|
Alt for Norge
|
| Autor |
Wiadomość |
hemlighet
Hemli
    
Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status:
Offline
|
Alt for Norge
Sierpień zeszłego roku. Decyzja o tym, gdzie tak właściwie jedziemy w te wakacje ciągle się odwlekała. W początkowych planach była mowa coś tam o Słowenii, potem zastanawialiśmy się, czy może nie zaszyć się na tydzień w Tatrach...
Wybraliśmy opcję, która na początku wydawała się zupełnie niemożliwa. Jedziemy do Norwegii. Myślę, że podjęcie decyzji było najtrudniejszą częścią tego wyjazdu... 
Wszystko było trochę na wariata. Kupowanie biletów lotniczych z tydzień wcześniej... Ale udało się.
Po długiej podróży busem do Gdańska i połowie nocy spędzonej gdzieś tam koczując wsiedliśmy w końcu do samolotu. Różowego.

Z racji, że była to nasza pierwsza podróż samolotem, byliśmy trochę zafascynowali i trochę wystraszeni. Niewdzięczne chmurzyska przykryły wszystko, co mogło być widać. Do czasu... 


Czyli, że jednak do dobrego samolotu nas wsadzili 
No to jesteśmy w Norwegii! I co dalej? 
Po wylądowaniu postanowiliśmy od razu działać. Z racji, że nasz wyjazd był niskobudżetowy, w kwestii podróżowania liczyliśmy tylko na stopa. Pierwszego złapaliśmy po 5 minutach łapania. Czyli, że jest aż tak dobrze?
Zwierzyliśmy się naszemu kierowcy z tego, że polujemy na gaz do kuchenki. Powoził nas trochę po sklepach, a w rezultacie wysadził nas w samiuśkim centrum Bergen.

Bryggen - stara zabudowa kupiecka, chyba najbardziej charakterystyczna rzecz dla Bergen.

I targ rybny, czyli fisketorget. Wojtek miał ochotę na nóżkę takiego kraba 
Gaz zakupiliśmy w całkiem polskiej cenie.
Plany na dzisiaj zakładały jednak jeszcze się gdzieś przedostać, toteż wyruszyliśmy z kierunkiem "za miasto".

Tak właśnie położona jest była stolica Norwegii Górek tam nie brakuje.

A na mieście niezwykła kultura. Samochody zatrzymywały się, jak tylko zbliżaliśmy się do pasów... Na zdjęciu powyżej światła na ścieżce rowerowej 
Wyjazd z miasta nie był łatwy. Chcieliśmy na południe, a w rezultacie pojechaliśmy na północ, zmieniając kolejność naszych planów. Złapaliśmy jedyny autobus, na który nas było stać, czyli... Gratis Ikeabus (normalny bilet jednoprzejazdowy na komunikację miejską w Bergen kosztuje ok. 15 zł) Jak dobrze, że Ikee są na obrzeżach miasta 

Widok z okien autobusu na Ulriken - najwyższa z Siedmiu Gór górujących nad Bergen. Podobno kto na niej nie był, ten nie był tak naprawdę w Bergen Dla zainteresowanych - taki jest z niej widok: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/co...n_view.jpg

Jupiii! No to jesteśmy na przedmieściach 
W rezultacie w dalszą podróż wyruszyliśmy dopiero z 1,5 godzinki później, bo Wojtek zostawił na dworcu w centrum Bergen polar, po który musieliśmy udać się oczywiście gratisbusem 

Góry, góry, wszędzie góry!!
Następnego stopa łapaliśmy z 10 minut. Pozytywnie nastrojeni zbliżaliśmy się do Vossu, w którym postanowiliśmy zostać na noc.

Byliśmy pod ogromnym wrażeniem widoków. Robiliśmy jak szaleni zdjęcia przez szybę samochodu (z których oczywiście większość nie wyszła).


