Piękne miejsce te Kotły, nie bywam tam za często, bo nie sposób porzucić na dłużej inne zaczarowane karkonoskie miejsca, lecz niewątpliwie to co siedzi w Kotłach     zaklęte w zrębach ścian już dawno zawróciło mi w głowie.
Śnieg na szlaku trochę trudny, rozmiękczony, miejscami przepadający, nie zniechęciło nas to jednak do odwiedzin w tym zaczarowanym miejscu, Małgosia dzielnie fotografowała     by podzielić się z wami tym co zostało nam dane,     , ja zaś po prostu czerpałem garściami z tego co było w zasięgu rąk     ,     ...
Nic nie trwa wiecznie, więc pożegnaliśmy się z kaczkami i śnieżną ścieżką między kosówkami     , przez lodowe pola     , a potem przez dzikie mateczniki, których nazwy wszystko mówią: Gawry, Moreny przez splątaną w dzikim tańcu przyrodę, której zwiastunem było to zakręcone drzewo     doszliśmy w szumie podskalnych strumieni na Wysoki Most, gdzie krok już tylko był do rzeczywistości codziennego dnia ... choć wiecie co, ten codzienny dzień dla mnie, no może nie tylko dla mnie     jest przecież tylko zapowiedzią wciąż nowej przygody, przygody która ma na imię górski świat.