Cytat: "Wiatr staje się coraz silniejszy, deszcz pada raz mocniej ,to znów pojawia się słońce i właśnie wtedy ,tuż przed szczytem Grzesia ukazuje nam się bardzo piękna tęcza, która jest......poniżej nas, a zarazem jest bardzo wyraźna. Pierwszy raz się z czymś takim spotkałem, bardzo piękne zjawisko. Właśnie dla takich chwil, warto być tam, u góry, ponad wszystkimi problemami i całym szarym, pędzącym światem."

Mimo niesprzyjającej aury, Tatry ukazały Wam swoje piękno w sposób powiedziałbym bardzo wyrafinowany. To smagały Was "biczem" zamarzającego deszczu i uderzały piekielnym, mroźnym wiatrem, to znów kokietowały przebłyskami wiosennego słońca i romantyczną tęczą. Zupełnie jak rozkapryszona panna, która została nakryta przez zalotników w momencie, w którym zrzucała swą zimową szatę i nie wiedziała, jak Was przyjąć. Chyba w porę i po dżentelmeńsku wycofaliście się. Nie wiadomo, jaką niespodziankę Tatry szykowały dla Was na Wołowcu.

Fajny tekst i zdjęcia.