Na drodze do Voss mieliśmy okazję pierwszy raz natknąć się na tunele. Hm, co ciekawego może być w tunelach? W tych rejonach Norwegii, w których się poruszaliśmy, było ich bardzo dużo. Nie były one jednak od środka obłożone paskudnym betonem. Jechaliśmy pod prawdziwą, wyrzeźbioną (albo raczej wydrążoną skałą). Najdłuższy tunel w Norwegii ma ok. 24 km długości. O nim jednak jeszcze napiszę 
Kolejna atrakcja turystyczna, czyli dachy porośnięte trawą. Jest ich tam sporo.
Wieczorem zawitaliśmy do Vossu. Małej, turystycznej miejscowości. Nasz kierowca wskazał nam nawet miejsce do rozbicia namiotu 



Byliśmy tak zmęczeni, że zasnęliśmy w ułamku sekundy. W nocy trochę popadało, na szczęście niedzielny poranek przywitał nas pięknym słońcem.

... i odsłonił całkiem fajne górki w pobliżu 
Z nowymi siłami wyruszyliśmy w podróż do naszego wielkiego celu nr 1. Spełnić marzenie Wojtka 



Tego dnia, dla odmiany, łapanie stopa na początku szło dość opornie. Była niedziela. W Norwegii w niedzielę pozamykane są wszystkie sklepy. Nawet duże markety. I bardzo dobrze
Wiązało się to jednak z dużo mniejszym ruchem. W końcu, jeden Pan jadący na wycieczkę w góry się nad nami zlitował.
Podrzucił nas co prawda tylko 10 kilometrów, ale dzięki temu z pół godziny później złapaliśmy kolejnego stopa. Tym razem przygarnęło nas ze sobą bardzo miłe małżeństwo.
Droga na mapie wyglądała jak normalna droga. W rzeczywistości okazało się, że wjeżdżamy... na płaskowyż 

O, właśnie tymi zakosami. Jak się później dowiedzieliśmy, płaskowyż nazywa się Stolsheimen.



A na nim cała masa hytte, czyli domków letniskowych. Oczywiście z trawą na dachu 




Nasi Dobrodzieje zatrzymywali się przy każdym punkcie widokowym. Sami z siebie. Było nam trochę głupio, że robimy kłopot, oni jednak odpowiedzieli nam: It's Sunday, we have time! To zdanie mieliśmy jeszcze potem okazję usłyszeć od innego Norwega 

Na płaskowyżu próbowaliśmy oswoić owieczki. Hm, właściwie to nasz Kierowca próbował. Znalazł sobie na to ciekawy patent:

Szeleszczący worek był niezwykle skuteczny 

Z tego miejsca po raz pierwszy zobaczyliśmy nasz cel, który bielił się gdzieś w oddali... 

Z płaskowyżu zjechaliśmy do Vik. Tam czekała nas "przesiadka" 
Najpierw jednak zobaczyliśmy dwa bardzo stare kościoły:


Stavkirke, czyli ten drugi udało nam się nawet zwiedzić od środka - oczywiście dzięki uprzejmości podwożących. Normalny wstęp do takiego kościółka kosztuje 30 zł od osoby. A w środku... ciemność Zdecydowanie lepiej prezentował się od zewnątrz 
Z norweskim małżeństwem rozstaliśmy się w centrum Vik, zaraz koło wybrzeża. Na pożegnanie dostaliśmy jeszcze niezwykle smaczny prezent:

Z racji, że mogliśmy liczyć tylko na jedzenie z naszych plecaków, te parę jabłek niesamowicie poprawiło nam humor 

Znaleźliśmy się poza tym nad brzegiem Sognefjorden - największego norweskiego fiordu.
Prom, którym chcieliśmy się przez ów fiord przeprawić, znajdował się 10 kilometrów dalej. Wiedzieliśmy, że w najgorszym przypadku po prostu przedreptamy tą odległość. Ale może uśmiechnie się do nas po drodze szczęście? 
C.D.N.
http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
|
|
| 18-01-2015 05:38 PM |
|
 |
tomtur
    
Postów: 7,596
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
czekam
"Bo właśnie tam wiem po co żyję."
|
|
| 18-01-2015 05:57 PM |
|
 |
egon26
 
Postów: 12
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Sep 2013
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
Gratuluję udanego wyjazdu, ekstra fotki
|
|
| 18-01-2015 06:26 PM |
|
 |
Stasiu
    
Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
No tak, ale wciąż nie wiem co jest celem nr. 1 i to wielkie marzenie Szewczyka.
Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
|
|
| 18-01-2015 06:46 PM |
|
 |
watażka
    
Postów: 597
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Aug 2014
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
teraz już wiem po co ta nauka norweskiego
dużo łatwiej eksplorować kraj znając jego język
|
|
| 18-01-2015 06:51 PM |
|
 |
Em.
Em.
    
