Odpowiedz  Napisz temat 
Strony (2): « Pierwsza [1] 2 Następna > Ostatnia »
Alt for Norge
Autor Wiadomość
hemlighet
Hemli
*****


Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status: Offline
Post: #1
Alt for Norge

Sierpień zeszłego roku. Decyzja o tym, gdzie tak właściwie jedziemy w te wakacje ciągle się odwlekała. W początkowych planach była mowa coś tam o Słowenii, potem zastanawialiśmy się, czy może nie zaszyć się na tydzień w Tatrach...
Wybraliśmy opcję, która na początku wydawała się zupełnie niemożliwa. Jedziemy do Norwegii. Myślę, że podjęcie decyzji było najtrudniejszą częścią tego wyjazdu... Wink
Wszystko było trochę na wariata. Kupowanie biletów lotniczych z tydzień wcześniej... Ale udało się.
Po długiej podróży busem do Gdańska i połowie nocy spędzonej gdzieś tam koczując wsiedliśmy w końcu do samolotu. Różowego.



Z racji, że była to nasza pierwsza podróż samolotem, byliśmy trochę zafascynowali i trochę wystraszeni. Niewdzięczne chmurzyska przykryły wszystko, co mogło być widać. Do czasu... Wink





Czyli, że jednak do dobrego samolotu nas wsadzili Smile

No to jesteśmy w Norwegii! I co dalej? Wink
Po wylądowaniu postanowiliśmy od razu działać. Z racji, że nasz wyjazd był niskobudżetowy, w kwestii podróżowania liczyliśmy tylko na stopa. Pierwszego złapaliśmy po 5 minutach łapania. Czyli, że jest aż tak dobrze?

Zwierzyliśmy się naszemu kierowcy z tego, że polujemy na gaz do kuchenki. Powoził nas trochę po sklepach, a w rezultacie wysadził nas w samiuśkim centrum Bergen.



Bryggen - stara zabudowa kupiecka, chyba najbardziej charakterystyczna rzecz dla Bergen.



I targ rybny, czyli fisketorget. Wojtek miał ochotę na nóżkę takiego kraba Wink

Gaz zakupiliśmy w całkiem polskiej cenie.
Plany na dzisiaj zakładały jednak jeszcze się gdzieś przedostać, toteż wyruszyliśmy z kierunkiem "za miasto".



Tak właśnie położona jest była stolica Norwegii Smile Górek tam nie brakuje.



A na mieście niezwykła kultura. Samochody zatrzymywały się, jak tylko zbliżaliśmy się do pasów... Wink Na zdjęciu powyżej światła na ścieżce rowerowej Big Grin

Wyjazd z miasta nie był łatwy. Chcieliśmy na południe, a w rezultacie pojechaliśmy na północ, zmieniając kolejność naszych planów. Złapaliśmy jedyny autobus, na który nas było stać, czyli... Gratis Ikeabus (normalny bilet jednoprzejazdowy na komunikację miejską w Bergen kosztuje ok. 15 zł) Wink Jak dobrze, że Ikee są na obrzeżach miasta Big Grin



Widok z okien autobusu na Ulriken - najwyższa z Siedmiu Gór górujących nad Bergen. Podobno kto na niej nie był, ten nie był tak naprawdę w Bergen Wink Dla zainteresowanych - taki jest z niej widok: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/co...n_view.jpg



Jupiii! No to jesteśmy na przedmieściach Big Grin

W rezultacie w dalszą podróż wyruszyliśmy dopiero z 1,5 godzinki później, bo Wojtek zostawił na dworcu w centrum Bergen polar, po który musieliśmy udać się oczywiście gratisbusem Wink



Góry, góry, wszędzie góry!!

Następnego stopa łapaliśmy z 10 minut. Pozytywnie nastrojeni zbliżaliśmy się do Vossu, w którym postanowiliśmy zostać na noc.



Byliśmy pod ogromnym wrażeniem widoków. Robiliśmy jak szaleni zdjęcia przez szybę samochodu (z których oczywiście większość nie wyszła).





Na drodze do Voss mieliśmy okazję pierwszy raz natknąć się na tunele. Hm, co ciekawego może być w tunelach? W tych rejonach Norwegii, w których się poruszaliśmy, było ich bardzo dużo. Nie były one jednak od środka obłożone paskudnym betonem. Jechaliśmy pod prawdziwą, wyrzeźbioną (albo raczej wydrążoną skałą). Najdłuższy tunel w Norwegii ma ok. 24 km długości. O nim jednak jeszcze napiszę Wink



Kolejna atrakcja turystyczna, czyli dachy porośnięte trawą. Jest ich tam sporo.

