Witam ponownie, tak mniej optymistycznie tym razem.
Po pierwsze dziękuję bardzo w Asi imieniu za Waszą akcję, nie da się ukryć, że Wasza pomoc bardzo się przyda.

A po drugie wiadomość znacznie mniej radosna - Asia ma złamaną nogę, kość piszczelową tuż przy kostce
Prawdopodobnie stało się to w czwartek, bo w piątek rano miała spuchniętą i zasiniałą bardzo bolesną kostkę, podejrzewaliśmy jakieś stłuczenie, skręcenie czy coś w tym stylu. A dzisiaj jak się okazało, że poprawy po weekendzie nie dość, że nie ma, to jeszcze pojawiły się krwawe wybroczyny, pojechaliśmy na zdjęcie. No i kolejny raz okazało się, że trzeba mieć dużą dozę cierpliwości, stanowczości i uporu żeby się nie dać spławić bez otrzymania pomocy, bo się człowiek rozbija o mur przepisów, obojętności i biurokracji wszelakiej - a to nie da się zrobić zdjęcia bezpłatnie, bo skierowanie nie od tego lekarza co trzeba, więc kasują, a to nikogo nie obchodzi, że dziewczyna na wózku, po udarze ze złamana nogą, odsyłają do przychodni, bo ona tu nie należy, bo miejsc nie ma, bo ew. odpłatnie trzeba za 80 zł, bo nie ma skierowania, a do lekarza internisty w trybie nagłym po skierowanie się nie da, bo nie ten rejon, bo nie przyjmie, bo gdzie indziej zapisana i co z tego, że tam nie ma rentgena, bo nie trzeba było robić zdjęcia tylko pogotowie wzywać, bo to bo tamto, bo siamto...

Pomogła nam na szczęście pani z rejestracji i to bardzo pomogła - dzięki niej nie rajdowaliśmy komunikacją publiczną na drugi koniec miasta na ostry dyżur ani nie wzywaliśmy w desperacji karetki - po konsultacji z dwoma lekarzami kazała innej rejestratorce zarejestrować Asię w trybie pilnym do chirurga, pojechaliśmy dwa piętra wyżej i Asia została zapakowana w gips po pachwinę...

Nie muszę chyba mówić jak bardzo to nam pomoże w rehabilitacji, biorąc pod uwagę to, że Asia była pionizowana i podtrzymywana mocno w pół stawała z pomocą na nogi, bardzo chętnie ćwiczyła i cieszyła się tym... No to teraz mamy z głowy 6 tygodni, a pewnie i dłużej zanim noga się znów zacznie wzmacniać, biorąc pod uwagę, że to była ta słabsza prawa.
No i nie wiem jak będzie wyglądał PNF z takim gipsem.

Najgorsze jest to, że nie mamy pojęcia co się stało i kiedy się to stało. Jak wróciła w czwartek do domu po rehabilitacjach to już wieczorem reagowała bardzo mocno na ćwiczenia nóg i nawet wymachiwała pięściami z wyrazem twarzy, który trudno było zinterpretować inaczej niż wściekły, ale nie zauważyliśmy, żeby któraś noga wyglądała inaczej. A w piątek już było sino i bardzo boleśnie. Może więc w ośrodku ktoś nią w coś huknął np na jakimś zakręcie? Albo gdzieś w domu? Ale w domu nikt z nas nic nie zauważył niezwykłego, nie upadła, nie uderzyła, nie spadło jej nic na nogę, nie kopnęła w nic chyba... Nogi się chyba nie łamie tak łatwo...

W każdym razie kolejna zła rzecz, po ostatnich Asinych zmaganiach z upiornym refluksem i jakąś infekcją

A na dodatek mnie się noga gnoi, bo dzięki Tomkowej odmowie przyjazdu i pomocy musiałam przyjechać tydzień wcześniej niż chirurg pozwolił po zabiegu i na dzień dobry na dworcu pozrywałam świeżutkie szwy. I paprze się już od prawie miesiąca, a Asia z gipsem waży teraz zdecydowanie więcej i jest trudniejsza w podnoszeniu. Więc jest super...
Ech