Postów: 1,795
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jun 2014
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
Cudne fotki.. I wyprawa... Czekam na cd
|
|
| 18-01-2015 07:13 PM |
|
 |
conti
    
Postów: 2,412
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Nov 2014
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
No jeszcze nie ma tego???
C.D.N.
Super wyprawa
Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2015 08:01 PM przez conti.
|
|
| 18-01-2015 08:00 PM |
|
 |
hemlighet
Hemli
    
Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status:
Offline
|
|
| 18-01-2015 08:31 PM |
|
 |
hemlighet
Hemli
    
Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
A więc na czym ostatnio skończyłam? Ach tak, jesteśmy w Viku. Po zjedzeniu pewnie jednych z pyszniejszych jabłek w naszym życiu wyruszyliśmy w stronę promu, który miał nas przewieźć z Vangsnes do Helli.
Po paru minutach marszu znowu uśmiechnęło się do nas szczęście. Tym razem na wyciągnięty kciuk zatrzymaliśmy campera...
Wsiadamy, rozpoczynamy jak zwykle rozmowę. Coś jednak jest nie tak - nasz rozmówca słabo nas rozumie. Po raz pierwszy zdobywam się na odwagę i mówię coś po norwesku - niestety, to też nie działa 

No nic, czas przesiąść się do przodu. Okazuje się, że nasz Kierowca jest Francuzem. Jakoś zupełnie tego nie skojarzyliśmy - po Norwegii jeżdżą głównie norweskie i niemieckie campery 

Trafiamy na pierwszy prom. Dla nas - atrakcja. Dla Norwegów - konieczne niestety spowolnienie w podróży. Przy każdej podróży promem jest tak samo, my latamy i robimy zdjęcia, a oni ze znudzeniem spoglądają na telefon Nawet do tak pięknych widoków można przywyknąć.

Francuz, który nas przygarnął okazuje się być bardzo ciekawym podróżnikiem. Opowiada nam o swoich przygodach oraz planach. Dowiadujemy się, że podczas tej podróży chce dotrzeć na Nordkapp i że podobno kiedyś przez tydzień już podróżowali z nim polscy autostopowicze. Chętnie byśmy się zabrali na Nordkapp, ale obawiam się, że wyrzuciliby nas wtedy z pracy... 

Okazuje się jednak, że Francuz podrzuci nas aż do Gaupne. Jesteśmy więc na dobrej drodze.


Droga, którą jedziemy prowadzi wzdłuż Sognefjorden. Dzięki temu, że nasz Kierowca raczej nie przekraczał prędkości 40 km/h, mogliśmy podziwiać widoki do woli. A jak widział, że robimy zdjęcia, to się zatrzymywał. Kto tak dobrze zrozumie podróżnika, jak drugi podróżnik? 





Nasz Kierowca przy każdym takim znaku zjeżdżał swoim camperem w każdą, najmniejszą dróżkę komentując przy tym głośno: touristique! Czasami bywały problemy z wgramoleniem się z powrotem na drogę, ale najwyraźniej niczego nie chciał przeoczyć 
Gdzieś w połowie podróży zarządził przerwę na kawę.


Dla nas okazja do rozprostowania kości i posmakowania kawy, która była napraaawdę mocna 




Parę tuneli też oczywiście było...


Na chwilę rozstaliśmy się z fiordem - to znak, że Gaupne już się zbliża.
W Gaupne przyszło nam rozstać się z naszym Kierowcą. Zatrzymywał się tutaj na noc - proponował nam nocleg, my jednak chcieliśmy dzisiaj podejść jeszcze chociaż parę kilometrów w stronę naszego celu nr 1.
Z Gaupne do Nigardsbreen mieliśmy... 36 km. Byliśmy jednak i tak zadowoleni z tego, że udało nam się tego dnia dotrzeć aż tutaj, więc stwierdziliśmy, że tam, gdzie nas zastanie noc, tam się rozbijemy. Po prawej stronie w dole widzieliśmy błękitny hmmm... potok? Objętościowo podchodziłoby to już pewnie pod rzekę.
Droga prowadząca dnem Jostedal nie należała do najpopularniejszych.
Jak już jednak wspominałam, mieliśmy tego dnia po prostu szczęście. Toteż udało nam się złapać jeden z pierwszych samochodów. Łapaliśmy stopa w marszu, tak od niechcenia. A jednak ktoś się zatrzymał 
W samochodzie, na tylnym siedzeniu leżało trochę szpeju. Porozmawialiśmy z naszym kierowcą, mieszkańcem Jostedal nieco o górach i wspinaniu więc, dowiedzieliśmy się, dlaczego Norwegowie są przeciwni via ferratom...
Norweg miał nas wysadzić w Jostedal, małej miejscowości, w której mieszkał. Stwierdził jednak, że przecież jest niedziela i ma czas Spytał pod który jęzor lodowca chcemy się dostać.