Wieczorem zawitaliśmy do Vossu. Małej, turystycznej miejscowości. Nasz kierowca wskazał nam nawet miejsce do rozbicia namiotu Smile







Byliśmy tak zmęczeni, że zasnęliśmy w ułamku sekundy. W nocy trochę popadało, na szczęście niedzielny poranek przywitał nas pięknym słońcem.



... i odsłonił całkiem fajne górki w pobliżu Wink

Z nowymi siłami wyruszyliśmy w podróż do naszego wielkiego celu nr 1. Spełnić marzenie Wojtka Wink







Tego dnia, dla odmiany, łapanie stopa na początku szło dość opornie. Była niedziela. W Norwegii w niedzielę pozamykane są wszystkie sklepy. Nawet duże markety. I bardzo dobrze Smile
Wiązało się to jednak z dużo mniejszym ruchem. W końcu, jeden Pan jadący na wycieczkę w góry się nad nami zlitował.

Podrzucił nas co prawda tylko 10 kilometrów, ale dzięki temu z pół godziny później złapaliśmy kolejnego stopa. Tym razem przygarnęło nas ze sobą bardzo miłe małżeństwo.

Droga na mapie wyglądała jak normalna droga. W rzeczywistości okazało się, że wjeżdżamy... na płaskowyż Smile



O, właśnie tymi zakosami. Jak się później dowiedzieliśmy, płaskowyż nazywa się Stolsheimen.







A na nim cała masa hytte, czyli domków letniskowych. Oczywiście z trawą na dachu Wink










Nasi Dobrodzieje zatrzymywali się przy każdym punkcie widokowym. Sami z siebie. Było nam trochę głupio, że robimy kłopot, oni jednak odpowiedzieli nam: It's Sunday, we have time! To zdanie mieliśmy jeszcze potem okazję usłyszeć od innego Norwega Wink



Na płaskowyżu próbowaliśmy oswoić owieczki. Hm, właściwie to nasz Kierowca próbował. Znalazł sobie na to ciekawy patent:



Szeleszczący worek był niezwykle skuteczny Smile



Z tego miejsca po raz pierwszy zobaczyliśmy nasz cel, który bielił się gdzieś w oddali... Wink



Z płaskowyżu zjechaliśmy do Vik. Tam czekała nas "przesiadka" Wink

Najpierw jednak zobaczyliśmy dwa bardzo stare kościoły:





Stavkirke, czyli ten drugi udało nam się nawet zwiedzić od środka - oczywiście dzięki uprzejmości podwożących. Normalny wstęp do takiego kościółka kosztuje 30 zł od osoby. A w środku... ciemność Wink Zdecydowanie lepiej prezentował się od zewnątrz Wink

Z norweskim małżeństwem rozstaliśmy się w centrum Vik, zaraz koło wybrzeża. Na pożegnanie dostaliśmy jeszcze niezwykle smaczny prezent:



Z racji, że mogliśmy liczyć tylko na jedzenie z naszych plecaków, te parę jabłek niesamowicie poprawiło nam humor Wink



Znaleźliśmy się poza tym nad brzegiem Sognefjorden - największego norweskiego fiordu.

Prom, którym chcieliśmy się przez ów fiord przeprawić, znajdował się 10 kilometrów dalej. Wiedzieliśmy, że w najgorszym przypadku po prostu przedreptamy tą odległość. Ale może uśmiechnie się do nas po drodze szczęście? Wink

C.D.N.



http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
18-01-2015 05:38 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
tomtur

*****


Postów: 7,596
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #2
RE: Alt for Norge

okczekam



"Bo właśnie tam wiem po co żyję."
18-01-2015 05:57 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
egon26

**


Postów: 12
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Sep 2013
Status: Offline
Post: #3
RE: Alt for Norge

Gratuluję udanego wyjazdu, ekstra fotkiok


18-01-2015 06:26 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Stasiu

*****


Postów: 17,594
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Mar 2008
Status: Offline
Post: #4
RE: Alt for Norge

No tak, ale wciąż nie wiem co jest celem nr. 1 i to wielkie marzenie Szewczyka. uhm Wink



Góry się nie zdobywa, góry nas wpuszczają.
18-01-2015 06:46 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
watażka

*****


Postów: 597
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Aug 2014
Status: Offline
Post: #5
RE: Alt for Norge

teraz już wiem po co ta nauka norweskiegook
dużo łatwiej eksplorować kraj znając jego język


18-01-2015 06:51 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Em.
Em.
*****


Postów: 1,795
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jun 2014
Status: Offline
Post: #6
RE: Alt for Norge

Cudne fotki.. I wyprawa... Czekam na cdWink


18-01-2015 07:13 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
conti

*****


Postów: 2,412
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Nov 2014
Status: Offline
Post: #7
RE: Alt for Norge

No jeszcze nie ma tego???

hemlighet napisał(a):
C.D.N.


