Po wczorajszych odwiedzinach na Koszystej cięężko było się zwlec z łóżka o sensownej porze. Nie ma zmiłuj - trochę porannej musztry i się udało.

Tym sposobem o 7.30 staliśmy już pod Sławkiem.



Podkreślam pod. Bohater tego dnia znajdował się bowiem jakieś 1400 metrów wyyżej...

Z racji na potwornie małą ilość śniegu (a raczej jego miejscowy brak) na początku szło nam całkiem sprawnie. A, przy okazji zdążyliśmy też zgubić chmury, które uczyniły nasz poranek szarym i ponurym



Na Maximiliance potwierdziło się, że mamy dzisiaj piękny dzień. No i mamy pierwsze widoki dnia dzisiejszego.







Okazuje się poza tym, że na szlaku na Sławkowski zrobiło się dość... tłoczno. Jak się później przekonamy - w grupie raźniej



Chociaż mamy początek marca, śniegu jest tak mało, że idzie normalnie szlakiem, zakosami.

Szlak, tak jak wielu nas uprzedzało jest dość... monotonny Co nie oznacza, że nieciekawy. Widoczki raczej ograniczone. A do celu jeszcze daleko...





Jesteśmy jednak mile zaskoczeniu tym, jak Sławkowski prezentuje się od strony Doliny Staroleśnej. Głębokie żlebiska robią wrażenie. Nie chciałabym się tutaj potknąć...





Po lewej mamy małe zapowiedzi widoków ze szczytu. Taki dodatkowy motywator do zdobywania kolejnych metrów w pionie



Na Królewskim Nosie królujemy nad chmurami...



I czas zmierzyć się z ostatnim sporym podejściem.



Jeszcze parę metrów iii...

Jesteśmy!



Może i powszechnie uważa się, że długie i monotonne to podchodzenie na Sławkowski... Ja tam jakoś specjalnie nie narzekałam. Ale widoki ze szczytu są warte wszelkiego zachodu





Dolina Staroleśna.



I Staroleśny Szczyt.



Z drugiej strony Kralova Hola o nieco łagodniejszym charakterze



Na szczycie spotykamy grupę bardzo sympatycznych Słowaków, którzy jak zawsze częstują tym i owym... Tym razem wręczono mi kubek od termosu, w którym jak się okazało - wcale nie było herbaty Ale oczywiście dałam się nabrać





Po nacieszeniu oczu okolicą w końcu przychodzi ten niefajny czas, w którym trzeba schodzić w dół. Na odchodne robimy pamiątkowe zdjęcie i dół. Oczywiście tą samą trasą.





Dla urozmaicenia drogi, Wojtek zdobywa różne "kupki kamieni"



Ten fragment podobał mi się najbardziej na całym szlaku. Przejście pod jednym ze żlebisk

Podczas zejścia rysują się nam w głowach już kolejne plany górskie. Jakoś zawsze tak jest - jak wyjeżdżamy, trzeba sobie obiecać, że za jakiś czas znowu tu będziemy. A do odkrycia wciąż jest tyle miejsc...

Ani się obrócimy, a znowu jesteśmy w Smokowcu.



Żegnamy się ze Sławkiem, który był dla nas bardzo gościnny. I myślę, że jeszcze nieraz wpadniemy do niego z wizytą...

PIĘKNIE !!!

W wersji letniej znam ale ze śniegiem wydaje mi się, że jest jednak ciekawiej.
Na tym szczycie trafiłem na...gołębia, siedział sobie jakby nigdy nic na skale i dawał się fotografować.

Na tym szczycie trafiłem na...gołębia, siedział sobie jakby nigdy nic na skale i dawał się fotografować.

Że mu też skrzydeł starczyło, żeby tam dolecieć...

Dla mnie są udane fotografie. Nie wiem co Słowacy mieli w termosie, zamaiast herbaty, ale musiało to Hemli porządnie obciążyć nogi, kiedy się na szczytowej fotografii musi opierać o krzyż.
W dół poszło chyba już sprawnie i wszyscy dotarli bez zwłoki do Smokowca.

Obciążenie nóg Hemli w istocie było znaczne - nie tylko krzyż był oparciem, panowie częstujący tajemniczym trunkiem również musieli Hemli na rękach trzymać

   

Że mu też skrzydeł starczyło, żeby tam dolecieć...

I wcale sie jakoś ludźmi nie przejmował
   

Obciążenie nóg Hemli w istocie było znaczne - nie tylko krzyż był oparciem, panowie częstujący tajemniczym trunkiem również musieli Hemli na rękach trzymać

Teraz już wiem jak Hemli zeszła. Raczej bym powiedział, że była niesiona.

Piotrek: ciekawe, co na to SL TANAPu - może wpiszą gołębia jako gatunek występujący w Tatrach

Stasiu: Aż tak dobrze nie było Aczkolwiek muszę przyznać, że się jakoś weselej w dół schodziło

Bardzo ładne zdjęcia Hemli.

ale musiało to Hemli porządnie obciążyć nogi, kiedy się na szczytowej fotografii musi opierać o krzyż.

Ponad 1400m podejścia ze Smokowca (tak sobie wyobrażam Mt.Everest)- toż to można wyzionąć ducha.
Sam się podpierałem o skały.
   

I mina tak sfatygowana trudami wycieczki, jakbyś na prawdę Doktorze z Everestu schodził:-)

Jak siedzisz przy piwku w Smokowcu- to już od samego patrzenia na Sławkowski -można się zmęczyć.
Dlatego w takich okolicznościach spoglądam ku Łomnicy.

Widok Sławkowskiego rzeczywiście średnio zachęca do dreptania

Oj pięknie mieliście! Bajecznie Na Sławka droga trochę monotonna, ale jest tak ciekawy widokowo, że naprawdę warto tam podreptać. Poza tym, przy dobrej pogodzie, droga na Pośrednią jest widoczna z niego niemal jak na dłoni linie papilarne
Ze wszystkich powyższych kadrów Staroleśna mnie najbardziej rozaniela . Po prostu cudo!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 10-06-2014 02:06 PM przez paulina.