... a z racji tego, że był przewodnikiem właśnie po lodowcu Jostedalsbreen, otworzył bramki i zawiózł na sam parking nad jeziorem No proszę - co jak co, ale tego, że znajdziemy się dzisiaj właśnie tutaj, to nie podejrzewaliśmy!

A oto własnie Nigardsbreen, czyli ramię Jostedalsbreen. Jostedalsbreen to największy lodowiec Europy kontynentalnej. Wojtkowym marzeniem, czyli naszym celem było jednak dotknąć lodowca. Z parkingu od jęzora dzieliło nas około 45 minut marszu.

No to w drogę!



Przybliżaliśmy się do lodowca, który był naprawdę niebieściutki. Kiedyś, czytając o tym w książkach jakoś ciężko mi było w to uwierzyć. A jednak 



Klimaty się nieco zmieniają. Zostawiamy w tyle zieleń, od lodowca za to bije zimno. I strasznie wieje.


I sam bohater dnia dzisiejszego.
Nasz kierowca-przewodnik na dole opowiadał nam, że parę tygodni wcześniej pod lodowcem zginęli niemieccy turyści, którzy przyszli pod jęzor obejrzeć go, tak jak my, podeszli jednak zbyt blisko i zwaliła się na nich masa lodu.


My pozwoliliśmy sobie tylko na taką bliskość z lodowcem Trzeba było go w końcu dotknąć! Czyli, że cel nr 1 i jednocześnie marzenie Wojtka zrealizowane Pozostało jeszcze moje, ale o tym jeszcze nie teraz 



Dla porównania rozmiaru, na głazie w głębi zdjęcia poniżej stoi człowiek.

Byliśmy jednymi z ostatnich odwiedzających lodowiec tego dnia. Pora była dość późna - trzeba było więc szukać jakiegoś miejsca na nocleg. Przewodnik doradził nam, gdzie się rozbić. Było nawet miejsce po ognisku - czyli, że ktoś tu już spał 

W Norwegii na początku września zmrok zapadał ok. 21:00. Po przebudzeniu stwierdziliśmy jednak, że poranek niezbyt różni się od wieczoru poprzedniego dnia 



W nocy wydawało mi się, że słyszę odgłosy jakichś zwierzaków. Rano wyjaśniło się, co to za zwierzaki - owce, oczywiście... One są wszędzie!
Po kawie i małym śniadanku pożegnaliśmy się z lodowcem

i wyruszyliśmy w dalszą drogę. Był 1-szy września, poniedziałek. Oprócz nas (i owiec oczywiście) nie było tam nikogo.

Przez większość drogi podziwiałam taki widok. Grzyby! Podobno Polacy w Norwegii już się do nich dorwali, ale tutaj jak widać jeszcze ich chyba nie było. Co lepszej sztuce trzeba było zrobić zdjęcie...

To jest dopiero pasja 
Na naszej drodze oczywiście pojawiły się też owce.

Postanowiliśmy wypróbować sztuczki z workiem. Działa!

Z tym, że my nie mieliśmy owieczek czym poczęstować. Nie sądzę, żeby gustowały w pasztecie podlaskim... 