Super wyprawa Smile


Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2015 08:01 PM przez conti.

18-01-2015 08:00 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
hemlighet
Hemli
*****


Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status: Offline
Post: #8
RE: Alt for Norge

Dziękuję Wam za dobre słowo Smile Cd. pewnie się jutro pojawi Wink

Stasiu napisał(a):
No tak, ale wciąż nie wiem co jest celem nr. 1 i to wielkie marzenie Szewczyka. uhm Wink


Cierpliwości, Stasiu. Jakoś trzeba czytelnika wciągnąć Toungue Rolleyes


watażka napisał(a):
teraz już wiem po co ta nauka norweskiegook
dużo łatwiej eksplorować kraj znając jego język


Aj, to może na następnym wyjeździe innocent Na szczęście praktycznie wszyscy Norwegowie mówią bardzo dobrze po angielsku, więc bariery językowej nie było Smile



http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
18-01-2015 08:31 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
hemlighet
Hemli
*****


Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status: Offline
Post: #9
RE: Alt for Norge

A więc na czym ostatnio skończyłam? Ach tak, jesteśmy w Viku. Po zjedzeniu pewnie jednych z pyszniejszych jabłek w naszym życiu wyruszyliśmy w stronę promu, który miał nas przewieźć z Vangsnes do Helli.

Po paru minutach marszu znowu uśmiechnęło się do nas szczęście. Tym razem na wyciągnięty kciuk zatrzymaliśmy campera...

Wsiadamy, rozpoczynamy jak zwykle rozmowę. Coś jednak jest nie tak - nasz rozmówca słabo nas rozumie. Po raz pierwszy zdobywam się na odwagę i mówię coś po norwesku - niestety, to też nie działa Wink



No nic, czas przesiąść się do przodu. Okazuje się, że nasz Kierowca jest Francuzem. Jakoś zupełnie tego nie skojarzyliśmy - po Norwegii jeżdżą głównie norweskie i niemieckie campery Smile



Trafiamy na pierwszy prom. Dla nas - atrakcja. Dla Norwegów - konieczne niestety spowolnienie w podróży. Przy każdej podróży promem jest tak samo, my latamy i robimy zdjęcia, a oni ze znudzeniem spoglądają na telefon Smile Nawet do tak pięknych widoków można przywyknąć.



Francuz, który nas przygarnął okazuje się być bardzo ciekawym podróżnikiem. Opowiada nam o swoich przygodach oraz planach. Dowiadujemy się, że podczas tej podróży chce dotrzeć na Nordkapp i że podobno kiedyś przez tydzień już podróżowali z nim polscy autostopowicze. Chętnie byśmy się zabrali na Nordkapp, ale obawiam się, że wyrzuciliby nas wtedy z pracy... Wink



Okazuje się jednak, że Francuz podrzuci nas aż do Gaupne. Jesteśmy więc na dobrej drodze.





Droga, którą jedziemy prowadzi wzdłuż Sognefjorden. Dzięki temu, że nasz Kierowca raczej nie przekraczał prędkości 40 km/h, mogliśmy podziwiać widoki do woli. A jak widział, że robimy zdjęcia, to się zatrzymywał. Kto tak dobrze zrozumie podróżnika, jak drugi podróżnik? Wink











Nasz Kierowca przy każdym takim znaku zjeżdżał swoim camperem w każdą, najmniejszą dróżkę komentując przy tym głośno: touristique! Czasami bywały problemy z wgramoleniem się z powrotem na drogę, ale najwyraźniej niczego nie chciał przeoczyć Wink

Gdzieś w połowie podróży zarządził przerwę na kawę.





Dla nas okazja do rozprostowania kości i posmakowania kawy, która była napraaawdę mocna Wink









Parę tuneli też oczywiście było...





Na chwilę rozstaliśmy się z fiordem - to znak, że Gaupne już się zbliża.
W Gaupne przyszło nam rozstać się z naszym Kierowcą. Zatrzymywał się tutaj na noc - proponował nam nocleg, my jednak chcieliśmy dzisiaj podejść jeszcze chociaż parę kilometrów w stronę naszego celu nr 1.

