Jastrzębia Turnia Pablo musi poczekać trochę dłużej...Nie wsio na raz.
Jak coś się będzie szykowało to będziesz wiedział w pierwszej kolejności.

P.S. Doktorze, odliczaj już dni. Czarny czeka (w nagrodę )

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-03-2009 07:14 AM przez mar.an.

Pierwszy dzień wiosny przyszło mi powitać w górach. Jako że w Tatrach lawinowa czwórka, więc w planie co innego - a padło na Babią Górę. Co prawda pasmo to już dość dobrze mi znane (z rachunków moich wynika że to już 9 starcie z tą górą), ale wysoki wierzchołek, bardzo specyfiiczny jak na nasze Beskidy przyciągnął mnie prawdopodobieństwem głębokiej zimy. No i się nie zawiodłem

Serpentynami do góry z Zawoi, bardzo ostrożnie, droga całkiem biała no i śliska... Na Krowiarkach małe przygotowania i w drogę. Słońce pięknie rozświetla pierwszą polankę na szlaku     . Chwilę później zaczyna się jednak chować między chmurami pozostawiając mnie w troszkę ciemnym ale jednak jakże bajkowo śnieżnym lesie             .

Ponad lasem nic się niestety nie zmienia - no oczywiście poza brakiem drzew     Pogoda jaka była taka jest, pozostaje tylko nadzieja, że na wierzchołku może uda się wyjść ponad chmury

Szlak jest trochę przedeptany, co nie oznacza jednak że jest całkiem łatwo, gdzieniegdzie się człowiek zapada, a że snieg z gatunku tych ciężkich i trochę mokrych więc sił trzeba włożyć dość dużo. Powyżej Sokolicy prawie potykam się o szlakowskaz    

Droga na szczyt jest dość monotonna, widoczność bardzo mocno ograniczona, a tempo chyba dość niezłe bo wyprzedzam kilku skiturowców. Na grani w okolicach wierzchołka śnieg robi się dużo gorszy i tu idzie znacznie wolniej, ale już niedaleko. A na szczycie trochę ludzi...    

Czekam chwilę na słońce, może coś się odsłoni. Czekam i czekam, ale po 40 minutach kapituluję i udaję sie w dół ku Bronie. A tam mała rozterka, patrząc w stronę gdzie powinien być wierzchołek Małej Babiej, na nieprzedeptany szlak i postanawiam go przetrzeć
W efekcie po dość niedługim czasie widzę coś takiego    

No a później to już z górki, i dosłownie i w przenośni - tzn. tak mi się wydawało A po drodze mijam śnieżne skrzaty    

W goprówce na Markowych Szczawinach gdzie obecnie mieści się bufet posilam się rosołem i w drogę ku autku, czekającym na mnie w odległości 6.00 km wg GPS.

I tu zaczęły się schody... Szlak niby kiedyś przetarty, ale to było kiedyś, a śnieg... jak dla pieszego tragedia. Mokry, ciężki i głęboki, po pół godzinie stwierdzam że przeszedłem 400 metrów. No to ładnie myślę sobie, jak tak dalej pójdze to chyba trzeba będzie zawrócić i naookoło - ale jak? Przez Zawoję to straszny kawał drogi.

Czarne myśli na szczęście się nie spełniły, śnieg stał się później trochę bardziej możliwy (tzn. pojawiły się nagle czyjeś ślady), nawet słońce zaczęło prześwitywać, odsłoniło się pasmo Policy     a po godzinie 17.00 trafiam "za kółko". Z dołu oglądam sobie jeszcze Babią, którą po moim zejściu nagle coś naszło (czy też odeszło) i się odsłoniła.    

Wniosek jeden - na śnieg w górach będzie można jeszcze długo popatrzeć

Ładna ta wiosna

Przyjemna wędrówka. Bardzo lubię Babią. Szkoda, że nie słońce znalazłeś dopiero przy aucie.

Hej Pedro, fajna ta Twoja wędrówka, zazdroszczę, mialem ochotę zobaczyć śnieg w ten weekend nad Mokiem ale...może w następny się uda,mile widoczki na fotach, pozdrówka)

Pedro, gratulacyjki. Dobrze, że ktoś przetarł szlak na Babią. Może się niecham wciągnąć.

Dobrze sie czytało i ogladało gratulejszyn pomysłu, a pogoda jak na Babią to dobra była

Fajna wycieczka Bartku
Spróbuj kiedyś od Przywarówki, moim zdaniem to dużo ładniejszy szlak na Babią

Haha, Pablo mnie uprzedził - miałam napisać - Że Pedro ma względy , bo go Babia bardzo rozpieściła

Ten post był ostatnio modyfikowany: 23-03-2009 12:12 PM przez margit.

