-8-

Środa:
Ponownie późna pobudka, schodzę do Kuźnic na zakupy i podchodzę do Murowańca, skąd idę na wieczorny spacer w kierunku Kasprowego.
Pustoszejący szybko szlak, i widok już ostatnich zjeżdżających narciarzy zachęcił do ruszenia w górę wzdłuż nartostrady - Kasprowy ma swój urok kiedy nie ma na nim tłumów ludzi.
Od połowy podejścia robi się dosyć ciężko na oblodzonym śniegu i przy szybko obniżającej się temperaturze ale daję radę bez raków.
U góry spotykam przygotowujących się od zjazdu toprowców (po przywitaniu i wypytaniu gdzie idę i czy mam czołówkę ruszyli w dół)
po dłuższym pobycie na szczycie (niestety zachód słońca przysłoniła mgła) trzeba było pomyśleć o zejściu, najlepiej bez raków gdyż ciągle boleśnie odczuwałem otarcie stopy.
Zdecydowałem sie na dupo zjazd na lewo od trasy narciarskiej z miejsca widzianego na zdjęciu.
Usiadłem z czekanem w ręku i ruuuuuuuszyyyyyyyyłem, tyle co do mojej kontroli podczas ślizgu właściwie po lodzie. Nieprawdopodobnie się rozpędziłem otaczał mnie tylko całun śniegu, grudek lodu, który podnosiłem mocno bijący po twarzy i ograniczający widoczność, czułem każdą nierówność pod sobą. W pewnym momencie wyrzuciło mnie na pustą już nartostradę po której zsunąłem się jeszcze kilkadziesiąt metrów w dół - w sumie jakieś 150 metrów różnicy w wysokości licząc od początku zjazdu.
Po zatrzymaniu nie byłem pewien czy jestem w jednym kawałku, mocno obolały (szczególnie to miejsce gdzie zazwyczaj się siedzi) powstałem i przyjrzałem się swoim rzeczą - spodziewałem się dziury w spodniach ale choć trochę zmechacone przetarte nie były , na ten dzień miałem dosyć
Resztę drogi do schroniska przeszedłem już pieszo