Z Gaupne do Nigardsbreen mieliśmy... 36 km. Byliśmy jednak i tak zadowoleni z tego, że udało nam się tego dnia dotrzeć aż tutaj, więc stwierdziliśmy, że tam, gdzie nas zastanie noc, tam się rozbijemy. Po prawej stronie w dole widzieliśmy błękitny hmmm... potok? Objętościowo podchodziłoby to już pewnie pod rzekę.

Droga prowadząca dnem Jostedal nie należała do najpopularniejszych.

Jak już jednak wspominałam, mieliśmy tego dnia po prostu szczęście. Toteż udało nam się złapać jeden z pierwszych samochodów. Łapaliśmy stopa w marszu, tak od niechcenia. A jednak ktoś się zatrzymał Smile

W samochodzie, na tylnym siedzeniu leżało trochę szpeju. Porozmawialiśmy z naszym kierowcą, mieszkańcem Jostedal nieco o górach i wspinaniu więc, dowiedzieliśmy się, dlaczego Norwegowie są przeciwni via ferratom...

Norweg miał nas wysadzić w Jostedal, małej miejscowości, w której mieszkał. Stwierdził jednak, że przecież jest niedziela i ma czas Smile Spytał pod który jęzor lodowca chcemy się dostać.



... a z racji tego, że był przewodnikiem właśnie po lodowcu Jostedalsbreen, otworzył bramki i zawiózł na sam parking nad jeziorem Smile No proszę - co jak co, ale tego, że znajdziemy się dzisiaj właśnie tutaj, to nie podejrzewaliśmy!



A oto własnie Nigardsbreen, czyli ramię Jostedalsbreen. Jostedalsbreen to największy lodowiec Europy kontynentalnej. Wojtkowym marzeniem, czyli naszym celem było jednak dotknąć lodowca. Z parkingu od jęzora dzieliło nas około 45 minut marszu.



No to w drogę!







Przybliżaliśmy się do lodowca, który był naprawdę niebieściutki. Kiedyś, czytając o tym w książkach jakoś ciężko mi było w to uwierzyć. A jednak Wink







Klimaty się nieco zmieniają. Zostawiamy w tyle zieleń, od lodowca za to bije zimno. I strasznie wieje.





I sam bohater dnia dzisiejszego.

Nasz kierowca-przewodnik na dole opowiadał nam, że parę tygodni wcześniej pod lodowcem zginęli niemieccy turyści, którzy przyszli pod jęzor obejrzeć go, tak jak my, podeszli jednak zbyt blisko i zwaliła się na nich masa lodu.





My pozwoliliśmy sobie tylko na taką bliskość z lodowcem Wink Trzeba było go w końcu dotknąć! Czyli, że cel nr 1 i jednocześnie marzenie Wojtka zrealizowane Smile Pozostało jeszcze moje, ale o tym jeszcze nie teraz Wink







Dla porównania rozmiaru, na głazie w głębi zdjęcia poniżej stoi człowiek.



Byliśmy jednymi z ostatnich odwiedzających lodowiec tego dnia. Pora była dość późna - trzeba było więc szukać jakiegoś miejsca na nocleg. Przewodnik doradził nam, gdzie się rozbić. Było nawet miejsce po ognisku - czyli, że ktoś tu już spał Wink



W Norwegii na początku września zmrok zapadał ok. 21:00. Po przebudzeniu stwierdziliśmy jednak, że poranek niezbyt różni się od wieczoru poprzedniego dnia Smile







W nocy wydawało mi się, że słyszę odgłosy jakichś zwierzaków. Rano wyjaśniło się, co to za zwierzaki - owce, oczywiście... Wink One są wszędzie!

Po kawie i małym śniadanku pożegnaliśmy się z lodowcem



i wyruszyliśmy w dalszą drogę. Był 1-szy września, poniedziałek. Oprócz nas (i owiec oczywiście) nie było tam nikogo.



Przez większość drogi podziwiałam taki widok. Grzyby! Podobno Polacy w Norwegii już się do nich dorwali, ale tutaj jak widać jeszcze ich chyba nie było. Co lepszej sztuce trzeba było zrobić zdjęcie...



To jest dopiero pasja Wink

Na naszej drodze oczywiście pojawiły się też owce.



Postanowiliśmy wypróbować sztuczki z workiem. Działa!



Z tym, że my nie mieliśmy owieczek czym poczęstować. Nie sądzę, żeby gustowały w pasztecie podlaskim... Wink



Dotarliśmy do pierwszych domostw. Po przestudiowaniu naszych map stwierdziliśmy, że odwiedzimy jeszcze jedno miejsce w okolicy.

