No to obstawiajmy, co miał Sylwester w piersiówce:

1. Pablo - napój regeneracyjny ( prosimy o sprecyzowanie ),
2. Stasiu - miodula,
3. Agnieszka.S - herbata z rumem,
4. Hella - wiśniówka

Skończył się zima, poszła sobie i już jej w Karkonoszach nie ma ...
Szukałem jej w Czarcim dole, szukałem w ostatnich zasypanych śniegiem miejscach, w zacienionych niedostępnych ostępach, nie znalazłem jej bo już jej tu nie ma ...
Przez cały ten słoneczny dzień towarzyszył mi szum wody z potoków, wodospadu i progów wodnych, nawet rozmiękły śnieg chlupotał wodniście ...
Wywietrzyłem się w pięknych nieodkrytych komercyjnie miejscach, odpocząłem brnąc w przepadającej mokrej kaszy - nędznych resztkach zimy i z lekka opalony słońcem wróciłem do domu.
Relacji nie będzie, nie tym razem, tym razem tylko zdjęcia ... z dedykacją dla Lodowej Pani i dla Was oczywiście.

No trudno.Zdjęcia muszą wystarczyć za relację .Rzeczywiście te potoczki i wodospady urocze .I jest to chyba pora roku kiedy niosą najwięcej wody z topniejącego śniegu.Czyli Sylwester pełny relaks .

Dziękujemy za pozdróweczki...... a zima.....Sylwuś....z każdym dzionkiem coraz bliżej do niej.....heh Trzeba dać jej trośku odpocząć Niech sobie kobieta na mały urlopik pójdzie A co!!

Fajniusio tam masz Śliczne fotki Dzię-ku-je-my

Witam
Gdzie to jest Sylwek? Chodzi o miniatury z 512 posta. Szczególnie piąta. Mam ją jako tło pulpitu.

To Czarci dul, na południowy wschód od Przeł. karkonoskiej czyli pod Małym Szyszakiem z drugiej niż nasza strony

Ale te zdjęcia są takie fajne, że już nic nie musisz pisać.
Dzięki za te fotki.

Super Sylwek-Poszukiwaczu Śniegu

Trzecia i czwarta fota, baaaaajka. Gdzie to Sylwku? I oczywiście dzięksik za widoczki. Papatrzeć, pomarzyć i.... dopiero do lipca...

To dalej Czarci dul - bo tam wszystko czarcie pzdr. Jedynie to kamienisko na końcu to głazy południowego stoku Małego Szyszaka.

Normalka, bo wszystko przebiegło tak jak w prawie każdy wolny weekend ... rano gdy powieki słodko sklejone, w uszy wdarł mi się najpierw natarczywy, aczkolwiek swojski dźwięk budzika, czyli hejnał mariacki z telefonu - dowód sympatii dla Krakusów/cholera mam wolne, mógłbym pospać - pomyślałem/ ale do hejnału dołączyło wycie psa, którego sam osobiście nauczyłem by wzmacniał efekt budzenia, gdy przez chwilę jeszcze walczyłem z sennością, do żywych-obudzonych przywołał mnie łokieć co wwiercił mi się w bok, po czym usłyszałem wcale nie senny głos mojej żony, która zmysłowo zmotywowała mnie do działania mówiąc wprost w moje ucho: " wstawaj cholera, nie będę wszystkiego sama szykowała "
- cóż było robić, wstałem.
Dzień pokazał promienne oblicze, zapowiadał się pogodny, ciepły i słoneczny, jeszcze jeden dobry dzień ...
Tym razem wypadło na Kotły Lawinowe, miejsce do którego tęskni Anetta, Kotły po raz pierwszy pokazały się nam jeszcze z miasta     .
Trasę rozpoczęliśmy od Jagniątkowa, las cichy, rozświergotany, a jednak dostojny, szlak pusty, no może nie całkiem,     bo przyglądały nam się jedne czujne oczy    
Małgosia zachęcona Waszymi pochwałami dotyczącymi zdjęć trochę gimnastykowała się z aparatem     , ale widoki same przyciągały spojrzenie i nie pozwalały obojętnie przejść obok naturalnego piękna rozbudzonej wiosną natury.
W miarę wzrostu wysokości zmieniały się warunki na szlaku, a od 1100 m npm śnieg towarzyszył nam już stale    
Obecność śniegu i pogodne niebo pozwoliły słońcu na rozświetlenie tego co było tematem dzisiejszej imprezy, bo i Kocioł Jagniątkowski     , jak i Wielki i Mały Śnieżny Kocioł     lśnił srebrzyście tym mocniej i bliżej było nam do celu wycieczki.
W międzyczasie Małgosia powspominała nasze ostatnie odwiedziny w Izerach,     jakże innych niż Karkonosze, a jednocześnie tak bardzo bliskich mimo, iż jeszcze nie do końca odkrytych ...
Szlak wędrówki, jak ścieżka życia, nie do końca przewidywalny jest, a często wręcz przekorny, bo gdy z Rozdroża pod Wielkim Szyszakiem doszliśmy do Wielkiego Śnieżnego Kotła oczom naszym pokazały
się nie tyle skrzące się lśnieżne pozostałości zimy, co przede wszystkim czarne skalne zręby granitowych ścian     strzelające w niebo z lodowej oprawy ...

Piękne miejsce te Kotły, nie bywam tam za często, bo nie sposób porzucić na dłużej inne zaczarowane karkonoskie miejsca, lecz niewątpliwie to co siedzi w Kotłach     zaklęte w zrębach ścian już dawno zawróciło mi w głowie.
Śnieg na szlaku trochę trudny, rozmiękczony, miejscami przepadający, nie zniechęciło nas to jednak do odwiedzin w tym zaczarowanym miejscu, Małgosia dzielnie fotografowała     by podzielić się z wami tym co zostało nam dane,     , ja zaś po prostu czerpałem garściami z tego co było w zasięgu rąk     ,     ...
Nic nie trwa wiecznie, więc pożegnaliśmy się z kaczkami i śnieżną ścieżką między kosówkami     , przez lodowe pola     , a potem przez dzikie mateczniki, których nazwy wszystko mówią: Gawry, Moreny przez splątaną w dzikim tańcu przyrodę, której zwiastunem było to zakręcone drzewo     doszliśmy w szumie podskalnych strumieni na Wysoki Most, gdzie krok już tylko był do rzeczywistości codziennego dnia ... choć wiecie co, ten codzienny dzień dla mnie, no może nie tylko dla mnie     jest przecież tylko zapowiedzią wciąż nowej przygody, przygody która ma na imię górski świat.

Co tu można napisać pod Twoją relacją Sylwku-super! Pozdrowienia dla Ciebie i karkonoskiej małżonki

Ten post był ostatnio modyfikowany: 04-05-2008 08:31 PM przez Agnieszka.S.

No fajnie tam masz ,a i pogoda was dzisiaj polubiła .

Pięknie Sylwester ! Opis i fotki z majówki górskiej rozgrzewają serce i duszę