami które nadają lepszy smak heh.

Wiem co masz na myśli i tu się z tobą zgadzam.
Choć sama muszę przyznać, że ja tak nie umiem ładnie pisać jak Sylwek. Chciałam od siebie dodać, że ta wycieczka była udana. Mieliśmy
ładną pogodę. W górach tego dnia pomimo upału towarzyszył nam jedynie ciepły wiatr. Na początku szlaku spotkaliśmy kilku "jagodziarzy".Sami również po drodze chętnie się degustowalismy - /Sylwek się obrzerał/ się tymi owocami. Było ich naprawę dużo i były wyjatkowo smaczne.

KaRoLiNa napisał(a):

tylko.....tylko brakowało mi tutaj tego Twojego takiego "czegoś". Czegoś /qrcze-nie potrafię tego określić. Takiego czegoś od Ciebie-Karkonoskiego Orła. Podałeś nam przepis na "danie" ale nie doprawiłeś go swoimi własnymi przyprawami które nadają lepszy smak heh.

Wiem co masz na myśli i tu się z tobą zgadzam.
Choć sama muszę przyznać, że ja tak nie umiem ładnie pisać jak Sylwek. Chciałam od siebie dodać, że ta wycieczka była udana. Mieliśmy
ładną pogodę. W górach tego dnia pomimo upału towarzyszył nam jedynie ciepły wiatr. Na początku szlaku spotkaliśmy kilku "jagodziarzy".Sami również po drodze chętnie się degustowalismy - /Sylwek się obrzerał/ się tymi owocami. Było ich naprawę dużo i były wyjatkowo smaczne.

Pozdrawiam.

Rzeczywiście wzorcowa wyprawa, w doborowym towarzystwie. Może nasze grono się powiększy niebawem o jeszcze jedną koleżankę , z pewnego zaprzyjaźnionego uzdrowiska.

Sylwek jak będziesz robił blokadę jesteśmy z Tobą pozdrawiam

Przeczytałem i również jestem zaniepokojony-zarówno samym zamysłem budowy , jak i sposobem wdrażania w życie tego zamierzenia Niestety coraz więcej podobnych przypadków wokół rejonów wartościowych przyrodniczo i turystycznie w Polsce.

Co się dzieje pytasz?
Dzieje się źle, bo własna korzyść i samolubne zawężenie spojrzenia na rzeczywistość zagrażają temu co wokół nas najpiękniejsze i najlepsze ...

http://forum.przesieka.pl/viewtopic.php?t=295

zapraszam forumowa braci do kulturalnego oprotestowania pomysłu bluźnierców /wg załączonych ściągawek/

serducho mi krwawi jak to czytam mam nadzieję, że jednak do tego nie dojdzie...

No to może popatrzymy na te same gwiazdy ??

jak głośno zawyjesz to może i do mnie doleci Powodzenia

Zapraszam w nocy z soboty na niedzielę, mam w planie powtórkę z rozrywki, zbierzemy się popołudniem, pojedziemy do Szklarskiej, wejdziemy przez Szklarkę i Łabski Szczyt na grzbiet, otworzymy flaszę i posiedzimy sobie nocnie np na Wielkim Szyszaku...
Sam wtedy zobaczysz jak to jest
Zapraszam.

w określonych przez Ciebie realiach, to impreza na cały dzień, trzeba policzyć nie mniej niż 8 godzin, czyli dniówka na szlaku ... nocleg oczywiście w Domu Śląskim /czyli pod, a nie na Śnieżce/  pozdrawiam

To wspaniała dar umieć odnaleźć samego siebie w bliskim kontakcie z naturą. Szkoda że ja ostatnio mam tak niewiele okazji do tego typu doświadczeń. Tego noclegu pod chmurką to szczerze zazdroszczę.

na zdrowie i pamiętaj o obiecanym dla mnie szczęściu w szczęśliwym guziku ... , no i witaj wreszcie

pokaż Danusia podróżnikowi zza wielkiego muru jak piękne są polskie góry

Pokazałm Beskidy, pokazałam Tatry i moje najbliższe okolice i nei tylko (przeciorałam takż ena rowerze ) Więcej już chyba nie zdąże. Ale bakcyla górskiego połknął

Piękne to mało powiedziane .Prawdziwie artystyczne te zdjęcia .Miałeś wyczucie żeby akurat tę noc wybrać.A i wierszyk w sam raz komponuje się z tematem zdjęć .

Zgadzam się z tobą w 100%.Ja miałam to szczęście uczestniczyć tego wieczoru w tym spektaklu.Zdjęcia są rewelacyjne,choć nie oddają tego co widziałam na własne oczy.

Sylwester, to bardzo dobrze o Tobie świadczy ze są rzeczy mówione przez kobietę, które nadal Cię zawstydzają
A faktem jest że pięknie piszesz.

Nooo??? Sylwester

KasiaA napisał(a):

Sylwester, to bardzo dobrze o Tobie świadczy ze są rzeczy mówione przez kobietę, które nadal Cię zawstydzają
A faktem jest że pięknie piszesz.