C.d.n...



http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
24-01-2015 06:45 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
conti

*****


Postów: 2,412
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Nov 2014
Status: Offline
Post: #10
RE: Alt for Norge

Nie no tak się nie robi. Ja tu sobie czytam, już prawie poczułem zimno lodowca na którym stoi Wojtek, a tu ... C.d.n... Huh


24-01-2015 08:54 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Fazik
Kierowca TYRa
*****


Postów: 6,690
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2006
Status: Offline
Post: #11
RE: Alt for Norge

I napił się tej kawy czy nie...



Wyrwać się z miejskiego betonu, choć na dzień, choć na chwilkę, Żeby nie zwariować...
24-01-2015 09:00 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
tomtur

*****


Postów: 7,596
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #12
RE: Alt for Norge

Super marzy mi się taka podróż ale chyba już za późno,Kasia jak zwykle super fotyok



"Bo właśnie tam wiem po co żyję."
24-01-2015 09:16 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
hemlighet
Hemli
*****


Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status: Offline
Post: #13
RE: Alt for Norge

Okej, okej, już piszę dalej innocent Chociaż uprzedzam, że w tym poście jeszcze raczej wszystkiego nie zmieszczę Wink

Z kawy zrezygnowaliśmy - raz, że pewnie było zamknięte, a dwa, że pewnie kosztowałaby nas z 30 zł Rolleyes



Okolica była nadzwyczaj spokojna. Z końcem sierpnia Norwegowie opuścili swoje hytte. Nie mieliśmy więc co liczyć na podwózkę.



Podreptaliśmy trochę asfaltem, zawsze w towarzystwie niebieściutkiego potoku. Przewodnik uprzedzał nas, żebyśmy pod żadnym pozorem nie pili z niego wody. Myślę, że nie byłaby zbyt smaczna Rolleyes



Na naszej mapie znaleźliśmy jakiś szlak. Jakiś - z mapy byliśmy w stanie tylko wywnioskować, ile mniej więcej czasu nam zajmie. Liczyliśmy, że z góry będziemy mogli sobie trochę lepiej pooglądać lodowiec.



Postanowiliśmy odpocząć na chwilę od ciężkich worów, toteż zostawiliśmy większość naszego dobytku w krzakach z karteczką, że za jakiś czas się zjawimy.

W lesie przeszliśmy przez furtkę (to tak, żeby owieczki nie uciekały Smile i do góry, całkiem uroczą ścieżką.



Nie wiedzieliśmy tak właściwie, gdzie nas ten szlak poprowadzi. Na tablicy na dole wyczytaliśmy tylko, że jest... trudny Wink



Z tym, że co niby w nim było trudnego? To, że przy podchodzeniu nieco szybciej biło serducho? Wink



Czy to, że na naszej drodze spotykaliśmy groźną zwierzynę? Wink





Mieliśmy za to coraz lepsze widoki na okolicę. Jakby się przyjrzeć, na zdjęciach można dostrzec co najmniej 2 niezłe, górskie drogi. Kusiły, ale pewnie ciężko byłoby nam tam złapać stopa Wink



Hm, czyli, że wychodzimy na płaskowyż?



Ciężko stwierdzić. Aczkolwiek byliśmy u celu - dotarliśmy do małej osady domków letniskowych nad jeziorem. Świat jak z bajki. Tak właśnie sobie wyobrażałam Norwegię!









W domkach nikogo nie było. Trochę się spóźniliśmy. Szkoda, bo pewnie załapalibyśmy się na jakąś kawę u Norwega Wink



Czas na małą notatkę z podróży. Mój notes chyba pierwszy raz ruszył się poza Tatry.



Skrzynki pocztowe! Czyli, że listonosz też musi mieć niezłą kondycję Wink



Posiedzieliśmy dłuższą chwilę w tej bajkowej scenerii w ciszy, zmąconej tylko pobrzdękiwaniem owczych dzwonków. Nie było takiego widoku na lodowiec, o jakim myśleliśmy, ale to nie szkodzi Wink

Jak to zazwyczaj bywa, czas w takich miejscach szybko leci. Pozostał nam powrót tą samą drogą - plecak oczywiście leżał tam, gdzie go zostawiliśmy.

I znowu byliśmy na nieco pustawej drodze. Do wylotu doliny mieliśmy pewnie niecałe 30 kilometrów.