Dotarliśmy do pierwszych domostw. Po przestudiowaniu naszych map stwierdziliśmy, że odwiedzimy jeszcze jedno miejsce w okolicy.
C.d.n...
http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
|
|
| 24-01-2015 06:45 PM |
|
 |
conti
    
Postów: 2,412
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Nov 2014
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
Nie no tak się nie robi. Ja tu sobie czytam, już prawie poczułem zimno lodowca na którym stoi Wojtek, a tu ... C.d.n...
|
|
| 24-01-2015 08:54 PM |
|
 |
Fazik
Kierowca TYRa
    
Postów: 6,690
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2006
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
I napił się tej kawy czy nie...
Wyrwać się z miejskiego betonu, choć na dzień, choć na chwilkę, Żeby nie zwariować...
|
|
| 24-01-2015 09:00 PM |
|
 |
tomtur
    
Postów: 7,596
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
Super marzy mi się taka podróż ale chyba już za późno,Kasia jak zwykle super foty
"Bo właśnie tam wiem po co żyję."
|
|
| 24-01-2015 09:16 PM |
|
 |
hemlighet
Hemli
    
Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
Okej, okej, już piszę dalej Chociaż uprzedzam, że w tym poście jeszcze raczej wszystkiego nie zmieszczę 
Z kawy zrezygnowaliśmy - raz, że pewnie było zamknięte, a dwa, że pewnie kosztowałaby nas z 30 zł 

Okolica była nadzwyczaj spokojna. Z końcem sierpnia Norwegowie opuścili swoje hytte. Nie mieliśmy więc co liczyć na podwózkę.

Podreptaliśmy trochę asfaltem, zawsze w towarzystwie niebieściutkiego potoku. Przewodnik uprzedzał nas, żebyśmy pod żadnym pozorem nie pili z niego wody. Myślę, że nie byłaby zbyt smaczna 

Na naszej mapie znaleźliśmy jakiś szlak. Jakiś - z mapy byliśmy w stanie tylko wywnioskować, ile mniej więcej czasu nam zajmie. Liczyliśmy, że z góry będziemy mogli sobie trochę lepiej pooglądać lodowiec.

Postanowiliśmy odpocząć na chwilę od ciężkich worów, toteż zostawiliśmy większość naszego dobytku w krzakach z karteczką, że za jakiś czas się zjawimy.
W lesie przeszliśmy przez furtkę (to tak, żeby owieczki nie uciekały i do góry, całkiem uroczą ścieżką.

Nie wiedzieliśmy tak właściwie, gdzie nas ten szlak poprowadzi. Na tablicy na dole wyczytaliśmy tylko, że jest... trudny 

Z tym, że co niby w nim było trudnego? To, że przy podchodzeniu nieco szybciej biło serducho? 

Czy to, że na naszej drodze spotykaliśmy groźną zwierzynę? 


Mieliśmy za to coraz lepsze widoki na okolicę. Jakby się przyjrzeć, na zdjęciach można dostrzec co najmniej 2 niezłe, górskie drogi. Kusiły, ale pewnie ciężko byłoby nam tam złapać stopa 

Hm, czyli, że wychodzimy na płaskowyż?

Ciężko stwierdzić. Aczkolwiek byliśmy u celu - dotarliśmy do małej osady domków letniskowych nad jeziorem. Świat jak z bajki. Tak właśnie sobie wyobrażałam Norwegię!




W domkach nikogo nie było. Trochę się spóźniliśmy. Szkoda, bo pewnie załapalibyśmy się na jakąś kawę u Norwega 

Czas na małą notatkę z podróży. Mój notes chyba pierwszy raz ruszył się poza Tatry.

Skrzynki pocztowe! Czyli, że listonosz też musi mieć niezłą kondycję 

Posiedzieliśmy dłuższą chwilę w tej bajkowej scenerii w ciszy, zmąconej tylko pobrzdękiwaniem owczych dzwonków. Nie było takiego widoku na lodowiec, o jakim myśleliśmy, ale to nie szkodzi 
Jak to zazwyczaj bywa, czas w takich miejscach szybko leci. Pozostał nam powrót tą samą drogą - plecak oczywiście leżał tam, gdzie go zostawiliśmy.
I znowu byliśmy na nieco pustawej drodze. Do wylotu doliny mieliśmy pewnie niecałe 30 kilometrów.

Mieszkańcy Jostedal mogą liczyć tylko na taką stację benzynową 

Udało nam się złapać kolejnego campera. Tym razem trafiliśmy na niemiecką rodzinkę. Dzieci wgapione w smartfony gdzieś miały przepiękne widoki za oknem. Pewnie docenią tą podróż za parę lat, jak dorwą się do zdjęć 
Wylądowaliśmy w Sogndal, uroczym miasteczku położonym nad Sognefjorden.