Fajnie miałeś Adminie pogoda nawet nawet (jak na standardy Babiej oczywiście)

Spróbuj kiedyś od Przywarówki, moim zdaniem to dużo ładniejszy szlak na Babią

mnie osobiście najbardziej podoba się żółty od Słowacji

...
mnie osobiście najbardziej podoba się żółty od Słowacji

Tej od Slanej Vody, prawda? Tam jest sporo po prostym a później dopiero zaczyna się nieco ciekawiej. Od Przywarówki cały czas się wznosi i ciągle się zmieniają krajobrazy, dlatego ten polecam wszystkim

spróbujemy
Swoją drogą mam zaległą , bardzo zaległa relację z Babiej z 11 listopada minionego roku ... nie wiem czy pisac w ogóle

Margit, kobieto nie pytaj tylko pisz.

W piątek około 9.00 mijamy z Krzyśkiem znak Zawoja. Babia gdzieś schowana w chmurach, dookoła biało choć jakoś tak dziwnie... pierwszy śnieg tego roku przysypał drzewa jeszcze w typowo jesiennej szacie i zrobiło nam się połączenie złotej polskiej jesieni z śnieżnobiałą zimą... Gdyby nie zmienione wczoraj opony na zimowe to można by było zapomnieć o dojeździe tutaj.

Na parkingu w Markowej znajdujemy na upartego trochę odśnieżoną miejscówkę pomiędzy zaspami, pomiędzy półmetrowymi zaspami. Czas wyjść na szlak, prognozy korzystne nie były, warunki też. Chcemy jednak trochę zmierzyć się ze śniegiem i zimnem.

Chwilę później idziemy już ścieżką, no i chyba tutaj tkwi potencjalnie największe niebezpieczeństwo na naszej trasie, gałęzie drzew obwieszone liśćmi i przykryte śniegiem, nie wiadomo czy coś po prostu nagle nie spadnie na ziemię. 20 minut później przecieramy już pierwszy odcinek szlaku, tu już nikomu nie chciało się iść, śnieg póki co sięga pod kolana, ale z każdą chwilą jest go więcej. Osiągamy niemal grzbiet gdy wiatr daje znać o sobie. Może nie bezpośrednio bo jesteśmy w lesie, ale ten strąca z drzew spore ilości śniegu. Jedna z takich rozwianych czap śnieżnych spada na mnie, czuję się jakby zahaczony małą lawinką pyłową. Po chwili na nowo łapię oddech

Im dalej tym ciekawiej, przez grzbiet przetaczają się falami jedna za drugą zadymki śnieżne powstałe ze strącanego i wywiewanego śniegu. Pozostaje przejść przez te śnieżną kurniawę - nikt nie mówił że będzie lekko i łatwo, choć przyjemnie to jak najbardziej

Na Markowych meldujemy się w chwili gdy grupa goprowców na rakietach i skiturach zaczyna zejście/zjazd. Rozmawiamy, oni wycofali się w połowie drogi pomiędzy Broną a Diablakiem. Widoczność typu mleko, wiatr, zadymka śnieżna... my dopiero tam idziemy, choć o Diablaku to raczej już nie myślimy. Stacjonujący tutaj goprowiec prosi jeszcze o nasz raport jak wrócimy.

Pod Bronę idzie się ciężko, szlak co prawda przetarty ale na rakietach, a tych to my nie posiadamy. Zapadam się do kolana albo wyżej - pewnie tak z 3 na 4 kroki. Powyżej lasu na stromym podejściu kilka razy ląduję w śniegu do pasa, kijki chwilami wiele nie pomagają chowając się niemal w całości w śniegu.

Wychodzimy w końcu na przełęcz. Oczywiście wieje no i zbyt wiele to nie widać. Co prawda w podobnych warunkach byłem tu już kilka razy, ale wtedy była zima. Naprawdę można by pomyśleć że to co najmniej grudzień. Babią odpuszczamy. Próbujemy w stronę Małej Babiej, widoczność minimalna, ale liczę na znajomość terenu. Pierwsze ostrzejsze podejście jednak studzi mój zapał. W kilka minut zdobywam kilka metrów tonąc po pas w śniegu. Zawracamy...

Powrót to jak i przyjście następuje niemal tą samą drogą. Przecieramy raz jeszcze szlak który przecieraliśmy rano. Wszystko zawiało. No i tak wyglądało nasze powitanie zimy. Czyli całkiem sympatycznie :-)

Kilka pamiątek:

    ,     - w Zawoji
    - pod Goprówką na Markowych, w tle nowy nieoddany jeszcze do użytku budynek schroniska
    - ja w śniegu
    - i Krzychu
    - uśmiechnięci na Przełęczy Brona

czy uśmiechnięci na Bronie to nie wiem
Krzysiek wygląda jakby mu za karę ktoś kazał wyjść
dzięki za relacyję i kontakt
a Babia Was nie wpuściła z jednego powodu: bo mnie nie było z Wami macie nauczkę na przyszłość ja na Babią zawsze mam pogodę, mimo że prognozy mówią inaczej