Mieszkańcy Jostedal mogą liczyć tylko na taką stację benzynową Wink



Udało nam się złapać kolejnego campera. Tym razem trafiliśmy na niemiecką rodzinkę. Dzieci wgapione w smartfony gdzieś miały przepiękne widoki za oknem. Pewnie docenią tą podróż za parę lat, jak dorwą się do zdjęć Wink

Wylądowaliśmy w Sogndal, uroczym miasteczku położonym nad Sognefjorden.







Nad fiordem dopadła nas pora obiadowa.



Mieliśmy już zakodowany taki nasz rytm dnia - rano kawa i kanapki, potem po południu zupka chińska z kanapką, wieczorem już w namiocie herbatka i czekolada. Ciekawe było, że z każdym dniem te kanapki z pasztetem coraz bardziej mi smakowały blink





No i łapiemy stopa. Droga była bardzo ruchliwa - paręnaście kilometrów dalej znajdował się prom.

Po raz pierwszy zatrzymała się dla nas dziewczyna. Studentka, która jak się okazało... jedzie do Bergen! Czyli, jak nagle z kilkudziesięciu kilometrów, które miała nas podrzucić zrobiło się ponad 100 Wink



Na początek to, co lubiimy - czyli mała podróż promem innocent







Na prom można było się dostać tylko samochodem. A to dlatego, że jak widać na zdjęciu, doprowadzał do niego tunel, w którym nie można było chodzić pieszo, ani jeździć rowerem. Trochę dziwne ograniczenie.





Czekała nas podróż najdłuższym tunelem w Norwegii - L?rdalstunnelen i rzekomo najdłuższym tunelem na świecie, który ma 24 km.



Norweżka, z którą jechaliśmy mówiła, że nie cierpi jeździć tunelami, bo są... nudne. Hm, na początku strasznie nam się podobały, ale w sumie to przyznaliśmy jej rację Wink Są oryginalne, ale jeżdżąc nimi nie można podziwiać np. takich widoków:



Podczas podróży z nią mieliśmy mało okazji do zdjęć. A szkoda. Taki minus jeżdżenia z kimś - nie można się zatrzymać na dłużej, popatrzeć.

Dziewczyna podrzuciła nas do Voss - tutaj już byliśmy Wink Doradziła, że stąd powinniśmy jutro złapać coś do Oddy. Ale najpierw czas na zasłużony odpoczynek po tym długim dniu. Skierowaliśmy kroki do dobrze nam znanego miejsca noclegowego. Oprócz nas było tam więcej chętnych na rozbicie namiotu. Ale jakoś się pogodziliśmy Wink



http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
25-01-2015 12:02 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
hemlighet
Hemli
*****


Postów: 2,570
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jan 2011
Status: Offline
Post: #14
RE: Alt for Norge

W nocy, chyba już tradycyjnie, w Voss padało. Widoki, które zobaczyliśmy rano po wyjściu z namiotu nie napawały optymizmem... Hm, czyli w końcu dopadła nas ta norweska, deszczowa pogoda, o której się nasłuchaliśmy!



W siąpiącym deszczu zwinęliśmy manatki. Po drodze odwiedziliśmy jeszcze tani market Kiwi Minipris, w którym zakupiliśmy banany po 10 NOK/ kg (czyli 5 zł!) Jak na norweskie warunki to myślę, że to prawie jak za darmo Wink

Zmierzaliśmy teraz bezpośrednio do celu nr 2 - czyli spełnienia tym razem mojego marzenia. Czekała nas jednak długa droga - od Oddy, czyli miasta, w którego rejon chcieliśmy dotrzeć, dzieliło nas trochę kilometrów.

Ze stopem na początku szło trochę opornie. Najpierw przygarnął nas bardzo sympatyczny Chilijczyk, który podrzucił nas paręnaście kilometrów.



Ups, tunel. Czyli przymusowe łapanie stopa...

Potem zabrali nas ze sobą norwescy Księża. Opowiadali i podróży do Krakowa (jak w sumie większość Norwegów, z którymi rozmawialiśmy).

Całkiem przypadkiem przewieźli nas na drugą stronę fiordu - okazało się, że skrzyżowanie, na którym teoretycznie mieli nas wysadzić było w tunelu (a oczywiście nie mogli), a zaraz za tunelem był... most Smile Te dwa stopy jakoś podniosły nas na duchu. Spojrzeliśmy na mapę - byliśmy po dobrej stronie, na drodze prosto do Oddy. Według naszej mapy - byliśmy na jednej z główniejszych dróg. Dlaczego więc coś miałoby pójść źle...



Odda kanskje? Wink


Do Oddy mieliśmy jakieś 50 kilometrów. Po parunastu minutach uświadomiliśmy sobie, że z pewnością nie jesteśmy na głównej drodze. Wynikało to z częstotliwości, z jaką jeździły samochody - raz na 5 minut...