Nad fiordem dopadła nas pora obiadowa.

Mieliśmy już zakodowany taki nasz rytm dnia - rano kawa i kanapki, potem po południu zupka chińska z kanapką, wieczorem już w namiocie herbatka i czekolada. Ciekawe było, że z każdym dniem te kanapki z pasztetem coraz bardziej mi smakowały 


No i łapiemy stopa. Droga była bardzo ruchliwa - paręnaście kilometrów dalej znajdował się prom.
Po raz pierwszy zatrzymała się dla nas dziewczyna. Studentka, która jak się okazało... jedzie do Bergen! Czyli, jak nagle z kilkudziesięciu kilometrów, które miała nas podrzucić zrobiło się ponad 100 

Na początek to, co lubiimy - czyli mała podróż promem 



Na prom można było się dostać tylko samochodem. A to dlatego, że jak widać na zdjęciu, doprowadzał do niego tunel, w którym nie można było chodzić pieszo, ani jeździć rowerem. Trochę dziwne ograniczenie.


Czekała nas podróż najdłuższym tunelem w Norwegii - L?rdalstunnelen i rzekomo najdłuższym tunelem na świecie, który ma 24 km.

Norweżka, z którą jechaliśmy mówiła, że nie cierpi jeździć tunelami, bo są... nudne. Hm, na początku strasznie nam się podobały, ale w sumie to przyznaliśmy jej rację Są oryginalne, ale jeżdżąc nimi nie można podziwiać np. takich widoków:

Podczas podróży z nią mieliśmy mało okazji do zdjęć. A szkoda. Taki minus jeżdżenia z kimś - nie można się zatrzymać na dłużej, popatrzeć.
Dziewczyna podrzuciła nas do Voss - tutaj już byliśmy Doradziła, że stąd powinniśmy jutro złapać coś do Oddy. Ale najpierw czas na zasłużony odpoczynek po tym długim dniu. Skierowaliśmy kroki do dobrze nam znanego miejsca noclegowego. Oprócz nas było tam więcej chętnych na rozbicie namiotu. Ale jakoś się pogodziliśmy
http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
|
|
| 25-01-2015 12:02 PM |
|
 |
hemlighet
Hemli
    
Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
W nocy, chyba już tradycyjnie, w Voss padało. Widoki, które zobaczyliśmy rano po wyjściu z namiotu nie napawały optymizmem... Hm, czyli w końcu dopadła nas ta norweska, deszczowa pogoda, o której się nasłuchaliśmy!

W siąpiącym deszczu zwinęliśmy manatki. Po drodze odwiedziliśmy jeszcze tani market Kiwi Minipris, w którym zakupiliśmy banany po 10 NOK/ kg (czyli 5 zł!) Jak na norweskie warunki to myślę, że to prawie jak za darmo
Zmierzaliśmy teraz bezpośrednio do celu nr 2 - czyli spełnienia tym razem mojego marzenia. Czekała nas jednak długa droga - od Oddy, czyli miasta, w którego rejon chcieliśmy dotrzeć, dzieliło nas trochę kilometrów.
Ze stopem na początku szło trochę opornie. Najpierw przygarnął nas bardzo sympatyczny Chilijczyk, który podrzucił nas paręnaście kilometrów.

Ups, tunel. Czyli przymusowe łapanie stopa...
Potem zabrali nas ze sobą norwescy Księża. Opowiadali i podróży do Krakowa (jak w sumie większość Norwegów, z którymi rozmawialiśmy).
Całkiem przypadkiem przewieźli nas na drugą stronę fiordu - okazało się, że skrzyżowanie, na którym teoretycznie mieli nas wysadzić było w tunelu (a oczywiście nie mogli), a zaraz za tunelem był... most Te dwa stopy jakoś podniosły nas na duchu. Spojrzeliśmy na mapę - byliśmy po dobrej stronie, na drodze prosto do Oddy. Według naszej mapy - byliśmy na jednej z główniejszych dróg. Dlaczego więc coś miałoby pójść źle...

Odda kanskje? 
Do Oddy mieliśmy jakieś 50 kilometrów. Po parunastu minutach uświadomiliśmy sobie, że z pewnością nie jesteśmy na głównej drodze. Wynikało to z częstotliwości, z jaką jeździły samochody - raz na 5 minut...
Niezbyt chciało nam się czekać. Postanowiliśmy więc iść przed siebie i łapać wszystko, co pojedzie. Niestety, szło nam to na tyle opornie, że z jakieś 1,5 godziny później nadal byliśmy w drodze. Z nieba czasem coś pokropiło.

