Wycieczka na Babią Górę.
W sobotę zapadła decyzja, że w niedzielę 23.09 idziemy na Babią G., tym razem syn zdecydował, że wreszcie pokona swoje lęki i wejdzie na szczyt szlakiem żółtym, z którego w zeszłym roku zawróciliśmy.- Wszedł na dwie pierwsze klamry,wystraszył się i musieliśmy wrócić do Schroniska w Markowych Sz.i poszliśmy na Małą Babią bo na Diablaka brakowało sił.
Po wczesno porannej Mszy wyjeżdżamy w stronę Krowiarek,gdzie na parkingu jest już bardzo dużo samochodów, nic dziwnego tak pięknie zapowiadający się dzień wielu ludzi chce spędzić na wycieczkach. Płacimy za wstęp do Parku i szlakiem niebieskim-Płajem ruszamy do schroniska na Markowych Sz. Mamy chwile spokoju,ponieważ tym szlakiem wędruje tylko parę osób, więc marsz przebiega w ciszy i spokoju i można trochę posłuchać przyrody.Syn przeżywa pewne rozterki czy jednak w ostatniej chwili nie wystraszy się klamer. Razem z żoną podnosimy go na duchu ,Jego determinacja rośnie i jestem pewien, że da sobie radę. Po dotarciu do schroniska naszym oczom ukazuje się widok budowy nowego schroniska -obecnie schronisko znajduje się w byłej GOPR-ówce.
Robimy przerwę na śniadanie i krótki odpoczynek.
Ruszamy w drogę i mamy nadzieję, że na żółtym będzie mało ludzi. Szlakiem wędruje niewiele osób, w tym dwie rodziny z dziećmi w wieku podobnym do syna-jedno dziecko nawet mniejsze. Podejście lekko męczące-jak go pamiętam z dawnych lat, ale za to jest namiastką Tatrzańskich podejść, jesień odkrywa powoli swój urok i kolory. Powoli zbliżamy się do klamer i zerkając na syna już wiem, że tym razem pokona swój lęk,tym bardziej,że przed samą ścianką prowadzenie naszego korowodu przejęła jedna z rodzin,też z dzieckiem, które bardzo sprawnie weszło po klamrach. Zona poszła pierwsza później syn ,a ja ubezpieczając Go wchodziłem ostatni. Żonie bardzo spodobał się słynny gest Marcinkiewicza, w wykonaniu syna JEST, JEST,JEST. Babia Góra, na której byliśmy już wiele razy wreszcie pozwoliła synowi na wejście najtrudniejszym swoim szlakiem. Spełniło się nasze wspólne marzenie, a zarazem otwarcie do trudniejszych tras w Tatrach.
Dalsza wędrówka przebiegała już w spokojnej atmosferze.Przed szczytem przy szlaku żółtym przy małej kapliczce Matki Boskiej oddaliśmy pokłon i podziękowanie za udane podejście.
Po wejściu na szczyt zaskoczyła nas ilość turystów, którzy tu przywędrowali-takiej masy ludzi jeszcze tutaj nie widziałem. Przyszedł czas na zasłużony odpoczynek i podziwianie widoków.Tatry było widać w całej okazałości, choć lekko przymglone- pozdrawiam wszystkich, którzy po Nich wędrowali.
Siedzieć na szczycie i podziwić widoki można bu długo, więc ze smutkiem,ale z nadzieją, że może jeszcze raz w tym roku wrócimy tu, ruszamy w drogę powrotną. Zejście do Krowiarek niestety nie jest tak spokojne jak Nasze wejście, tłumy ludzi, zatory,gwar wszystko to wpływa na zanik ulotnego spotkania z przyrodą.
Droga w dół jest jak zawsze powrotem do codzienności-praca,szkoła, pozostaną tylko wspomnienia i nadzieja, że jeszcze będzie piękna jesień i góry,które czekają,aby je odwiedzić.