Niezbyt chciało nam się czekać. Postanowiliśmy więc iść przed siebie i łapać wszystko, co pojedzie. Niestety, szło nam to na tyle opornie, że z jakieś 1,5 godziny później nadal byliśmy w drodze. Z nieba czasem coś pokropiło.



Minuty mijały, a ten pieroński most jakoś nie chciał się oddalać Wink



Sama droga też nie należała do sympatycznych. Co jakiś czas pojawiały się na niej tiry - musieliśmy wtedy skakać za barierkę, a w najgorszym razie na niej siadać, żeby nie przejechali nam po stopach Smile



Plusem tego wszystkiego była okolica, w której się znajdowaliśmy. Przechodziliśmy przez malutkie, sadownicze miejscowości. Oczywiście w towarzystwie Sorfjorden po prawej stronie Smile



Dostrzegliśmy kolejny szczegół napotykany w Norwegii - samoobsługowe budki z owocami. Podjeżdżasz, zabierasz, ważysz i zostawiasz w miseczce pieniądze. Wyobraziliśmy sobie jakby to wyglądało u nas - pewnego razu właściciel nie znalazł by pieniędzy, owoców, pewnie i budki, i miseczki...







W końcu stał się cud - na środku drogi Wojtek złapał stopa! Okazało się, że Pan podwiezie nas co prawda tylko jakieś 10 km, ale w takiej sytuacji ratowała nas każda ilość kilometrów.



Zawitaliśmy do Lofthus. Wyglądało na to, że tutaj już coś się dzieje - czyżby szansa na większy ruch drogowy?



Niestety, nadal szło opornie. Robiliśmy się trochę zmęczeni...



Oznaką tego, że zbliżamy się do celu były coraz lepsze widoki na lodowiec Folgefonna.



Byliśmy atrakcją dla miejscowych zwierzątek. Domyślam się, że człowiek spacerujący tą drogą to dla nich widok niecodzienny Wink Kozy, czy tam owce, wszystkie zwierzaki odprowadzały nas wzdłuż ogrodzenia coś tam w swoim języku gadając Smile



Ogólnie to nie było nam jednak wcale do śmiechu. W końcu, w jednym z miasteczek mój kręgosłup zdecydowanie powiedział DOŚĆ.



... i było to dokładnie na tym zakręcie. Zrzuciłam plecak i zarzekłam się, że dalej nie pójdę.

I w tym momencie znowu jakby los się do nas uśmiechał - stopa złapaliśmy od razu!

Trafił się nam bardzo rozgadany i strasznie sympatyczny Norweg, który wybierał się do Oddy. Opowiedzieliśmy mu o naszych planach wycieczki na Trolltungę, przy okazji dowiedzieliśmy się paru ciekawych rzeczy o Norwegii, m.in. o tym, co to jest Vinmonopolet i w jaki sposób istnienie tych sklepów przysparza się do alkoholizmu wśród Norwegów oraz po raz kolejny usłyszeliśmy, że Odda to miasto ćpunów. Hęęę?

Rozmawiając o norweskiej rzeczywistości wjechaliśmy do Tyssedal, w którym to mieliśmy wysiąść i udać się do położonego 7 kilometrów dalej i ok. 300 metrów wyżej Skjeggedal. Nasz Kierowca jednak, zamiast zjechać na pobocze skręcił w lewo. "Podwiozę Was te 7 kilometrów. To przecież niedużo."


Mój wewnętrzny głos krzyczał: huraa! Byłam strasznie zmęczona, a te 7 kilometrów z ciężkim plecakiem byłoby pewnie niezłą męczarnią. Wznosiliśmy się stromą, krętą drogą, zostawiając w dole Sorfjorden i Tyssedal.

Paręnaście minut później wjechaliśmy na parking nad jeziorem Vetlavatnet. Pięknie podziękowaliśmy naszemu Kierowcy. Czyli, że co? Wyruszamy na szlak w stronę Języka Trolla!





Godzina nie była najmłodsza - strasznie dużo czasu straciliśmy na dostanie się do tego miejsca. Zakładaliśmy jednak, że i tak przenocujemy dziś w górach, więc gdzie dojdziemy, tam dojdziemy.



W sumie to jedyne ostre podejście czekało nas na początku. Musieliśmy wyjść na płaskowyż.



Byliśmy jednak tak uskrzydleni, że wszystko nam się tam podobało.