Minuty mijały, a ten pieroński most jakoś nie chciał się oddalać 

Sama droga też nie należała do sympatycznych. Co jakiś czas pojawiały się na niej tiry - musieliśmy wtedy skakać za barierkę, a w najgorszym razie na niej siadać, żeby nie przejechali nam po stopach 

Plusem tego wszystkiego była okolica, w której się znajdowaliśmy. Przechodziliśmy przez malutkie, sadownicze miejscowości. Oczywiście w towarzystwie Sorfjorden po prawej stronie 

Dostrzegliśmy kolejny szczegół napotykany w Norwegii - samoobsługowe budki z owocami. Podjeżdżasz, zabierasz, ważysz i zostawiasz w miseczce pieniądze. Wyobraziliśmy sobie jakby to wyglądało u nas - pewnego razu właściciel nie znalazł by pieniędzy, owoców, pewnie i budki, i miseczki...



W końcu stał się cud - na środku drogi Wojtek złapał stopa! Okazało się, że Pan podwiezie nas co prawda tylko jakieś 10 km, ale w takiej sytuacji ratowała nas każda ilość kilometrów.

Zawitaliśmy do Lofthus. Wyglądało na to, że tutaj już coś się dzieje - czyżby szansa na większy ruch drogowy?

Niestety, nadal szło opornie. Robiliśmy się trochę zmęczeni...

Oznaką tego, że zbliżamy się do celu były coraz lepsze widoki na lodowiec Folgefonna.

Byliśmy atrakcją dla miejscowych zwierzątek. Domyślam się, że człowiek spacerujący tą drogą to dla nich widok niecodzienny Kozy, czy tam owce, wszystkie zwierzaki odprowadzały nas wzdłuż ogrodzenia coś tam w swoim języku gadając 

Ogólnie to nie było nam jednak wcale do śmiechu. W końcu, w jednym z miasteczek mój kręgosłup zdecydowanie powiedział DOŚĆ.

... i było to dokładnie na tym zakręcie. Zrzuciłam plecak i zarzekłam się, że dalej nie pójdę.
I w tym momencie znowu jakby los się do nas uśmiechał - stopa złapaliśmy od razu!
Trafił się nam bardzo rozgadany i strasznie sympatyczny Norweg, który wybierał się do Oddy. Opowiedzieliśmy mu o naszych planach wycieczki na Trolltungę, przy okazji dowiedzieliśmy się paru ciekawych rzeczy o Norwegii, m.in. o tym, co to jest Vinmonopolet i w jaki sposób istnienie tych sklepów przysparza się do alkoholizmu wśród Norwegów oraz po raz kolejny usłyszeliśmy, że Odda to miasto ćpunów. Hęęę?
Rozmawiając o norweskiej rzeczywistości wjechaliśmy do Tyssedal, w którym to mieliśmy wysiąść i udać się do położonego 7 kilometrów dalej i ok. 300 metrów wyżej Skjeggedal. Nasz Kierowca jednak, zamiast zjechać na pobocze skręcił w lewo. "Podwiozę Was te 7 kilometrów. To przecież niedużo."

Mój wewnętrzny głos krzyczał: huraa! Byłam strasznie zmęczona, a te 7 kilometrów z ciężkim plecakiem byłoby pewnie niezłą męczarnią. Wznosiliśmy się stromą, krętą drogą, zostawiając w dole Sorfjorden i Tyssedal.
Paręnaście minut później wjechaliśmy na parking nad jeziorem Vetlavatnet. Pięknie podziękowaliśmy naszemu Kierowcy. Czyli, że co? Wyruszamy na szlak w stronę Języka Trolla!


Godzina nie była najmłodsza - strasznie dużo czasu straciliśmy na dostanie się do tego miejsca. Zakładaliśmy jednak, że i tak przenocujemy dziś w górach, więc gdzie dojdziemy, tam dojdziemy.

W sumie to jedyne ostre podejście czekało nas na początku. Musieliśmy wyjść na płaskowyż.

Byliśmy jednak tak uskrzydleni, że wszystko nam się tam podobało.