Nooo??? Sylwester

całuj psa w nos

Rewelacja. Gratuluje

Oby tak się stało Póki co gratuluję kolejnego spaceru w chmurach,wrażeń z wędrówki pośród mgieł tak pięknie opisanych-i udanych zdjęć(choćby grupa Słoneczniki -jak bastion we mgle).
pozdrawiam

Niedziela jak z bajki, ciepła, słoneczna ...

po prostu zapraszam, odwiedźcie mnie kiedyś

Kusiciel , to chyba będzie największe spotkanie forumowe wszechczasów...
Niech już będzie zima bo się nie mogę doczekać, bo już cały dzień minął od powrotu i tęsknie w góry

Dziękujemy za opis i kaszubsko pozdrawiamy

Wiem, czytałem o tym wcześniej. Super. Też planuję podobny nocleg gdzieś poza szlakiem.

Na Śnieżce "od zawsze" stały jakieś obiekty, a "spodki" od 1974 r zdążyły się już wtopić w krajobraz i  niejako stały się symbolem tej góry /jak krzyż dla Giewontu/
Poniżej link dotyczący tematu:
http://www.miastopodsniezka.pl/w-gorach-36/obserwatorium-101/
pozdrawiam karkonosko.

dzięki za dobre słowa, a w sobotę zobaczycie jeszcze inne Karkonosze /pokażę Wam karkonoskie bunkry z I wojny/

Słyszałem, że w Sudetach-Czechosłowacja przed II w.ś w obawie przed Niemcami-wybudowała nielichy pas fortyfikacji( coś a la Linia Maginota we Francji).Rejon Karkonoszy po obu stronach granicy-to nie tylko piękno przyrody , ale też wiele ciekawych obiektów historycznych.No to czekam na wzmiankowane zdjęcia.
pozdrawiam

Nawet nie wiesz Sylwester jak niektórzy są spragnieni takich widoków...
Więc, dziękujemy ślicznie!!!!

Święta racyja...

A wiecie jak to jest kiedy w miarę oddalania się od cywilizacji i zdobywania wysokości temperatura rośnie zamiast opadać, a ludzi coraz mniej na szlaku, wiecie jak to jest kiedy nijakość wpleciona w szarość powszedniego dnia zmienia się w rozświetlony słońcem błękit nieba, wiecie wreszcie jak to wspaniale kiedy można stanąć w takiej magicznej chwili na pustym zaśnieżonym szlaku, a widoczność z wyeksponowanych miejsc nie jest skalana chmurami i mgłą. By w pełni oddać czar tej chwili zapytam czy wiecie jak to jest kiedy to wszystko co wcześniej napisałem dzieje się bez obecności innych i niejako w nierzeczywistym świecie ... oddanym tylko do Waszej dyspozycji?
Tym którzy to wiedzą gratuluję szczęścia bycia w takich klimatach, a tym którzy jeszcze nie domyślili się o czym pisze odpowiem, że ta chwili nosi nazwę "roboczy piątek, przy zalodzonych dość trudnych szlakach i przy zjawisku o nazwie inwersja"

To chiba tak pięknie wędrować po trasach....Miło Sylwester , że zapodałeś foty i relację.....
Szczęściarz-każdy week w górach

I tak mi zostało...

PS Przepraszam, że cytuję sam siebie, ale jak widzę Sylwka zdjęcia to nic innego nie przychodzi mi do głowy.

/ostatnie dla Spoka/

Ostatnie Ja chcieć wszystkie. Ehhh... ładna ta iglica na ostatnim ale nie na moje możliwości wspinaczkowe.Gratuluję udanego wypadu

Agnieszko.S NIE POZWALAMY abyś tylko CZASEM do nas zaglądała, zostań z nami na stałe!!!
A tym czasem zapraszam do działu "Przedstaw się":
http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthread.php?tid=13&pid=18998#pid18998
Kurcze, jakie wielkie te lYtery no...
Pozdrawiam

Bardzo serdecznie dziękuję za WIELKIE i bardzo miłe powitanie!
Obiecuję,że jak tylko moja prawie roczna córeczka mi pozwoli, to na pewno będę Was często odwiedzać-z prawdziwą przyjemnością!
Pozdrawiam!

Odwiedzi, odwiedzi, już moja w tym głowa by Agnieszkę przekonać do jak najczęstrzych odwiedzin... zgadzasz się Agnieszka // ?
Wszystkim serdecznie dziękuję za wszystkie te sympatyczne słowa w tym temacie. Pzdr.

Oczywiście,że się zgadzam, dla Ciebie wszystko SylwkuNo i Paweł mnie tak ładnie zaprosił,że nie sposób odmówić
Z tego co widzę tworzycie zgraną i sympatyczną drużynę,więc tym bardziej mam ochotę.
Pzdr

Nie wątpię Małgosiu i tego Wam życzę, mam nadzieję,że pochwalicie sie zdjęciami z imprezki Pzdr

Tak, to niezwykłe miejsce w Karkonoszach. Fajnie to ująłeś. Zresztą cała Twoja opowieść jest rewelacyjna i przypomina mi o mojej dawnej, zimowej wycieczce w tę okolicę. Ale było to kilkanaście lat temu. Aż wstyd się przyznać, że tak się zaniedbałem.

