Jest niesamowite. Warto było nic nie widzieć na Kościelcu, żeby zobaczyć Ducha Gór.

Fakt, zapomniałem o Stołach, ale to dalej nie to.

Tego Wam bardzo zazdroszczę!

Relacja fajnie napisana, przyjemnie się czytało. Gratuluję udanego wypadu w Tatry!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 29-01-2008 08:39 PM przez maciek.

....Kobieto puchu marny.... Czy pamiętacie te słowa

Ja chciałbym tym postem wyrazić szczególne uznanie dla naszej KasiA.KasiaA Jak kiedyś wspominała, swoją przygodę z Tatrami zaczęła nie tak dawno bo nieco ponad rok temu .I w ciągu tego roku "zasmakowała" powiedzmy sobie wielu "szalonych" chwil w górach.Udział w tej ostatniej wyprawie pokazał jak kobieta potrafi być silna.... .To była prawdziwa walka z żywiołem .... z hazardem -jak to anglicy dobrze ujęli....
Poeto! do Ciebie mówię .Co za rymowanie?
Po ziemi stąpać mocno,oto jest wyzwanie.
Gratuluję Kasiu

Poeto! do Ciebie mówię .Co za rymowanie?
Po ziemi stąpać mocno,oto jest wyzwanie.
Gratuluję Kasiu

Przyłaczam się do powinszowań
Choć myślę Spoko, że bardzej adekwatny byłby w tym miejscu jaki sonet liryczny...

Ja niestety żadnego sonetu nie napiszę,mogę tylko napisać,że jestem pełen podziwu dla Was obojga,zdobyliście doświadczenie, które kosztowało wiele trudu i odwagi (mi do takiego jeszcze daleko). Gratuluje.
Odnośnie widma, to jestem takiego samego zdania jak Majka,zobaczyć mogą go tylko wybrani,którzy na to zasłużą,choć czytając o tym co Was spotkało na grani,to nie ukrywam,że i to drugie jego znaczenie automatycznie nasunęło mi się na myśl.

Dzięki serdeczne Paaulo za tą relację. Przeczytałam ją z wielką przyjemnością. Jest wyśmienita. Za jakiś czas pewnie jeszcze nieraz pozwolę sobie ją przeczytać, po to by wczuć się w ten klimat.

Ze swojej strony bardzo Wam dziękuje za to co piszecie. Tak mi sie miło zrobiło.
Ale ja byłam tylko częścią przygody paaulo, towarzyszyłam mu tylko w ciagu dwu dni. I chyba mu pecha ni eprzyniosłam skoro przeżył jakoś...

Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-01-2008 04:25 PM przez KasiaA.

spoko napisał(a):

Poeto! do Ciebie mówię .Co za rymowanie?
Po ziemi stąpać mocno,oto jest wyzwanie.
Gratuluję Kasiu

Przyłaczam się do powinszowań
Choć myślę Spoko, że bardzej adekwatny byłby w tym miejscu jaki sonet liryczny...

Sonet liryczny powiadasz
No cóż spróbuję to ująć słowami poety .którego nazwiska niestety nie pamiętam .A ja sam może będę miał lepszą wenę w maju

Nie chciałbym aby doszukiwać się w tym jakiś podtekstów czy daleko sięgajacych myśli.
Moje intencje są czyste jak u Naszej Snieshki

A więc Kasiu

... A gdybym miał za marne grosze
śpiewać nie Tobie ,to choć drżę.
Rozstrzaskaj moją lutnię proszę.
Wiecznie przed Tobą milczeć chcę .....


