witajcie forumowicze krótko powiem o krótkim wyjeździe w karkonosze.

W sobotę 2 lutego rano doczepiłam się do zespołu szantowego jadącego grać gdzieś w okolice karkonoszy busem. cały dzień jechaliśmy...przeczytałam książkę, wynudziłam się. Koło małej miejscowości Mirsk niedalego Świeradowa przyjechali po nas myśliwi i leśnicy którzy powiedzieli że nie trafimy na tą imprezę na której zespół miał grać. do teraz nie wiem jak ten bus wyładowany sprzętem( kolumny, kable itp.) podjechał do chaty gdzieś w górach izerskich. Nasi przewodnicy mieli samochód terenowy i jeździli po rowach i polach żeby nas rozśmieszyć tudzież przerazić. Miejsce w którym byliśmy było wypełnione różnego rodzaju czaszkami zwierząt....największe wrażenie robiła wypchana głowa ogromnego odyńca. Imprezy opisywać nie będę, okazało się że jest tylko dla panów ha ha. byłam tylko ja i koleżanka. chętnych do tańca nie brakowało, rano już miałam zakwasy a jeszcze nigdzie nie byłam Ciekawostka : na toast mówi się nie po kielichu tylko ... po krasnalu ( jeszcze wtedy nie wiedziałam ile przygód z krasnalem będę miała)
Następnego dnia koło 14 zjawiliśmy się w szklarskiej porębie. Wszyscy zachęceni śniegiem i zakrętem śmierci(wszyscy wysiedli na zdjęcia) postanowiliśmy wjechać kolejką w stronę szrenicy. Okazało się że nie można na samą górę bo wiało więc wjechaliśmy tylko do połowy. Wszyscy wymarzli a nie było w sumie tam nic ciekawego. pożegnałam zespół i zostałam wreszcie ja i mój krzyś. Trochę trwało zanim się rozlokowaliśmy i poszliśmy z latarką pozwiedzać las ale okazało się to mało atrakcyjne więc wróciliśmy do pensjonatu (który był okropny) a taka pani mówiła że to hotel. Do teraz się śmieje z tego. Na ulicach Szklarskiej jest mnóstwo drewnianych krasnali, w sklepach sprzedają krasnale i nawet jakiś pan o podejrzanym wyglądzie zaczepił mnie żebym kupiła krasnala z jego czarnej siatki w której zapewne trzymał dobytek swojego życia. Następny dzień był mroźny, śniegu niestety nie było. Wybraliśmy się rano najpierw do wodospadu kamieńczyka czytając po drodze tablice z których wynika że leśnicy bardzo starają się odnowić las jaki kiedyś tam był czyli sadzą dużo buków. od wodospadu poszliśmy szlakiem na halę szrenicką. po drodze wyprzedzili nas biegacze w ...trampkach i cieniutkich dresach. a śnieg już na tej wysokości leżał. Wychodząc na halę nie było widać schroniska z powodu chmur i wiatru unoszącego drobinki śniegu. Myślałam że nie dojdę i zastanawiałam się co mnie tu przywiało. Ale nagle pojawiło się schronisko i udało się tam coś przekąsić i zagrzać. Następnie poszliśmy na Końskie Łby.