To pamiątka ze spotkania forumowego w Bieszczadach. Na odznace jest ryś i napis Bieszczadzki Park Narodowy. Bardzo miło wspominam tamtą imprezę. To taki sentyment do tych gór.

Pozdrawiam Cię... pozytywnie zakręconą Małgosię

.....bez komentarza.....te słowa mówią same za siebie

sUpEr relacja!!

Pozdrowienia dla Małgosi i Sylwka

I to wszystko widać na zdjęciach, które wykonałeś w najlepszym stylu. Piękne są te nasze góry!

[attachment=7999]

Skoro tak, to ja zamawiam placek po węgiersku

Jak zwykle

ps. a bliny to co maja w środku ??

wiśniówkę *

*zamówisz to sprawdzisz sam, ja prywatnie polecam Ci to danie

...

*zamówisz to sprawdzisz sam, ja prywatnie polecam Ci to danie

Jak tak to przyjeżdżam

Powiedział bym bardzo pięknie-jeszcze jedna odsłona czarownych Karkonoszy.
Ps.Śniegu-rzeczywiście co niemiara.

wspomnienia... piękne wspomnienia karkonoskiej zimy, cóż pozostało... tylko niecierpliwie czekać do następnego razu

Dokładnie tak-Karkonosze z przedgórzem-miejsce piękne i zarazem tajemnicze....Niedawno zaczytywałem się- o sztolniach w Białym Jarze , szczelinie w rejonie Wlenia...- nie da się ukryć "podpaliłem" się nieco ...

W imieniu tych, którzy CHCĄ czytać Twoje relacje - dziękuję bardzo.
I oczywiście chcemy więcej.

Pozdrawiam !

Aleś się dziewczyno rozszalałaś! Kraków, Pieniny, potem będzie Kołobrzeg, Karkonosze.
Brawo!
A co planujesz Siostro Czarownico?

Miałam nadzieję na aktywną wiosnę, więc realizuję zamierzenia Przed Kołobrzegiem chcę jeszcze zresztą gdziesik wyskoczyć
A w Karkonoszach - zamierzam odwiedzić południowych sąsiadów, bo tam mnie jeszcze nie było

Po minie widać, że to jakiś napój regeneracyjny

Dzięki za literki Sylwek i za fotki oczywiście ciekawe kiedy zima odejdzie na dobre z Karkonoszy?? za miesiąc??

To chyba miodula. I tak jest tym zajęty, że nie ma zapięty GPS. Cud, że się w tych Karkach nie pogubili .

Ale te zdjęcia są takie fajne, że już nic nie musisz pisać.
Dzięki za te fotki.

A te schody koło wodospadu to naturalne czy sztuczne???

natralnie, że naturalne i ... [attachment=11397] prostopadłościennie piękne

Witam
Z tego co wiem jest to jeden z bunkrów z tzw. umocnień Masaryka. Są to bunkry o wymiarach 8x6x2m, ze ścianami o grubości 1,2m. Znacznie bardziej rozbudowana jest część podziemna bunkra. Mieściło się tam 35 żołnierzy. Ponoć bunkrów jest 27. Czesi nazywają je "ropikami". Zbudowano je w latach 1936-1938 w przewidywaniu napaści Niemiec na Czechy. Jednak IMHO nigdy ich nie użyto, bo Czechy zostały zaanektowane przez Adolfa_H bez walki.

PS.W tym roku będę na Harrachovym Kamenu i przez Zadni Plech wrócę do Voseckiej Boudy.

Czyli to co Sylwek lubi najbardziej w Karkonoszach Super spędzasz czas-grunt to dobre towarzystwo, a widzę, że takowe było!

Skorzystali z zaproszenia w tych pieknych okolicznościach przyrody, co widać na fotkach
Widać sezon zimowy, tam na gorze w pełni, dobrze poczytac takie literki
thx

to nie piękna zima to trochę śniegu sfocone nowym aparatem


pozdrawiam wszystkich serdecznie

Chyba tylko w Karkonoszach śnieg tak pięknie lukruje drzewa.

Na Babiej równierz choć jest ich mniej ale czasem przechadza tamtędy Bogusia która wygląda wtedy tak:
http://www.gorskiswiat.pl/innegory/zywiecki/babia_marzec07/duze.php?zdjecie=50

Ktoś pamięta??

Ja na takie polukrowane drzewo mówię szreń.

...Na Babiej równierz choć jest ich mniej ale czasem przechadza tamtędy Bogusia która wygląda wtedy tak:
http://www.gorskiswiat.pl/innegory/zywiecki/babia_marzec07/duze.php?zdjecie=50

Ktoś pamięta??

Fajnie mieliście. Szkoda, że Was wtedy nie znałem. Też bym sobie tak pozimował