Grossglockner - najwyższa góra Austrii
Trochę się nudzę i postanowiłem podzielić się z Wami wrażeniami i fotografiami z wyprawy na Grossglockner w dniach 31.8. - 2.9.2006. Nie wiem jeśli nie będę zanudzał innych Forumowiczów, ale zaryzukuję i może ktoś na podstawie mego opisu spróbuje zaliczyć tą górę.
Grossglockner 3798 m (Wielki Dzwon) - jest od końca I. wojny światowej najwyższą górą Austrii (przedtem był nim leżący dziś we Włoszech Ortler 3905 m). Jest to bardzo popularny wierzchołek, co widać na ilości wypraw. Na wierzchołek prowadzi więcej tras. My wyłaziliśmy tą chyba najłatwiejszą od południowej strony. Wyjście nie przekracza II. stopień UIAA w kombinacji skała-lód. Trudności techniczne się koncentrują na exponowanej grani między Kleinglocknerem i przełęczą Obere Glocnerscharte. Czas przejścia Lucknerhaus (parking) - Stüdlhütte 2,5 godz., Stüdlhütte - Erzherzog-Johann Hütte 2 godz., Erzherzog-Johann Hütte - Grossglockner 2 godz. Na trasie, głównie w wyższych partiach, trzeba się liczyć z korkami no i trzeba dodać czas na odpoczynek i przygotowanie.
Pozytywa:
+ dobrze zaawansowani w Tatrach górale, mający doświadczenie chodzenia w zespole związanych liną, nie mieli by mieć trudności (widziałem nawet dzieci),
+ w najcięższym miejscu są w skale zamocowane stalowe pręty w celu własnego zabezpieczenia się liną (patrz też jako - )
+ w razie pogody wspaniałe widoki na połowę Alp,
+ na trasie relatywnie dosyć dobrze wyposażonych schronisk z możliwością odwrotu,

Negatywa:
- w razie załamania pogody relatywnie szybkie zwiększenie się niebezpieczeństwa (w czasie burzy górne partie stają się śmiertelną pułapką czemu napomagają stalowe pręty),
- przez relatywnie ciężką trasę, dużo grup wspinaczkowych z nowicjuszami, co powoduje na trasie liczne korki,
- tylko ładna pogoda jest ta dobra, co jest w tych stronach problem.

Kiedy kończyłem swój pobyt w Dolomitach, tak 31.8.2006 roku dołączyłem do grupy swoich czterech kolegów przygotowanych na wyprawę na Grossglockner (GG). Po wprawdzie "zimowej" pogodzie w poprzednich dniach doszło do radykalnej zmiany na lepsze. Jest 13:30 i spotykamy się w Tyrolskim mieście Lienz. Po 20 km zjeżdżamy z drogi nr. 108 do doliny Kalser Tal. Tutaj zaczyna się podjazd i góry są bliżej.
   
Wsteczny widok na drogę w Karlser Tal

My jednak musimy do celu jechać jeszcze parę kilometrów. Koniec drogi jest pod opłatą (8 euro za samochód). Godzina 15:00, jesteśmy na obszernym parkingu blizko Lucknerhaus (1918 m). Pierwszy raz widzimy cel naszej wyprawy ? o 1880 m wyżej położony wierzchołek GG.
   
Chwila na parę zdjęć i przygotowanie ekwipunku. Nie zwlekamy i wyruszamy doliną Ködnitztal.
   
Do przejścia mamy trasę Lucknerhaus (1918 m) - Lucknerhütte (2241 m) - Stüdlhütte (2802 m) w czasie 2,5 godziny. Ścieżka wiedzie typową doliną, jakie można spotkać i w Tatrach. W połowie drogi mamy pierwsze odpoczynkowe miejsce - Lucknerhütte. Dla odświeżenia wyciągamy własne zasoby. Piwo tutaj kosztuje 3 euro. O jedzeniu wogóle nie wspominam. Za schroniskiem droga zaczyna być stroma. Trzeba nam pokonać jeszcze 561 m.
       
Na zdjęciu widzimy Lucknerhütte w tle z GG, na dalszym wsteczny widok na Lucknerhütte i niżej parking.

Bez technicznych przeszkód, ale stromo dochodzimy do miejsca naszego noclegu - Stüdlhütte. Jest 17:30. Już tutaj fantastyczne widoki na bliżej lub dalej oddalone góry. Od schroniska jest oddalony o 0,5 godziny wdzięczny wierzchołek - Fanatkogel (2905 m). Idealny dla górali, którzy nie mają za cel wyjść na GG. Restauracja w schronisku idelanie wyposażona. Jedzenie jak w hotelu. Tego na takiej wysokości jeszcze nie widziałem. Dla turystów naszego obszaru jednak za drogo. My sobie urządzamy piknik na przyzbie schroniska i kochamy się widokami.
       
Czas nam szybko ucieka. Jest 19:30, słońce zachodzi za poblizkie góry i szybko się ochładza. Trzeba przygotować miejsce do noclegu. Moi koledzy decydują się na nocleg pod namiotem (jest to możliwe dalej od schroniska). Ja, wymarznięty z Dolomitów, decyduję się na zbiorowy pokój (matrazenlager) w schronisku. Cena - 18 euro, ale ciepło.
   
Zachód słońca i stopy po kolegach, którzy poszli zbudować namioty.
Dla niektórych dzień jeszcze się nie skończył. Idziemy jednak do restauracji na piwo (3,5 euro). Tam dostrajamy swoje plany na jutro.