15.07.2008 r.

Przez całą noc ulewa. O ile dźwięk stukających o parapet kropel deszczu zawsze mnie uspokaja, o tyle tu, w Murowańcu, wprowadza w podły nastrój.
Wewnętrzny budzik włącza się o 6. Do świadomości dociera szum deszczu za oknem. Przewrotka na drugi bok i próbuję zasnąć. Kolejna pobudka o 8. Sytuacja bez zmian! Kurczę jesteśmy uziemieni. Plus tej całej sytuacji jest jedynie taki, że jestem bardzo słaba. Wczorajszy obiad coś nie poszedł mi na zdrowie i walczę z bólem żołądka. Do godziny 13 wyspałam się chyba za cały urlop z nawiązką. Kuracja z odgazowanej coli i wiśniówki też pomogła.
W międzyczasie nasi czescy współlokatorzy popłynęli w stronę Karbu. My też postanowiliśmy wynurzyć się ze schroniska. Fatalna widoczność, potoki płynącej deszczówki nie pozwoliły na nic ambitniejszego, więc żółtym szlakiem podążyliśmy w stronę Kasprowego.     W króciutkich przebłyskach dobrego humoru, wędrujące po niebie chmury pokazały nam kawałek Kościelca     , ściany Świnicy, Żółtej Turni. Otoczeni mgłą mozolnie pokonywaliśmy kamienne stopnie prowadzące nas ku szczytowi. Wiatr wiejący w plecy tylko troszeczkę ułatwiał nam marsz próbując za to znaleźć chociażby małą szczelinkę, by wedrzeć się gdzieś w rękaw, za kołnierz i otulić ciała lodowatym oddechem. Od Suchej Przełęczy     już wygodny chodnik zaprowadził nas wprost w nowoczesną paszczę kolejki linowej.
Gwar, zapach pizzy, panienki w pantofelkach i króciutkich kurteczkach jakoś nie wzbudziły mojego zachwytu. Po znalezieniu wolnego stolika w pizzerii zamówiłam herbatę, bo inaczej posądzono by nas o zajmowanie bezcennych miejsc dla gości. I tak chwila na rozgrzanie się minęła bez żalu, opuściliśmy ceprowisko.
Wzmagający się wiatr i mżawka zmieniły nasz plan dotarcia do Przełęczy Liliowe i z powrotem żółtym szlakiem     wróciliśmy do Murowańca.
A wieczorem? Powtórka z rozrywki. Wściekłe deszczysko zaatakowało nasz parapet nie dając szans na lepszą pogodę w dniu następnym.

cdn...