W naszych wcześniejszych planach zakładaliśmy, że właśnie gdzieś tutaj się rozbijemy. Ale zakładaliśmy też, że zjawimy się w Oddzie 1go dnia naszego pobytu w Norwegii, co w rezultacie nie wyszło... A więc: w górę! Udało nam się też zabrać z jakiegoś potoczka butelkę wody. Taki dzień przecież trzeba zakończyć ciepłą herbatką 

Płaskowyż uczy cierpliwości. Podczas delikatnego podchodzenia nim do góry ciągle miałam nadzieję, że już dosłownie za chwileczkę zobaczę, co jest dalej. Zanim ta chwila nadeszła, zdążyłam dwa razy ubrać i ściągnąć kurtkę.

W końcu za kolejnym pagórkiem zobaczyliśmy ciąg dalszy. Hm, może nie do końca na to liczyliśmy. Na dalsze widoki nie było niestety szans, bo nad naszym płaskowyżem zawisły chmurzyska.
Mniej więcej w połowie drogi postanowiliśmy, że tutaj się rozbijamy.


Na wieczór zrobiło się ładnie.


Po dniu pełnym przygód szybko zasnęliśmy. To była chyba najgorsza z moich nocy podczas tej podróży. Nie, żeby wiało, nie, żeby było jakoś specjalnie zimno... Pomijając to, że rozbiliśmy namiot trochę krzywo ciągle wydawało mi się, że coś gdzieś koło mnie łazi.
Zagadka rozwiązała się częściowo rano, kiedy to Wojtek znalazł w naszym kubku jakieś małe bobki. W nocy musiał nas odwiedzić jakiś mały zwierz. Na szczęście zapasy pozostały nietknięte Następnego dnia mieliśmy dość napięty grafik, toteż zarządziliśmy pobudkę przed świtem. Nie oznaczało to jednak zrywania się o jakiejś nieludzkiej porze, wręcz przeciwnie. W drogę wyruszyliśmy o 6:30. Nad okolicą ciągle wisiały chmury, a Trolltunga była od nas oddalona jeszcze o jakieś 6 kilometrów. Poszczęści się nam, czy nie?


Po jakichś 15 minutach dotarliśmy do takiego miejsca. Trochę mi się oberwało za wybranie miejsca do wczorajszego noclegu 

Po jakichś 2-3 kilometrach spomiędzy chmur zaczął nas witać wschód słońca. Czyli jest jakaś nadzieja... W dole, nad Ringedalsvatnet unosiła się delikatna mgła.


Próbowaliśmy wypatrzeć gdzieś Trolltungę - takie miejsce przecież musi być widać! Hm, no widać, faktycznie... Ale kto by pomyślał, że takie rzesze ludzi zmierzają tylko po to, żeby zobaczyć coś tak małego? 

Okolica była niesamowita. Dookoła mnóstwo jeziorek, kopczyków.


No i w końcu, chwilę po minięciu ostatniej tabliczki na szlaku... Jesteśmy.

Niesamowite jest stanąć w tak pięknym miejscu, o którym jeszcze do niedawna myślałam, że może kiedyś, kiedyś odwiedzę. Trolltunga wydała mi się jakoś mniejsza, niż na zdjęciach, ale ta przestrzeń dookoła niej... Coś pięknego.
Pierwsza na Język trolla weszłam ja. Usiadłam na brzegu, ale jak tylko chciałam popatrzeć w dół, czułam się strasznie nieswojo. Brr! Zionęło przepaścią. Ale teraz, z perspektywy czasu stwierdzam, że uczucie genialne 



Wyglądało na to, że byliśmy dzisiaj pierwszymi turystami na Trolltundze. A do tego, byliśmy całkowicie sami, w ciszy. A myślę, że biorąc pod uwagę tą skałkę, to nie jest już takie częste 
Chciałoby się tam być dłużej i dłużej... Ale czekała nas dzisiaj jeszcze długa droga.
Póki co jednak zostawiam Was ze skałką, a końcówkę dopiszę później
http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
|
|
| 27-01-2015 11:03 PM |
|
 |
Pablo
pablo
    
Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status:
Offline
|
RE: Alt for Norge
Genialne miejsce i przepyszne widoki
Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
|
|
| 27-01-2015 11:22 PM |
|
 |
|
|