Po kilkudniowych przygotowaniach nadszedł czas na pożegnanie sezonu 2008 w Tatrach.
Miało być tydzień wcześniej, jednak pogoda dopiero wczoraj pozwoliła na realizację moich planów.
Z trzech wariantów (a były nimi Krywań, Bystra, Przełęcz Zavory) wybrałem to trzecie.
Teraz wiem, że była to mądra decyzja.
Ale od początku

Sobota 27.09.08
Godzina 3:00 a.m. pobudka. Nieprzytomny pozbierałem co było jeszcze do zabrania, wypiłem herbatkę i w drogę. Zgarnąłem jeszcze brata i wyruszyliśmy na południe. Około trzech godzin zajęło nam dotarcie do Podbanske. Tam, ku mojemu zaskoczeniu obyło się bez żadnych opłat za parkowanie, czy wstęp do Parku Narodowego. Chętnych do uszczuplenia zasobów naszego portfela nie było więc czym prędzej wyruszyliśmy na szlak (7:20)

Po kilkunastu minutach dotarliśmy do rozwidlenia doliny Cichej i Koprowej. Tam w szałasie zjedliśmy śniadanie i ruszyliśmy w lewo na tą pierwszą. Zanim jednak zagłębiliśmy się w jedną z najdłuższych dolin Tatrzańskich, pozachwycaliśmy się narodową górą Słowaków, która odsłoniła się nam w swoim pełnym majestacie.
Za rozwidleniem na Kasprowy Wierch zrobiliśmy postój. 15 minut odpoczynku, kanapka i snickers wystarczyły aby nabrać sił by iść dalej. Dopiero teraz zaczęło się podejście. Delikatne i przyjemne, ale tylko na chwilę. Stopniowo powyżej pasma górnego regla przybywało śniegu. Pośród kosówki nie było jeszcze źle, jednak powyżej otrzymaliśmy wątpliwy zaszczyt przecierania szlaku. Mniej więcej powyżej Ciemnej Cichej ślady się skończyły i wraz z dwójką Słowaków na zmianę przedzieraliśmy się przez zapadający się śnieg aż do samej przełęczy Zavory. Momentami nogi topiły się aż po tyłek, jednak wspólnymi siłami dotarliśmy do celu. Na wielki plus zasłużyła pogoda bowiem warunki były jak najbardziej optymalne. Zmienne zachmurzenie i słaby wiatr z północy. Momentami było tak cicho, że słyszałem tylko swoje kroki i równomierny oddech. Tempo bardzo opadło, a na przełęczy długo jeszcze sapaliśmy zanim zabraliśmy się za kontemplowanie otaczających nas widoków. A było czym nacieszyć wzrok. Po lewej zaśnieżone Walentkowy Wierch, Gładka Przełęcz i Gładki Wierch, dalej Liptowskie Mury poniżej których zachwycały Ciemnosmerczyńskie Stawy oraz Ciemnosmerczyński Wodospad. Dalej na prawo potężny Koprowy Wierch oraz Pośredni Wierszyk, a następnie coś co zawsze wywołuje u mnie dreszcz czyli ogromna Grań Hrubego. Z takiego bliska przypomina ściany Mordoru, przez które przedzierali się dzielni Hobbici . Kierując wzrok dalej na prawo ujrzeliśmy grań Świętych Kop , a za plecami mieliśmy w całej okazałości Beskid, Kasprowy Wierch, Goryczkową Czubę, Czerwone Wierchy a nawet szczyt Giewontu z widocznym krzyżem. Porobiliśmy trochę zdjęć i rezygnując z podejścia do Gładkiej Przełęczy ruszyliśmy na dół. Na zmianę, na nogach i tyłkach dotarliśmy do wydeptanej trasy przedzierających się od drugiej strony turystów. Pogoda robiła się coraz ładniejsza. Poniżej Kobylej Doliny otaczające nas szczyty Tatr Wysokich nabrały majestatu. Co chwilę robimy przerwy na ochy i achy oraz cykanie fotek.
Po drugiej stronie śniegu na wysokości kosówki już prawie nie było. Pewnie dzisiaj, a najpóźniej jutro zniknie z hal ale współczuje tym, którzy będą się zmagać z tą ciapą.
Dotarliśmy do Doliny Koprowej w świetnych humorach i w takim samym nastroju doszliśmy do jej wlotu, gdzie zrobiliśmy w tym samym miejscu co na początku ostatni odpoczynek.
Na parking wróciliśmy około 18:oo. Tam szybka przebieralnia, łyk herbaty i mozolny powrót do domu.
Na miejscu byłem około 22:00

Reasumując - fantastyczna wycieczka, cudowne wrażenia i wspaniałe widoki, które będę miał przed oczami na bardzo bardzo długo.

Ja w Dolinie Cichej
   
Cosik się wyłoniło
   
Cicha Woda
   
Tak to się zaczęło
   
Tomanowa Przełęcz
   
Bez sanek ani rusz
   
Hruba Kopa
   
Koprowa Woda