I co może tak być doktorze

połknęłam relację jednym tchem.... uruchomiłam wyobraźnię i przepłynęłam z Wami przez wszystkie dni No co Dobre i to
A Wam gratuluję

Spoko-nie ma co milczeć w obliczu płomiennych uczuć do gór
Jak w sercu maj- i natchnienie się znajdzie
Polecam tomiki Petrarki( mistrz gatunku) jako wzorzec.
Przytoczony fragment znakomity -mam nadzieję , że częściej będziemy się spotykać na forum z limerykami Twojego autorstwa jaki i poezją poważniejszą- w tym przypadku powyżej
Pozdrawiam

witam wszystkich Kasia daj spokój adminowi kawał roboty przed nim zdjęcia wybiera z pośród ponad 1000 sztuk ciężka to robota
czekam cierpliwie pozdrawiam

Zawstydzacie mnie. Spoko, dziękuje bardzo miło mi sie zrobiło.
Będę się tu bała wchodzić.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-01-2008 04:25 PM przez KasiaA.

sama jazda była mało przyjemna ... ale towarzystwo hm ... dzięki temu troszkę sie poznaliśmy

Ja sie na prawdę zacznę bać wchodzicie na GŚ...

witajcie forumowicze krótko powiem o krótkim wyjeździe w karkonosze.

W sobotę 2 lutego rano doczepiłam się do zespołu szantowego jadącego grać gdzieś w okolice karkonoszy busem. cały dzień jechaliśmy...przeczytałam książkę, wynudziłam się. Koło małej miejscowości Mirsk niedalego Świeradowa przyjechali po nas myśliwi i leśnicy którzy powiedzieli że nie trafimy na tą imprezę na której zespół miał grać. do teraz nie wiem jak ten bus wyładowany sprzętem( kolumny, kable itp.) podjechał do chaty gdzieś w górach izerskich. Nasi przewodnicy mieli samochód terenowy i jeździli po rowach i polach żeby nas rozśmieszyć tudzież przerazić. Miejsce w którym byliśmy było wypełnione różnego rodzaju czaszkami zwierząt....największe wrażenie robiła wypchana głowa ogromnego odyńca. Imprezy opisywać nie będę, okazało się że jest tylko dla panów ha ha. byłam tylko ja i koleżanka. chętnych do tańca nie brakowało, rano już miałam zakwasy a jeszcze nigdzie nie byłam Ciekawostka : na toast mówi się nie po kielichu tylko ... po krasnalu ( jeszcze wtedy nie wiedziałam ile przygód z krasnalem będę miała)
Następnego dnia koło 14 zjawiliśmy się w szklarskiej porębie. Wszyscy zachęceni śniegiem i zakrętem śmierci(wszyscy wysiedli na zdjęcia) postanowiliśmy wjechać kolejką w stronę szrenicy. Okazało się że nie można na samą górę bo wiało więc wjechaliśmy tylko do połowy. Wszyscy wymarzli a nie było w sumie tam nic ciekawego. pożegnałam zespół i zostałam wreszcie ja i mój krzyś. Trochę trwało zanim się rozlokowaliśmy i poszliśmy z latarką pozwiedzać las ale okazało się to mało atrakcyjne więc wróciliśmy do pensjonatu (który był okropny) a taka pani mówiła że to hotel. Do teraz się śmieje z tego. Na ulicach Szklarskiej jest mnóstwo drewnianych krasnali, w sklepach sprzedają krasnale i nawet jakiś pan o podejrzanym wyglądzie zaczepił mnie żebym kupiła krasnala z jego czarnej siatki w której zapewne trzymał dobytek swojego życia. Następny dzień był mroźny, śniegu niestety nie było. Wybraliśmy się rano najpierw do wodospadu kamieńczyka czytając po drodze tablice z których wynika że leśnicy bardzo starają się odnowić las jaki kiedyś tam był czyli sadzą dużo buków. od wodospadu poszliśmy szlakiem na halę szrenicką. po drodze wyprzedzili nas biegacze w ...trampkach i cieniutkich dresach. a śnieg już na tej wysokości leżał. Wychodząc na halę nie było widać schroniska z powodu chmur i wiatru unoszącego drobinki śniegu. Myślałam że nie dojdę i zastanawiałam się co mnie tu przywiało. Ale nagle pojawiło się schronisko i udało się tam coś przekąsić i zagrzać. Następnie poszliśmy na Końskie Łby.