W naszych wcześniejszych planach zakładaliśmy, że właśnie gdzieś tutaj się rozbijemy. Ale zakładaliśmy też, że zjawimy się w Oddzie 1go dnia naszego pobytu w Norwegii, co w rezultacie nie wyszło... A więc: w górę! Udało nam się też zabrać z jakiegoś potoczka butelkę wody. Taki dzień przecież trzeba zakończyć ciepłą herbatką Smile



Płaskowyż uczy cierpliwości. Podczas delikatnego podchodzenia nim do góry ciągle miałam nadzieję, że już dosłownie za chwileczkę zobaczę, co jest dalej. Zanim ta chwila nadeszła, zdążyłam dwa razy ubrać i ściągnąć kurtkę.



W końcu za kolejnym pagórkiem zobaczyliśmy ciąg dalszy. Hm, może nie do końca na to liczyliśmy. Na dalsze widoki nie było niestety szans, bo nad naszym płaskowyżem zawisły chmurzyska.

Mniej więcej w połowie drogi postanowiliśmy, że tutaj się rozbijamy.





Na wieczór zrobiło się ładnie.





Po dniu pełnym przygód szybko zasnęliśmy. To była chyba najgorsza z moich nocy podczas tej podróży. Nie, żeby wiało, nie, żeby było jakoś specjalnie zimno... Pomijając to, że rozbiliśmy namiot trochę krzywo ciągle wydawało mi się, że coś gdzieś koło mnie łazi.

Zagadka rozwiązała się częściowo rano, kiedy to Wojtek znalazł w naszym kubku jakieś małe bobki. W nocy musiał nas odwiedzić jakiś mały zwierz. Na szczęście zapasy pozostały nietknięte Smile Następnego dnia mieliśmy dość napięty grafik, toteż zarządziliśmy pobudkę przed świtem. Nie oznaczało to jednak zrywania się o jakiejś nieludzkiej porze, wręcz przeciwnie. W drogę wyruszyliśmy o 6:30. Nad okolicą ciągle wisiały chmury, a Trolltunga była od nas oddalona jeszcze o jakieś 6 kilometrów. Poszczęści się nam, czy nie?





Po jakichś 15 minutach dotarliśmy do takiego miejsca. Trochę mi się oberwało za wybranie miejsca do wczorajszego noclegu innocent



Po jakichś 2-3 kilometrach spomiędzy chmur zaczął nas witać wschód słońca. Czyli jest jakaś nadzieja... W dole, nad Ringedalsvatnet unosiła się delikatna mgła.





Próbowaliśmy wypatrzeć gdzieś Trolltungę - takie miejsce przecież musi być widać! Hm, no widać, faktycznie... Ale kto by pomyślał, że takie rzesze ludzi zmierzają tylko po to, żeby zobaczyć coś tak małego? Toungue



Okolica była niesamowita. Dookoła mnóstwo jeziorek, kopczyków.





No i w końcu, chwilę po minięciu ostatniej tabliczki na szlaku... Jesteśmy.



Niesamowite jest stanąć w tak pięknym miejscu, o którym jeszcze do niedawna myślałam, że może kiedyś, kiedyś odwiedzę. Trolltunga wydała mi się jakoś mniejsza, niż na zdjęciach, ale ta przestrzeń dookoła niej... Coś pięknego.

Pierwsza na Język trolla weszłam ja. Usiadłam na brzegu, ale jak tylko chciałam popatrzeć w dół, czułam się strasznie nieswojo. Brr! Zionęło przepaścią. Ale teraz, z perspektywy czasu stwierdzam, że uczucie genialne Smile







Wyglądało na to, że byliśmy dzisiaj pierwszymi turystami na Trolltundze. A do tego, byliśmy całkowicie sami, w ciszy. A myślę, że biorąc pod uwagę tą skałkę, to nie jest już takie częste Smile

Chciałoby się tam być dłużej i dłużej... Ale czekała nas dzisiaj jeszcze długa droga.

Póki co jednak zostawiam Was ze skałką, a końcówkę dopiszę później Wink



http://hemli-w-gorach.blogspot.com/
27-01-2015 11:03 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pablo
pablo
*****


Postów: 10,684
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Dec 2006
Status: Offline
Post: #15
RE: Alt for Norge

Genialne miejsce i przepyszne widoki ok



Zaprzyjaźnij się z człowiekiem, który chodzi po górach
27-01-2015 11:22 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Odpowiedz  Napisz temat 



Pokaż wersję do druku
Wyślij ten temat znajomemu
Subskrybuj ten temat | Dodaj ten temat do ulubionych

Skocz do: